"tanrı olursam herkes ölür"

Kara Kutu - Ediz

2011-10-22T23:51:00.002+03:00

Kara Kutu - Ediz

2011-10-20T14:12:00.009+03:00

KARA KUTU - EDIZ
Boyut Yayın Grubu
421 sayfa

Beş iyi arkadaştan bahseder bu güzel, iç yakıcı kitap: Erdem, Gökhan, Rafet, Yılmaz, Reyhan
Her birinin üniversiteden sonraki gerçekçi ve hüzünlü hayatlarını okuruz kitap boyunca. Birbirlerinden çok farklı bu beş dost hayata atılmadan evvel bir karar alırlar: Hepsi az çok kalem oynatabilen insanlardır, okuldan sonra bağlantıyı koparmamak adına, hayata dair yazdıklarını Rafet'e yollayacaklar, o da çoğaltıp diğerlerine yollayacaktır. Böylece her birinin yaşamlarına dair ilerleyen ana anlatının arasına onların birbirlerine yolladıkları şiirleri serpiştirerek farklı bir kurgu oluşturur yazar. Olayları okur, ardından şiirleri okursunuz, bu sizin karakterlerle daha sıkı bir bağ kurmanızı sağlar. Özellikle Yılmaz'dan bahsedilen bölümler çok etkileyicidir ya da ben de öğretmen olduğum için fazla etkilenmiş olabilirim. Ben hayatımda hiç bir kitaba ağlamadım ama Kara Kutu bittiğinde kendimi tutamadım. Keşke bitmeseydi, gitmeseydi o iyi insanlar. Çok özlüyorum hepsini. Ömrümce okuduğum en güzel kitaplardan biri olacak bu güzel eser.

Ediz bey kim?

Soyadına ancak Boyut Yayıncılık'ı arayarak ulaşabildim bu güzide insanın. Kitapta kendisi ifşa etmediğine göre seçimi bu yöndedir sanıyorum ve ben de saklı tutuyorum. Verdikleri numaradan kendisine ulaşamadım ama internetten yaptığım araştırmadan çıkan sonuçların en uygununu değerlendirip bir kaç aramadan sonra kendisine şükür ki ulaştım. Çünkü çok korkuyordum ulaşamayacağımdan ve ulaştığım için çok mutluyum. Okuduğumuz güzel kitapların yazarlarına mutluluğumuzu belirtmemiz gerektiğini düşünüyorum. Bize o güzel dünyaları veren insanların bunu bilmeye hakları var. Ünlü yazarlar bunu zaten yaşıyorlar; ama muhteşem kitaplar yazmış ama ünlü olmayan yazarlara ulaşıp mutluluğumuzu belirtmeliyiz. Ediz beye ulaşmak benim için çok önemliydi, kendisi de beni memnuniyetle karşıladı, mutluluğunu belirtti. Ona ulaşma imkanını kaybetmeden bir sanatçıya ulaşıp eseri hakkında konuşabilmek çok önemli. Sanatçılar, ölmeden evvel eserlerinin ne kadar değer gördüğünü bilmeli.

The Raw Shark Texts ( Köpekbalığı Metinleri ) - Steven Hall

2011-06-29T00:27:00.002+03:00

steven hall'un muhteşem romanı. köpekbalığı metinleri adıyla ve aylin ülçer'in kusursuz çevirisiyle türkçe'de.
hafızasını yitiren bir adam, kavramsal köpekbalıkları, kendini kopyalamayı başaran bir adam, şifreler, ampüller vs. merak ettiyseniz mutlaka okumalısınız. çok şaşırtıcı ve çok akıcı. 520 sayfa nasıl geçiyor gözlerinizin önünden, anlamıyorsunuz. tabi bunda o kusursuz çevirinin de devasa bir payı var. kitabı sevmeseniz bile çevirisi tadından yenmez.

kitabın isminde psikiyatrideki o ünlü mürekkep testleriyle ilintili bir sözcük oyunu var:
the rorschach tests*
the raw shark texts

steven hall neden kitabının ismini böyle bir sözcük oyunu üzerine kurduğunu anlatırken kitabın nasıl bir kitap olduğunu da ortaya koyuyor aslında:
http://www.youtube.com/watch?v=qjtkekqmqce&nr=1

istiyor ki rorschach mürekkep testine bakanların her biri nasıl farklı, belki de görmek istedikleri şeyler görüyorlarsa kitabını okuyan her okur da onu farklı bir kitap olarak algılasın:
aşk romanlarını seven bu kitapta bir aşk romanı bulsun; gerilim isteyen gerilim, macera isteyen macera, bulmaca isteyen bulmaca, bilimkurgu isteyen bilimkurgu bulsun. öyle de oluyor: kitap okuyana çok acıklı bir aşk hikayesi, bir adamın bambaşka bir ölüme karşı umutsuz mücadelesini, müthiş bir bilimkurgu öyküsü ve kitabı elinizden bırakmanıza izin vermeyen bir gerilim ve macera harmanı sunuyor. tüm bu parçaları birbirine öylesine ustaca bağlıyor ki hiçbiri eğreti durmuyor.

söylenecek her söz kitabın gizemine bir balta vuracak olsa da biraz ağzınıza bal çalmazsak olmayacak:
hikaye birinci tekil şahısla eric sanderson'ın ağzından anlatılıyor. eric (sonradan kendi evi olduğunu öğreneceği) bir evin yatak odasında yerde uyandığında orasının neresi olduğunu ve kendisinin kim olduğunu hatırlamıyor. neden orada olduğunu anlamaya çalışırken telefonun yanında bir zarf buluyor, üzerinde "bu mektup sana hemen şimdi aç" yazıyor. zarfı açtığında karşısına çıkan mektup şöyle:

"eric,
her şeyden önce, sakin ol.
şu anda bunu okuyorsan ben burada değilim demektir. ahizeyi kaldır ve 1 tuşuna kayıtlı numarayı ara. telefona çıkan kadına eric sanderson olduğunu söyle. kadın bir doktordur ve adı da randle’dır. doktor randle durumu hemen anlayacak ve seni derhal kabul edecektir. anahtarları al ve sarı cipi doktor randle’ın evine sür. daha bulmadıysan diye söylüyorum, zarfın içinde bir kroki var. evi buraya fazla uzak değil ve bulması da oldukça kolay.
doktor randle bütün sorularını cevaplayacaktır. yalnız hiç vakit kaybetmeden gitmen gerekir. başlangıç karesini atlama. araştırma yapmaya kalkışma. kasadan 200 £ alma.
evin anahtarlarını basamakların sonunda, tırabzandaki çivide bulacaksın. yanına almayı unutma.
pişmanlık ve aynı zamanda umutla,
ilk eric sanderson."

çeviri şaheseri: aylin ülçer'in elleri dert görmesin.
bu çeviri üniversitelerin çeviri bölümlerinde okutulmalı, bir kurgu eser türkçe'ye nasıl çevrilir gösterilmeli böylece.
öyle güzel ki aylin ülçer'in köpekbalığı metinleri, insan bazen kitabın hayret verici olaylarına değil de çeviride kullanılan biçim ve sözcük seçimlerine hayran kaldığını farkediyor. özellikle belirteç çevirilerindeki olağanüstü seçimler insanı mutluluktan uçuruyor, daha evvel hiç bir çeviri eserde görmediğim tercihler bunlar.
ve yerelleştirmeler: türk kültürüne ait deyimler, atasözleri, ifadeler çeviride öylesine yerli yerinde kullanılmış ki insan zevkten dört köşe kitabın içine dalıyor. burada tabi can yücel yerelleştirmesinden bahsetmiyorum, neredeyse türkçe yazılmış gibi çevirmemiş aylin hanım, okumayı kolaylaştırıcı ama metnin aslına halel getirmeyen kusursuz türkçe dokunuşlar yapmış. hele ki kitaptaki çiftin birbirleriyle şakalaştıkları yerler, insanın içini ısıtan bir türkçe ile çevrilmiş. muazzam, muhteşem, kusursuz. ben hayran hayran okudum ve zaman zaman da açıp okuyacağım bu değerli çeviriyi.
abarttığım düşünülebilir ama az çok iyi bir okur olduğunu düşünen bu ademoğlu hayatında böyle tatlı bir çeviriyi ya iki ya üç kez okumuştur vesselam.

Zahmetsiz İngilizce Öğretimi ( Effortless English )

2011-06-05T22:34:00.006+03:00

( Bu yazı A. J. Hoge'un Zahmetsiz İngilizce Eğitimi ile ilgili yazısının çevirisidir. Çeviren: Ben )

Zahmetsiz İngilizce Öğretimi

Nedir akıcı İngilizce? İngilizceyi kolayca ve kendiliğinden konuşmak demektir?

Benim tanımlam basit: Zahmet göstermeden konuştuğunuzda kendiliğinden İngilizce konuşmuş olursunuz. Sözcükler ağzınızdan çeviri yapmadan ve tereddüt etmeden çıkarsa İngilizceyi akıcı konuşursunuz.

Bazen buna "ingilizce düşünmek" denir; ama aslında kendiliğinden konuşma bundan daha hızlıdır, düşünme yoktur. Dil ile ilgili hiç düşünmezsiniz, sadece kendinizce, olabildiğince kolay ve zahmetsiz konuşursunuz. Kendiliğinden akıcı konuşmak neden önemlidir? Önemlidir çünkü kendiliğinde ingilizce konuşmak, İngilizceden verim almanın anahtarıdır. Kendiliğinden konuşma, anadili İngilizce olan insanlarla iletişimi kolaylaştırır. Kendiliğinden İngilizce konuşan biri olarak, sizin için arkadaş edinmek, iş toplantılarına katılmak, müşterilerle konuşmak, filmleri anlamak ve daha iyi işler bulmak kolay olacaktır. İngilizceden verim almak için, kolayca ve kendiliğinden konuşmaya ihtiyacınız var.

Adım A. J. Hoge. Ben Zahmetsiz İngilizce Öğretim Sistemi'nin yaratıcısıyım ve dünyanın en popüler ingilizce öğrenim sistemlerinin birisi olan Zahmetsiz İngilizce Kulübü'nün kurucusu ve müdürüyüm.

Dinleme derslerim 25'den fazla ülkede çok-satar ve radyo kayıtlarımın dünya çapında bir milyonun üstünde dinleyicisi var.

Ayrıca, yarım milyonun üstünde üyesi bulunan(her geçen gün artıyor) Zahmetsiz İngilizce Online Gazetesi'nin de yayıncısıyım. Şu an bitmiş olan "İngilizce Konuşmayı Geliştirme Seminerleri"nin ve bir çok eğitim şirketinin yaratıcısı olarak, İngilizce konuşma başarısı ve öğretim uzmanlığı ile ilgili bir çok konuda önde gelen bir uzmanım.

Onca yıl üniversitelerde verdiğim İngilizce eğitiminden sonra Zahmetsiz İngilizce Öğretim Sistemi'ni yarattım. Yabancı Dil Olarak İngilizce Öğretimi'nde Master yaptım.

Öğrencilerim arasında iş sahipleri, bilim adamları, girişimciler, öğretmenler, profesörler, yüksek lisans öğrencileri, yabancı askeri personel ve başka birçok başarılı yetişkin İngilizce öğrencisi vardı.

Bu öğrencilerin hepsi sizin gibiydi. Onlar hayal kırıklığına uğramış, iyi İngilizce konuşamayan İngilizce öğrencileriydi. Zahmetsiz İngilizce Sistemi'ni kullanarak, kolayca ve kendiliğinden İngilizce konuşmayı öğrendiler.

Bu öğrencilerin her biri kısa zamanda inanılmaz ilerlemeler gerçekleştirdiler. Zahmetsiz İngilizce Sistemi'ni tam manasıyla kullandığınızda siz de çabucak gelişim göstereceksiniz.

Zahmetsiz İngilizce Sistemi sizin için, yani İngilizceyi kolayca ve hızlı konuşmak isteyen bağımsız yetişkin öğrenci için tasarlandı. Zahmetsiz İngilizce sadece konuşma ve dinleme yetileri üzerine eğilir. Sistem, denenmiş ve sınanmış yöntemleri kullanarak, olabildiğince hızlı bir şekilde, sizin konuşma gücünüzü arttırmak için tasarlanmıştır.

Dünya çapında bir milyondan fazla yetişkin öğrenci, İngilizce konuşma yetilerini geliştirmek için bu sistemi kullandılar. Sistemin tüm kısımlarını kullanarak, diğer geleneksel İngilizce eğitimleriyle karşılaştırıldığında, İngilizce konuşmanız 2–5 kat daha hızlı gelişecek.

Sistemi tamamıyla kullanmanız çok önemli. Her kısım önemli ve her kısım, sizin için güçlü bir öğrenim deneyimi yaratmak için, sistemin diğer kısımlarıyla birlikte işler.

6 ay boyunca her gün, sistemin tümünü takip ettiğinizde, konuşmanız daha hızlı ve daha kolay olacak. Konuşma grameriniz güçlü bir şekilde gelişecek; ama sistem içerisinde hiç gramer çalışmayacaksınız. Telaffuzunuz güçlü bir şekilde gelişecek; ama telaffuzla ilgilenmeyeceksiniz.

Zahmetsiz İngilizceyi yaratırken, en iyi İngilizce öğretim tekniklerini bulup onları anlaşılır, basit ve kolay bir biçimde sistemde kullanmak için birleştirdim. Sistemi tamamıyla takip ettiğinizde başarısız olamazsınız. Hayatınızın en büyük İngilizce konuşma gelişimini deneyimleyeceksiniz.

Genel Bakış

Zahmetsiz İngilizce Sistemi çok basittir ve üç temel uzmanlık alanından oluşur: Beden, Zihin ve Yöntem. Her alandaki özel tekniklerde ustalaşarak, İngilizce konuşma yetinizi güçlü bir şekilde geliştireceksiniz. Konuşmanız hızlanacak ve kendiliğinden İngilizce konuşmaya başlayacaksınız.

Bu alanların her biri önemlidir ve her biri Zahmetsiz İngilizce Öğretim Sistemi'nin gücünü destekler.

Zahmetsiz İngilizcedeki “Beden”den konuşursak, çoğunlukla duygudan bahsederiz.

Duygu enerji demektir. Duygu, bize her gün çalışma şevki ve motivasyonu sağlar. Duygu bize konuşmak için özgüven verir.

Olumsuz duygular öğrenmemizi yavaşlatırken olumlu duygular daha hızlı öğrenmemize yardımcı olur. Çok hızlı öğrenmek için, duygularımıza hâkim olmayı öğrenmeliyiz; bu da beden hâkimiyetini gerektirir.

Zahmetsiz İngilizce Sistemi'nde “Zihin”, inançlar ve odaklanma anlamına gelir. Öğrenmeye, eğitime ve yeteneklerimize dair inançlarımız öğrenme yeteneğimizi güçlü bir şekilde etkiler. Zayıf inançlar yavaş öğrenmeye yol açarken güçlü inançlar güçlü öğrenmeye yol açar. Ne yazık ki okulda çoğumuz zayıf inançları öğreniriz. Bu yüzden birçok İngilizce öğrencisinde özgüven eksikliği vardır. Onlar İngilizce konusunda gergindirler. “İngilizcede iyi olmadıklarını” düşünürler. İngilizce konuşmanın çok zor olduğuna inanırlar. Bu inançların hiç biri doğru değildir.

Son olarak, İngilizce konuşmayı hızlı bir şekilde geliştirmek için öğrenciler, Zahmetsiz İngilizce “Yöntem”inde ustalaşmalıdırlar. “Yöntem”, sistem içerisinde kullandığımız özel öğretim ve öğrenim tekniklerine işaret eder. Yöntem bölümünde tam olarak nasıl çalışacağınızı ve tam olarak ne çeşit dersler işleyeceğinizi öğrenirsiniz.

Yöntem çok önemlidir, ama öğrenciler kolayca İngilizce konuşmak için önce, kesinlikle, Beden ve Zihin'de ustalaşmalıdırlar. Unutmayın, Zahmetsiz İngilizce Sistemi'nde her kısım hayati değer taşır; İngilizce konuşmada ustalaşmak için üç alanın hepsinde ustalaşmalısınız.

Yöntem

Beden, Zihin

Beden (ve Duygu)

İngilizce konuşmada ustalaşmanın ilk adımı, bedeninize ve duygularınıza hâkim olmaktır. Bu size garip bir ifade gibi gelebilir. İngilizce öğrenmek için neden bedeninizi kullanmaya ihtiyaç duyasınız ki?

Sebebi basit, bedeninizi ve duygularınızı kullanarak İngilizcenizi 4–5 kat hızlandırabilirsiniz! Bir dil öğretimi uzmanı olan Dr. James Asher, dil öğreniminde bedenin rolünü araştırdı. Oldukça büyüleyici bir şey keşfetti: Derste fiziksel olarak bedenlerini hareket ettiren öğrenciler, ders sırasında sabit oturan öğrencilerden 4–5 kat daha hızlı öğreniyorlardı.

Dr. Asher, “Bütünsel Fiziksel Tepki” denilen hareket odaklı tam bir öğretim programı geliştirdi. Bu programda, öğrenciler İngilizce öğrenirken sürekli bedenlerini hareket ettiriyorlar. Öğrenciler, özellikle, duydukları dile göre jestler ve hareketler yapıyorlar.

Örneğin, öğretmen “yürümek” dediğinde, öğrenciler ayaklarını hareket ettiriyorlar ve “yürüyorlar”.

Eğer öğretmen “aç” derse, öğrenciler karınlarını okşayabiliyorlar. Başlangıçta öğrenciler, neredeyse, duydukları her cümleye göre hareket ediyorlar. Sonra, orta(intermediate) ve ileri seviyeye(advanced) ulaştıklarında sadece yeni veya zor cümlelere odaklanıyorlar.

Fiziksel hareketi İngilizce dinlemekle birleştirince, İngilizceyi beyninizin derinlerine itersiniz. Sözcükleri daha hızlı hatırlarsınız ve asla unutmazsınız. Asla gramer çalışmamanıza rağmen grameri de doğru hatırlarsınız. Fiziksel hareket ve jestler hızlı öğrenmenin ve uzun süreli hafızanın anahtarıdır.

Bu yüzden, İngilizce derslerini dinlerken zor cümlelerle özdeşleşin. Size cümlenin anlamını hatırlatacak bir hareket veya jest yaratın. Sonra, o cümleyi her duyduğunuzda o hareketi veya jesti yapın. Hareketi her yapışınızda, güçlü bir şekilde yapın. Tüm bedeninizi kullanın ve çok enerji sarf edin.

Duruş beden ve duygu hâkimiyetinin başka önemli bir kısmıdır. İşte size ilginç bir gerçek: İyi bir duruşa sahip olduğunuzda daha hızlı öğrenir ve daha fazla hatırlarsınız.

Başka bir deyişle, başınızı dik, omuzlarınızı geride, göğsünüz ilerde tuttuğunuzda ve bedeniniz güçlü ve dengeli olduğunda daha hızlı öğrenirsiniz.

Diğer taraftan, başınızı aşağı düşürdüğünüzde enerjiniz de düşer ve çok daha yavaş öğrenirsiniz. Omuzlarınızı öne düşürdüğünüzde enerjinizi kaybedersiniz ve çok daha yavaş öğrenirsiniz. Bu yüzden, İngilizce derslerini dinlerken her zaman göğsünüzü ilerde, omuzlarınızı geride ve başınızı dik tutunuz. Bu basit ama çok önemlidir.

Son olarak, öğrenme sırasında duygusal enerjinizi artırmanın süper-basit bir sırrı vardır: GÜLÜMSEYİN. Gülümsediğiniz zaman öğrenme yetinizin arttığını, somurttuğunuz zaman azaldığını biliyor muydunuz?

Hareket

Jestler

Duruş

Gülümseme

Gülümsemek bedeninizi ve duygularınızı değiştirir. Enerjiniz artar. Daha uyarılmış olursunuz. Beyniniz daha açık olur. Çok basit gibi göründüğünü biliyorum ve öyle. Böyle küçük bir değişiklik güçlü bir şekilde İngilizce öğreniminizi hızlandırdığına göre, bir İngilizce dinlediğiniz her seferde gülümseyin. Kocaman gülümseyin! Garip hissedebilirsiniz ama bir ders dinlediğiniz her seferde yüzünüze kocaman bir gülücük kondurun. O gülümsemeyi tüm ders boyunca koruyun ve ders bitene dek asla bırakmayın.

Beden güçlü bir enerji kaynağıdır. Bu basit teknikleri kullanarak öğrenme sırasındaki enerjinizi artırırsınız. Çünkü daha fazla enerjiye sahip olursanız daha hızlı öğrenir daha fazla hatırlarsınız. Bu yüzden öğrenme sırasında fiziksel hareketi kullanın, her zaman güçlü bir duruşa sahip olun ve gülümseyin, gülümseyin, gülümseyin.

Zihin

İnançlarımız güçlü bir şekilde sonuçlarımızı etkiler. Çoğunlukla, başarılı olacağımıza inandığımızda başarılı, başarısız olacağımıza inandığımızda başarısız oluruz. Başka bir deyişle zihnimiz öğrenme yetimizi etkiler. Daha hızlı ve daha iyi öğrenmek içini zihnimize hâkim olmalıyız. Özellikle inançlarımıza ve fikirlerimize hâkim olmalıyız.

Başarılı bir yetişkin olarak, oldukça zekisiniz. Ama muhtemelen İngilizce öğrenme yetisine dair birçok olumsuz inanca sahipsiniz. Yaygın olumsuz inançlardan bazıları:

· İngilizce konuşmak zordur.

· İngilizcede iyi değilim.

· İngilizce konuştuğumda gergin oluyorum.

· İngilizceyi her zaman kusursuz konuşmalıyım.

· Hata yapamam.

· Sadece tek bir doğru yanıt vardır.

· Bütün gramer kurallarını hatırlamalı ve onlara uymalıyım.

· Benim ülkemin insanları İngilizceyi iyi konuşamazlar.

· İngilizceyi kolay ve hızlı konuşmak imkânsızdır.

Bu inançlar nereden geldi? Birçok insan için, bu inançlar okulda yaratıldı. Çok az çocuk bu tür şeyler inanır. Küçük çocuklara öğretirken her şey çok kolaydı, çünkü onlar korkusuzdu. Onlar İngilizcenin eğlenceli olduğuna inanıyorlardı (ve ben onları böyle inanmaları konusunda cesaretlendiriyordum). Ayrıca çocuklar İngilizce konuşmanın kolay olduğuna da inanıyorlardı. Hata yapmaktan korkmuyorlardı. Gergin değillerdi. Sınıfımdaki çocuklar, hiç gramer çalışmamalarına rağmen, giderek neredeyse kusursuz bir gramerle konuşmayı öğrendiler.

Ne yazık ki ortaokulda, lisede ve üniversitede birçok öğrenci yeni olumsuz inançlar öğreniyorlar. Öğretmenleri onları gramer kurallarını öğrenmeye zorluyorlar ve sınav yapıyorlar. Öğrenciler her sorunun yalnızca tek doğru cevabı olduğuna inanmayı öğreniyorlar. Hatalardan korkmayı öğreniyorlar. Öğrenciler, okulda, hata yapmaktan utanıyorlar ve böylece konuşmaktan korkuyorlar.

İngilizce konuşan birçok insan yetişkin olduklarında İngilizce konuşmaya dair olumsuz inançlara sahip oluyorlar. Bu inançlar onların güvenlerini yıkıyor. Bu yüzden, bu inançlar onların motivasyonunu mahvediyor. Birçok yetişkin İngilizce öğrencisi kendini sıkıntılı ve gergin hissediyor. Kolayca İngilizce konuşmak için bu olumsuz inançları YIKMALISINIZ! Her gün kendinize şunu söyleyin: Bu inançlar yanlış! Bu inançların hepsi saçmalık!

İnançlar

Görselleştirme

DEBİ

Sonra olumsuz inançlarınızın yerine olumlu inançlarınızı koyun. Her sabah, yüksek sesle “İngilizce konuşmak kolay!”, “Ben harika İngilizce konuşuyorum!” ve “Kusursuzluk ölüme eşdeğerdir.” deyin. Bu inançları çok güçlü bir sesle söyleyin. Her sabah haykırın onları. Sonra kendinizi anadili İngilizce olan biri ile konuşurken hayal edin. Kendinizi hızlı ve kolay konuşurken görün. Bu durumu her gün gözünüzde canlandırın ve açık seçik görün.

Bu küçük eylem, sonuç olarak, inançlarınızı tamamıyla değiştirecek. Kendinize güveniniz artacak. Öğrenmek daha kolay gelecek. Aslında araştırmalar, iyimser inançlara sahip insanların olumsuz inançlara sahip insanlardan %45 daha başarılı olduğunu gösteriyor.

Başka bir deyişle, inançlarınız sonuçlarınızı etkiler. Olumlu inançlar olumlu sonuçlar doğurur. Olumsuz inançlar başarısızlık yaratır. Olumlu inançlarınızı seçin, her gün onların üzerinde çalışın ve onları güçlendirin.

Son olarak, seçebileceğiniz, İngilizce öğreniminizi tamamıyla değiştirecek basit bir inanç var. Bu inanç DEBİ'nin içinde. DEBİ, Devamlı ve Bitmeyen İlerleme. Japonlar bu fikre “kaizen” diyorlar.

DEBİ inancı, her gün küçük ilerlemelere odaklanarak İngilizceyi çok kolay konuşacağınız anlamına geliyor. Bu doğru, KÜÇÜK ilerlemeler. DEBİ'de amacınız her gün çok küçük bir ilerleme kaydetmek.

Örneğin, belki her gün yeni bir deyim ya da cümle öğrenirsiniz. Belki her gün bir tane Zahmetsiz İngilizce Dersi dinlersiniz. İşin özü, sizin sadece küçük bir ilerlemeye odaklanmanızda; ama bunu her gün yapmalısınız.

Bu basit inanç güçlü çünkü motivasyon yaratıyor. Kendinizi daha rahat hissediyorsunuz çünkü çünkü küçük ilerlemeler gerçekleştirmek kolay. Bununla birlikte, bu küçük ilerlemeler üst üste ekleniyor. DEBİ'ye odaklandığınızda başlangıçta yavaş yavaş ilerlersiniz; ama enerjiniz hızla artar ve kısa zamanda çok hızlı öğrenirsiniz.

DEBİ ( Devamlı ve Bitmeyen İlerleme) kolaydır ve zahmet gerektirmez. Hiç baskı yoktur. Buna rağmen her geçen gün İngilizce konuşmanız gelişir ve 6 ay içinde İngilizceyi kolay ve hızlı konuşursunuz. Bu kendiliğinden olmuş gibi görünür. DEBİ'nin gücü buradan gelir.

İşte bu kadar! Olumsuz inançlarınızı yıkın, olumlu inançlarınızı seçin ve onlar üzerinde çalışın ve her gün DEBİ inancını kullanın. Bunlar Zahmetsiz İngilizcede zihne hâkim olmanın püf noktaları.

Yöntem

Zahmetsiz İngilizce yöntemi, kullandığımız özel öğretim tekniklerine işaret eder. Bu teknikler, dünyadaki üst seviye öğretmenler ve araştırmacılar tarafından geliştirildi. Zahmetsiz İngilizce Öğretim Sistemi; Dr. James Asher, Dr. Stephen Krashen, Blaine Ray, Tony Robbins, Dr. Ashley Hastings ve Dr. Brenda Murphy tarafından geliştirilen teknikleri kullanır.

Zahmetsiz İngilizce Sistemi tek şey için tasarlandı: Sizi etkili bir İngilizce konuşanı yapmak. Zahmetsiz İngilizce'de tüm ilgimiz İngilizceyi kolay ve hızlı konuşmaya yönelik.

Zahmetsiz İngilizce Sistemi, İngilizce'yi hızlı öğretmek için 7 özel teknik kullanır. Bu 7 teknikten ya da "kural"dan, "7 Kurallı E-İleti Kursu"muzda bahsediliyor. E-İleti kursu ücretsizdir. E-İleti adresinizi buraya girerek kayıt olun:

http://effortlessenglishclub.com/7-rules-to-learn-excellent-english-speaking

(Eğer gelen kutunuzda bir E-İleti görmüyorsanız, Zahmetsiz İngilizce'nin beyaz listede olduğuna emin olun veya spam dosyasına bakın)

E-İleti kursu, 7 tekniğin tümünü açıklıyor, fakat ben bir kaçını burada detaylı açıklamak istiyorum.

Zahmetsiz İngilizce Sistemi'ndeki en önemli teknik belki de öğrencilerin kulaklarıyla öğrenmeleridir(gözleriyle değil). Mükemmel İngilizce konuşmak için kulaklarınızla öğrenmelisiniz.

Çok fazla öğrenci gözleriyle öğrenmeye meyillidir. Öğrenciler sık sık kitap okurlar, sözcük kitaplarına ve gramer kitapların çalışırlar. Ayrıca çalışma kitaplarındaki ve sınava hazırlık kitaplarındaki alıştırmaları yaparlar. Bununla beraber, bu etkinliklerin hiçbiri konuşmanızı geliştirmez. Gözlerinizle öğrenerek konuşmanızı geliştiremezsiniz.

Bu yüzden Zahmetsiz İngilizce Öğretim Sistemi, öncelikle dinleme derslerini kullanır. Bizim sistemimizde, kulaklarınızla öğrenirsiniz. Sözcükleri dinleyerek öğrenirsiniz. Grameri dinleyerek öğrenirsiniz. Telaffuzu dinleyerek öğrenirsiniz. İngilizce konuşmayı dinleyerek ilerletirsiniz.

Bu, sistemimizin bir numaralı tekniğidir ve hatırlamanız gereken en önemli şey şu: Çalışma sürenizin çoğunu İngilizceyi dinlemeye yoğunlaştırın.

Küçük-Öykü Dersleri başka bir güçlü tekniktir. Zahmetsiz İngilizce Sistemi'nde küçük-öykü dersleri çok önemlidir. Bunlar her zaman kullanacağınız en güçlü İngilizce dersleridir.

7 Kural

Kulaklarla Öğren

Küçük-Öyküler

Bakış Açısı

Bu derslerde , ben kısa bir öykü sorarım. Bir öykü “anlatırım” demeyişime dikkat edin. Öyküyü anlatmam, onu sorarım. Başka bir deyişle sizin hızlı cevap vereceğiniz çok sayıda soruyla bir öykü yaratırım. Çoğu soru bir ya da iki sözcüklük yanıtlar gerektirir. Tam bir tümce ile yanıt vermenize gerek yoktur; sadece bir ya da iki sözcük haykırırsınız.

Küçük-Öykü dersinde size sürekli sorular sorarım. Bu yüzden her zaman odaklanmış olmalısınız. Sıkılmazsınız çünkü bu öğrenmenin etkin bir yoludur. Soruların başka bir faydası da çok fazla tekrar yapıyor olmanızdır. Önemli cümleleri ve grameri defalarca duyarsınız. Sorular ve yapılan tekrarlar çok daha hızlı öğrenmenizi ve daima hatırlamanızı sağlar. Araştırmalar Küçük-Öykü derslerini kullanan öğrencilerin, normal dersleri alan öğrencilerden daha hızlı öğrendiğini ve daha fazla hatırladığını gösteriyor. Küçük-Öykü dersleri, Zahmetsiz İngilizce Sisteminin anahtarlarıdır: onları ger gün kullanın.

Sistemimiz grameri öğretmek içinbaşka bir güçlü ders türü daha kulanır: Bakış Açısı (BA) dersleri. Bakış Açısı dersinde size bir öyküyü defalarca kez anlatırım. Öyküyü anlattığım her seferde grameri değiştiririm.

Örneğin, bir öyküyü önce geniş zaman kullanarak anlatabilirim. Sonra aynı öyküyü, yeniden, geçmiş zaman kullanarak anlatırım ve sonra yeniden gelecek zaman kullanarak.

İşte bu dersin bu kadar güçlü olmasının sebebi: Grameri bilinçaltında öğrenirsiniz ve asla gramer kurallarını düşünmenize gerek kalmaz. Asla gramer kuralları hakkında konuşmam. Onun yerine size grameri, bu basit ve dahası güçlü yolla öğretirim.

Bu dersler sizin KONUŞMA gramerinizi geliştirmeniz için birer anahtardır. Konuşma sırasında kurallar hakkında düşünmek için zamanınız yoktur. Grameri kendiliğinden kullanmalısınız. Bakış Açısı dersi bunun nasıl olacağını öğretiyor.

Bunlar Zahmetsiz İngilizce Yöntemindeki güçlü tekniklerimizin üçü: Kulaklarını kullanarak öğren, Küçük-Öykü derslerini dinle, Bakış Açısı Gramer derslerini dinle.

7 tekniğin tümü detaylı bir şekilde ücretsiz E-İleti kursumuzda açıklanmaktadır. E-İleti adresinizi buraya girerek E-İleti kursuna katılın:

http://effortlessenglishclub.com/7-rules-to-learn-excellent-english-speaking

7 tekniğin veya “kural”ın tamamını öğrenmekve kullanmak önemlidir. 7 tekniğin tamamını kullanarak daha hızlı öğrenirsiniz. Konuşma İngilizceniz güçlü, açık ve hızlı olur.

Sonraki Adım

Artık Zahmetsiz İngilizce Sisteminin temelini anladınız. Sonraki adım ne? Kendiliğinden İngilizce konuşmak için bu sistemi nasıl kullanabilirsiniz?

Devamlı küçük ilerleme (DEBİ) inancıyla başlayarak, aşağıdakine benzer bir öğrenme planını takip edeceksiniz. Öğrenme planınızı her gün takip ederek inanılmaz bir başarı elde edeceksiniz. Başlangıçta gelişiminiz size yavaş gelebilir. Bununla beraber, bu sistemi her gün kullanarak geçen 6 aydan sonra, İngilizceyi çok daha hızlı ve çok daha iyi konuşacaksınız.

Işte her hafta ve her gün kullanmak üzere örnek bir öğrenme planı. Ekleyip çıkartarak kendi programınıza uydurmak için değişiklik yapabilirsiniz:

Sabah Erkenden:

1. Enerji veren huzurlu bir müzik dinleyin. Dik durun. Göğsünüzü kaldırın. Gülümseyin. Biraz dans edin. (5 dakika)

2. Olumlu inançlarınızı dile getirin (Haykırın): “Harika İngilizce konuşuyorum.”, “İngilizce kolaydır.” Bağırırken tüm vücudunuzu kullanın! (2 dakika)

3. Anadili İngilizce olan biriyle İngilizce konuştuğunuzu gözünüzde canlandırın. Kendinizi hızlı ve kolayca İngilizce konuşurken görün. Kendinizi gülümserken ve kendinden emin görünürken izleyin. (3 dakika)

4. Bir Sözcük dersi ve bir Küçük-Öykü dersi dinleyin(aynı ders konusunda). Dinlerken zor cümleleri hatırlamak için hareket ve jest yapın. Her zaman gülümseyin ve güçlü bir duruş oluşturun. Soruların cevaplarını haykırın. (20-30 dakika)

İşe Giderken (Ya da Sabahın İlerleyen Saaatleri):

1. Aynı Küçük-Öykü dersini bir çok kez dinleyin. Arabada ya da evdeyseniz yanıtlarınızı haykırın! Zor sözcükler için jest ve hareketleri kullanın. (20 dakika)

2. Bakış Açısı dersini(aynı ders konusu) birçok kez dinleyin. Gülümseyin. Güçlü durun. ( 10 dakika)

Öğle Yemeği Zamanı:

1. Bir Ana Makale dersini (aynı konu) birçok kez dinleyin (okuyun). Gülümseyin. Güçlü durun. Zor sözcükleri / deyimleri duyunca jest yapın. (10-30 dakika)

Eve Giderken (Ya da Akşamın Erken Saatleri):

1. Aynı Küçük-Öykü dersini bir çok kez dinleyin. Yanıtlarınızı haykırın. Zor sözcükler için jest ve hareket yapın. Gülümseyin. Güçlü bir duruşunuz olsun. (20 dakika)

2. Aynı Bakış Açısı dersini birçok kez dinleyin. Gülümseyin. Zor sözcükler için jest yapın. Güçlü bir duruşunuz olsun.

Uyumadan Önce:

1. Aynı Ana Makale dersini birçok kez dinleyin (ve okuyun). Zor sözcükler için jest ve hareket yapın. Gülümseyin. Güçlü duruş. (10 dakika)

Yapılacaklar ve Yapılmayacaklar

Yapmayın:

· İngilizce dinlerken sabit oturmak

· Ders kitaplarından, gramer kitaplarından veya sözcük kitaplarından çalışmak

· Öğrenme sırasında kötü bir duruşla oturmak veya ayakta durmak

· Ingilizceyle veya kendinizle ilgili olumsuz inançlara sahip olmak

· Çalışma kitabı alıştırmalarını yapmak

· Gramer kurallaını ezberlemek

· Geleneksel İngilizce okullarına gitmek

Yapın:

· İngilizce dinlerken bedeninizi hareket ettirmek

· Zor sözcük / ifadeleri hatırlamak için jestleri ve hareketler kullanmak

· Kulakları kullanarak öğrenmek

· İngilizceyle ve kendinizle ilgili olumlu inançların üzerinde çalışmak ve onları geliştirmek

· İngilizce dinlediğiniz her seferde gülümsemek

· Derinlemesine öğrenmek için Küçük-Öyküleri kullanmak

· Kolayca İngilizce konuştuğunuzu gözünüzde canlandırmak

· Her gün devamlı küçük ilerlemelere odaklanmak

· Bakış Açısı dersleriyle grameri öğrenmek

· Rahat olmak ve öğrrenmekten keyif almak

Dersler:

Ingilizce derslerini bulmak için iki seçeneğiniz var. Basit olan seçenek kendi dersinizi yaratmak. Bunu nasıl yapabilirsiniz?

Anadili İngilizce olan bir eğitmen tutmanızı tavsiye ederim. Onlarla görüştüğünüzde onlara Zahmetsiz İngilizce Sistemini anlatın. Onlara, öğrenirken bu sistemi kullanmak istediğiniz söyleyin.

Sonra eğitmeninizden sizin için Küçük-Öykü dersleri ve Bakış Açısı dersleri hazırlamasını isteyin.

Bunu yapması epeyce kolaydır; sadece onlardan bu teknikleri kullanarak size öğretmelerini isteyin ve dersleri kaydedin. Böylece dersi birçok kez dinleyebilirsiniz.

Giderek, Küçük-Öykü ve Bakış Açısı derslerinden oluşan kendinize ait bir kütüphane yaratabilirsiniz.

Eğitmeniniz sadece sizin için bu dersleri yarattığından, onlardan hoşlandığınız konulara eğilmelerini isteyiniz.

Dersler için diğer basit seçenek Zahmetsiz İngilizce Kulübü’ndeki derslerimi kullanmaktır. Doğrusu, gittikçe büyüyen bir dinleme dersi koleksiyonumuz var. Tüm derslerimiz mp3 dosyası olarak indirilebilir, dolayısıyla onları dinleyerek hemen başlayabilirsiniz. Onları bilgisayarınıza ve iPod’unuza koyun ve her yerde her zaman dinleyin.

Size Anasayfamızdaki dersler ile başlamanızı tavsiye ederim:

http://www.EffortlessEnglishClub.com

Kendi derslerinizi oluştursanız da benimkileri kullansanız da onları kullanırken Zahmetsiz İngilizce Sisteminin tamamını takip ettiğinizden emin olun.

Sistemin Beden ve Zihin tekniklerinde ustalaşmak çok önemli. Doğrusu bunlar sistemin en önemli kısımları. Dersleri dinlerken her zaman güçlü bir duruş gerçekleştirin. Her zaman gülümseyin. Zor sözcükleri hatırlamanıza yardımcı olması için her zaman hareketleri kullanın.

Ayrıca, yeni olumlu inançlar yarattığınızdan, onları gözden geçirdiğinizden ve güçlendirdiğinizden emin olun. Başarınızı gözünüzde canlandırın. Her gün, devamlı küçük ilerlemelere odaklanın.

Beden ve Zihin teknikleri size çok fazla güç verir. Enerjiniz artar. Motivasyonunuz yükselir. Daha hızlı ve daha kolay öğrenirsiniz.

Ardından, inanılmaz bir İngilizce konuşma başarısı yaratmak için, Beden ve Zihini bizim Yöntemimizle birleştirin.

İyi şanslar. Başarılı olacağınızı biliyorum. İngilizceyi kolay, hızlı ve kendinize güvenerek konuşacaksınız.

Çeviri: Bülent ÖZGÜN

10,000 B.C. ( M.Ö. 10.000 )

2011-05-29T19:21:00.001+03:00

Filmi gördüm; beğendim ama anlatmadan önce(a.ö.) künye hediye etmek adettendir:

Yönetmen: Roland Emmerich (Evrenin Askerleri, Yıldız Geçidi, Kurtuluş Günü, Godzilla, Vatansever, Yarından Sonra)
Oynayanlar: Camilla Belle (Evolet) , Steven Strait (D'Leh)

Steven A. Strait: Bu filme kadar göz alıcı bir yapımda yer almamış gençten bir oğlan, imdb'ye bakınca da şimdilik önünde bir başrol görül/nmüyor... Bu filmde de rolüne, milattan önceki zamanlara ten uyumu dışında pek bir şey katmıyor. Romantik olmayı, kederli olmayı, lider olmayı ve gerektiği kadar kahraman olmayı beceremiyor... Onu suçlamıyorum, çünkü bunun gibi devasa filmlerde başrol, anlatılan öykünün haşmetine ve görsel efektlere bırakılır: Sen şu bayıra doğru var gücünle koş, biz gerisini hallederiz!

Camilla Belle Routh: Brezilyalı bir anneden doğduğu her halinden belli olan ismiyle müsemma bu amerikalı esmer güzeli, oğlana göre daha iyi bir oyunculuk çıkarıyor; zira filmde oğlandan daha önemli bir yer arzediyor.
Kahverengi gözlerini masmavi lenslerle saklayan kızımızın has oğlanla olan münasebeti, has oğlanı hayal edemeyeceği bir kadere sürüklüyor.
Böylece film de kendi mantığını buluyor... Film boyunca kızımızın( o kadar kire pasağa rağmen) güzelliği nefes kesiyor, hatta başa bela oluyor- bu bölümler ve filmin buna dair sonu Türk izleyicilerine tanıdık gelecektir...

Gelelim filme:
Film, harcanan(ve benim verdiğim bilet) para(sı)nın hakkını veriyor: Görkemli görüntüler, şaşırtıcı mekanlar, gerçek olduğuna inandırılacağınız devasa hayvanlar, doğanın her yere ve her zamana ait manzaraları... Herşey çok güzel...
Konu, böyle bir görsel malzemeye elverişli olması bakımından doğru seçim. Fakat filmin, bu bağlamda, yakın ara izlediğimiz Mel'in Apokalipto'su ile 300 gibi filmlere olan benzerliği, biz izleyiciyi şaşırmama konusunda imtahanlı kılıyor- hele bu sayılan filmlerin çok çok büyük filmler olduğu düşünülürse...
Film, anlatmayı amaçladığı( mı bilmiyorum!) herşeyi(vatanseverlik, milletperverlik, aşk, özgürlük bilinci, fedakarlık, vb.) yalayıp geçiyor...
Bu bakımdan kendi hesabıma Apokalipto kadar ciddi olamıyor ama 300 kadar da cıvıtmıyor.

Sonuç:
Arkadaşlarla toplanıp izlerken sohbet edebileceğiniz, renkli gürültülü bir film; izleyin, unutun derim...

The Fountain ( Kaynak )

2011-05-29T19:11:00.004+03:00

Tür : Dram / Bilim Kurgu
Gösterim Tarihi : 11 Mayıs 2007
Yaş Sınırı : 2006
Yönetmen : Darren Aronofsky
Senaryo : Darren Aronofsky , Ari Handel
Görüntü Yönetmeni : Matthew Libatique
Müzik : Clint Mansell
Yapım : 2006, ABD , 96 dk.

Oyuncular

Hugh Jackman (Tom Verde) , Rachel Weisz (Izzi) , Mark Margolis (Rahip Avila) , Jamie Isaac Conde (Denevi Vicks) , Sean Patrick Thomas , Ellen Burstyn (Lilian) , Alexander Bisping (Del Toro) , Cliff Curtis , Sean Gullette , Donna Murphy , Ethan Suplee

---
son olarak black swan sayesinde yeniden tadına vardığımız darren aronofsky'nin muhteşem filmi.
kurabileceğim tüm cümlelerin açıklamakta kifayetsiz kalacağı 'görsel' bir ziyafet çektim diyebilirim, demeliyim.
ve 'görsel' diye bastırmalıyım, çünkü peşinden koşacağınız hafiflikte bir konusu yok filmin; bu da, aslında, kendinizi o muhteşem görüntülere bırakmanız için bir şans veriyor size.

birbirinden farklı üç ayrı zaman ve mekanda geçen üç güzel aşk öyküsü var bu filmde:

-16. yy'da ispanya. bir kaşif-asker ve kraliçe(belki onun sembolize ettiği ispanya).
-21. yy'da amerika. bir doktor ve kanser hastası eşi.
-zamanın ve mekanın olmadığı bir yer. kim olduğunu çözemediğim biri ve bir ağaç.

bu üç öykü de aynı olgulardan bahsediyor: aşk ve aşka en çok yakışan şey: ölümsüzlük.
üç ayrı koldan akan bu güzel öyküler sonunda birbirleriyle birleşmeseler de garip bir biçimde birbirleriyle iç içeler.

günümüzde ve 16. yy'da geçen öykülerin birbirleriyle mantıklı ve çok hoş bir ilişkisi var: tom'un kanser eşinin yazdığı "the fountain" adlı kitap, ispanya'da geçen öyküyü anlatıyor.

fakat, muhteşem bir görsellikle, daha evvel görmediğiniz güzellikteki karelerle anlatılan üçüncü öykünün diğer ikisiyle olan bağını çözemedim; size tavsiyem, eğer bunu bir çırpıda anlamadıysanız vazgeçmeniz ve filmin size sunduğu görsel ziyafetin tadını çıkarmanız olacaktır. yok eğer anladıysanız bana da anlatın lütfen!

ve unutmadan: requiem for a dream filminin zevkten seğirerek izlememe yoğun katkısı bulunan harika bir müziği vardı.
"kaynak" da aynı etkileyicilikte, iç titreten, ağlatan müziklere sahip:
clint mansell'i anmamak olmaz.

Bee Movie ( Arı Filmi )

2011-05-29T18:55:00.000+03:00

Tür : Animasyon / Komedi
Gösterim Tarihi : 14 Aralık 2007
Yönetmen : Steve Hickner Simon J. Smith
Senaryo : Jerry Seinfeld , Spike Feresten
Yapım : 2007, ABD , 90 dk.

Seslendirenler : Jerry Seinfeld (Barry B. Benson(ses)) , Renée Zellweger (Vanessa Bloom(ses)) , Matthew Broderick (Adam Flayman(ses)) , Patrick Warburton (Ken(ses)) , John Goodman (Montgomery(ses)) , Chris Rock (Mooseblood) , Larry King (Arı Larry King) , Oprah Winfrey (Judge Bumbleton)

yeğenim dolayısıyla izlemek zorunda kaldığım, ama sonra o oynamak için dışarı çıkmasına rağmen oturup başına gözümü kırpmadan izlediğim ballı mı ballı bir canlandırma.
çok eğlenceli, çok keyifli.
hele cem yılmaz: onun sesi olmasa bu arı, bu film bu kadar bizden olamazdı.
küçük doğaçlamalar yaptığını düşündüğüm bazı yerlerde gülmekten kendimi alamadım.
tabi yine hem küçüklere hem büyüklere hitab eden espriler...
filmin yapımcılığını, yazarlığını ve başrol oyunculuğunu(seslendiriciliğini) yapan (kısacası filmi yaratan) jerry seinfeld(o efsane dizi seinfeld'in yaratıcısı ve başrol oyuncusu / ünlü stand-up komedyeni), yine o iğneleyici üslubunu filme yedirmiş.
filmin özgün halinde seslendirmeyi bir stand-up komedyeninin yapması ve ülkemizde de bu iş için cem yılmaz'ın seçilmesi çok yerinde bir seçim olmuş. kendi payıma çok keyifli bir bir buçuk saatti.

Hellboy II: The Golden Army ( Hellboy 2: Altın Ordu )

2011-05-29T18:48:00.000+03:00

Tür : Dram / Macera / Aksiyon
Gösterim Tarihi : 26 Eylül 2008
Yönetmen : Guillermo Del Toro
Senaryo : Guillermo Del Toro , Mike Mignola (Kitap)
Görüntü Yönetmeni : Guillermo Navarro
Müzik : Danny Elfman
Yapım : 2008, ABD , 120 dk.

Oyuncular

Ron Perlman (Hellboy) , Selma Blair (Liz Sherman) , Doug Jones (Abe Sapien / The Chamberlain / The Angel of Death) , James Dodd (Johann Krauss) , John Alexander (Goblin) , Luke Goss (Prens Nuada) , John Hurt (Professor Trevor Broom Bruttenholm)

Artık tartışmasız-baş-tacı yönetmenlerimden olan Guillermo del Toro(giyermo diye okunur)nun güzel mi güzel yeni filmi!
Pan'ın Labirenti'ndeki o masalsı ama bir o kadar ciddi yönetimiyle beni benden alan canım Del Toro, şimdi Amerika'nın ondan istediğini yapmaya devam ediyor: Gişeye oynuyor. Ama bir yandan da küçükken okumayı sevdiği masal dünyalarını beyazperdeye aktarıyor, ciddi olmaya çalışmıyor, eğleniyor, bizi de eğlenceye dahil ediyor. Pan'ın Labirenti'nin büyük başarısından sonra stüdyoların güvenini kazanan Del Toro, daha büyük bir bütçeyle, Hellboy'un (boynuzlu)başına yeniden geçiyor ve ilkinden daha büyük, daha görkemli ve daha renkli, daha hareketli bir film yapıyor. Böylece Amerika'daki yerini garantiliyor: Hobbit'ten belli oluyor zaten.

Konu basit:
İnsanoğlu ile Dünya’nın eski sahipleri arasında binlerce yıl önce varılan ateşkes anlaşması bozulunca cehennemin tüm varlıkları adeta zincirinden boşanır. Yeraltı dünyasının anarşist ruhlu prensi Nuada, insanoğluna yüzyıllardır saygı göstermekten bıkmış usanmıştır. Binlerce yıldır uykuda olan ölüm makineleri ordusunu, ölümsüz Altın Ordu'yu uyandırmanın çaresini aramaya başlar. Bunu başardığı takdirde kendi halkına ait olan her şeyi geri alabilecektir. Nuada’nın girişimleri sonucunda yeraltı dünyasının tüm büyülü yaratıkları serbest kalarak harekete geçer. Bundan sonrasında karanlık ruhlu prensi durdurarak dünyamızı yok olmaktan kurtarmayı sadece Hellboy başarabilir. bkz.

Lakin, bu eğlenceli film "Bakalım Hellboy ve arkadaşları Altın Ordu'nun hakkından nasıl gelecek?" sorusuna pek de doyurucu bir cevap veremiyor. Ben, kendi açımdan filmin bu konuda sunduğu zekice çözümü, biraz kolaya kaçılmış buldum. Bir de Del Toro'nun filmin sırtını dayadığı ana miti iki filmdir bir türlü anlatamadığını farkettim: Filmi izlerken, filmin nereye doğru gideceğini ve bu farklı alemlerin neye hizmet ettiğini(belki de çizgi roman hakkında yeterli bilgiye sahip olmadığımızdan) bir türlü anlayamıyoruz. Görsel ziyafetin keyfine bakıp fazlaca soru sormazsanız çok eğlenirsiniz; gerçi hangi çocuk masal dinlerken fazla soru sorar ki.
Bunca acayip yaratığı bir arada başka bir filmde göremeyeceğinize de eminim(Allah'ım pazarları bile var).

The World's Fastest Indian (Efsane Adam )

2011-05-28T20:26:00.002+03:00

Efsane Adam
The World's Fastest Indian

Tür : Dram / Macera
Gösterim Tarihi : 12 Mayıs 2006
Yönetmen : Roger Donaldson
Senaryo : Roger Donaldson
Görüntü Yönetmeni : David Gribble
Müzik : J. Peter Robinson
Yapım : 2005, Yeni Zelanda / ABD , 127 dk.

Ben diyorum:
İndian marka motosikleti(47 yaşında) ve yılmak bilmez koskoca yüreğiyle, Yeni Zelanda'nın duyulmamış bir şehrinden, İnvercargill'den, çıkıp Amerika'nın Utah eyaletindeki Bonneville Tuz Çölleri'ne, dünya hız rekorunu kırmak için giden yaşlı(68 yaşında) bir adamın gerçek öyküsü bu. Adı Burt Munro.

"Burt Munro: Offerings to The God of Speed" adlı kısa belgeselden, belgeselin yönetmeni Roger Donaldson tarafından uyarlanan bu muhteşem filmin başrolünde Anthony Hopkins var. Hopkins Munro'yu şirin ve inatçı bir adam olarak yani tam da Munro'ya yakışır biçimde yorumluyor; filmi izlerken rüyasının peşinde koşan bu adamı çok seviyorsunuz, mücadelesi sizin mücadeleniz oluyor.

Bilindik başarı öykülerinden çok uzak bir film. Başarmak için tam 25 yıl sarfetmiş, hız sevdalısı bir ihtiyar delikanlının geç kalmış rüyasının filmi. Aynı zamanda da hoş bir yol filmi.

İlk yarı boyunca Munro'nun Yeni Zelanda'dan Amerika'ya giderken başından geçen olaylara tanık oluyoruz.
Tatlı mı tatlı ve ağır işiten bir ihtiyarın bilmediği topraklarda başına kötü şeyler gelmesi muhtemel belki; ama üç beş sorun dışında her şey yolunda gidiyor. Munro'nun hayata sürekli gülen gözleri insanların ona yardım etmesini sağlıyor; pürüzler aşılıyor.

İkinci yarıda ise yarış başlıyor.

Hiç bir şey mucize değil, sihirli bir el dokunmuyor Munro'nun rüyasına.
Sadece bir şeyin varlığı her şeyi mümkün kılıyor: İnanmak.

Muhammed'i Öldüren Adamlar (The Men Who Murdered Mohammed) - Alfred Bester

2011-05-27T19:09:00.002+03:00

Çeviren: Yüce Atıl

Tarihi bölerek zarar veren bir adam vardı. İmparatorlukları altüst edip, hanedanların kökünü kurutturdu. Onca, Mount Vernon uluslararası bir türbe olmamalıydı ve Colombo Ohio. Cobot Ohio olarak isimlendirilebilirdi. Onun yüzünden Marie Curie Floransa'da lanetlenebilirdi ve hiç kimse peygamberin sakalı adına yemin edemeyebilirdi. Aslında tüm bu gerçek gibi görünen olaylar olmamıştı. Çünkü o, bir deli doktordu. Ya da diğer bir şekilde söylersek, yalnızca kendisi için gerçek olmayanları yapmakla başarılıydı.

Şimdilerde geleneksel okuyucu deli doktor imasına çok alışık. Özellikle, gizlenmiş ve gözlerden uzak laboratuarında sevgili kızını korumak için çeşitli yöntemlerle korkunç canavarlar yaratanına. Bu öykü bu cins inançları olan bir insan hakkında değildir. Bu. dahi bir deli doktor olan Henry Hassel hakkındadır. Onun dehası daha çok Ludwig Boltzmann (İdeal Gaz Kanunu'na bakınız) Jacques Charles ve Andre Marie Ampere (1775−1836) sınıfında değerlendirilebilir.

Herkes bilmelidir ki elektrik akımı gücü amper olarak isimlendirilir ve bunun onuru Ampere'indir. Ludwig Boltzmann meşhur bir Avusturyalı fizikçidir. İdeal gazlardaki kadar büyük bir buluşu kara cisimlerin radyasyon etkisidir. Buna Encyclopedia Britannica'nın üçüncü cildindeki 'BALI−BRAI' maddesinden bakabilirsiniz. Jacques Alexandra Cesar Charles uçuşlarla ilgilenen ilk matematikçiydi ve hidrojen balonunu bulmuştu. Bunlar gerçek insanlardı.

Ancak bunlar aynı zamanda deli doktorlardı. Örneğin Ampere, Paris'teki bir bilimsel konferansa giderken bindiği takside aklına parlak bir fikir gelmiştir. (Tahmin ettiğim kadarıyla elektrikle ilgili) ve kalemi kaptığı gibi taksinin
kapısının içine eşitliği karalamıştır. Karaladığı şöyle bir şeydi. dH: ipdl/r2 Burada p−dl elemanından P noktasına olan dikey uzaklık veya dH:isin0dl/r idi. Bu toplantıya hiç gelmemesine rağmen, formül Laplace formülü olarak çoğu yerde geçer.

Her neyse, araba akademiye vardığında Ampere indi ve sürücüye parasını ödedi. Ardından fikrini herkese söyleyebilmek için toplantıya koştu. O anda notlarının olmadığını farketti. Ve nerede bıraktığını da anımsadı. Böylece bütün Paris'te eşitliğini aradı, durdu. Bazen Fermat'ın da son teoremini nasıl kaybettiğini düşlerim. Gerçi Format toplantıya katılmamıştı, hatta iki yüzyıl önce ölmüştü bile.

Ya da Boltzmann'ı ele alalım. Geliştirilmiş ideal gazlar hakkında bir kurs verirken konferanslarını karmakarışık hesaplamalarla süslerdi. Üstelik bunları seri bir şekilde kafasından yapardı. Öyle bir beyni vardı ki öğrencileri yalnızca işittikleri bu matematiksel eşitlikleri anlamak için binbir güçlük çekerlerdi. En sonunda Boltzmann bunları tahtaya yazmaya lütfederdi.

Boltzmann, ilerde daha anlaşılır olmaya söz verdi. Hemen sonraki konferansında; "Beyler Boyle'ın ve Charles'ın kanunlarını birleştirirsek; PV = PoVo (I+at) eşitliğine varırız. Şimdi açıkça eğer aS=bs(x)dx(a) olursa. PV = RT ve vf(x.y.z )do=q olur. Bu da ikiyle ikinin toplamının dört etmesi kadar basittir." diye söze başladı. Tam bu noktada Boltzmann sözünü anımsayarak, tahtaya döndü Ve yavaşça yazdı, 2+2=4.

Jacques Charles, Charles Kanunu'nu bulan (Bazen Gay−Lussac yasası olarak da geçer), parlak bir matematikçiydi. Boltzmann konferanslarında ondan büyük bir paleograf olmak için inanılmaz bir ihtirası var." diye söz ederdi. Eski yazıtları keşfetmekteki isteğini anlatırdı. Sanırım bu Gay−Lussac'ın onun buluşunu paylaşmasından doğan güçle oluyordu.

Jül Sezar'ın, Büyük İskender'in ve Pontius Pilate'nin yazıtlarına 200.000 Frank ödemişti. Bir gazın ideal olup olmadığını bir bakışta anlayan bu adam üçkağıtçı satıcısından modern Fransızcayla, modern defterlere, modern mürekkeple yazılmış bu yapıtları inana inana satın alırdı. Charles Louvres müzesine bağışlarda da bulunmuştu.

Bu insanlar aptal değillerdi. Düşüncelerinin geri kalanı başka bir Dünya'ya kaymış büyük dehalardı. Bir deha, hiç umulmayan bir yolla doğruluk arasında yolculuk eden kişidir. Ne yazık ki, bu beklenmeyen yollar, onları yaşamların her anında yönetir durur. Bu Bilinmeyen Üniversitesi'nde 1980 yılında uygulanmış yükler konusunda Profesör olan Henry Hassel'e olanla aynı şeydir.

Hiç kimse Bilinmeyen Üniversitesi'nin nerede olduğunu ve orada ne öğretildiğini bilmez. İkiyüz kadar farklı düşüncelinin ikibin kadar topluma uymayan öğrencinin oluşturduğu bir fakültedir. Ancak bu topluma uymama, Nobel ödülünü alana ya da Mars'taki ilk insan olana dek sürer. Zaman zaman bir mezundan hangi okulu bitirdiği sorusuna 'BÜ' yanıtını alabilirsiniz. Ya da 'Devlet', "Asla adını duymadığın öyle bir okul" yanıtlarını verenler de Bilinmeyen'dendirler. Neyse bir gün size burası hakkında daha fazla şey söyleyebilirim.

Henry Hassel erken bir öğleden sonrası, psikotik kültür pasajından geçerek evine yöneldi. Onun çıplak insan resimlerine kötü niyetle baktığı doğru değildi.

Hatta Hassel bu kupalara ve onları kazanan Bilinmeyen takımlarına hayranlık duyardı. Bilinmeyen takımları Strabismus, Occlusion ve Botulism gibi pek çok spor dallarında şampiyonluklar kazanmıştı. (Hassel'de Frambesya Şarkıcıları şampiyonasında üç yıl katılmıştı) Asansörden inip evine girdiğinde karısını bir erkeğin kollarında görünce bir anda parlayıverdi.

Otuzbeşinde hafif kızıl saçları ve badem gözleriyle, sevgi dolu bir kadındı. Kollarındaki adam ise cebine öylesine tıkılmış maddeleri, mikrokimyasal parçaları ve bir refleks çekiciliğiyle, tipik bir BÜ kampus karakteriydi. Kucaklaşma dikkatini öylesine dağıtmıştı ki, bir şey yapmak yerine giriş holünden bakakaldı.

Şimdi Ampere'i. Charles'ı ve Boltzmann'ı anımsayan Hassel, 86 kilo ağırlığında kaslı ve hastalıksız bir vücut sahibiydi. Çocukça yöntemlerle karısını ve sevgilisini alaşağı edebilirdi. Ve aslında istediği asıl amacı da buydu. Karısını öldürmek. Ama Henry Hassel delta sınırında bir insandı. Onun beyni bu şekilde çalışmazdı.

Hassel, derin bir nefes alarak bir ölüm makinası gibi özel laboratuara daldı. Üzerinde "DURDONUM' yazan bir gözü açarak 45 kalibrelik tabancasını çıkardı. Daha ilgi çekici isimlerle adlandırılmış diğer çekmeceleri de açarak bazı parçalar çıkardı. Aslında yedi buçuk dakika içinde bir zaman makinası yapıvermişti (Onun ki böyle bir dehaydı).

Profesör Hassel, zaman makinesini 1902 yılına ayarladı, ve bir düğmeye basmasıyla birlikle Hassel kayboldu. Yeniden belirdiğinde 3 Nisan 1902 yılı Philadelphia'sındaydı. Doğruca Walnut Caddesi 1218 numaraya gitti. Kırmızı tuğlalı bir evdi. Yavaşça yaklaştı ve zili çaldı. Bir adam kapıyı açıp Henry Hassel'e baktı.

"Bay Jessup?" diye Hassel sıkıntılı bir sesle sordu.

"Evet?"

"Bay Jessup musunuz?"

"Evet, benim."

"Edgar isminde bir oğlunuz var mı? Edgar Allan Jessup Poe'ya hayran olduğunuz için böyle adlandırdınız onu.""

Üçüncü Smith kardeş dik dik baktı.

"Böyle bir şey yok. Henüz evlenmedim."

"Ama evleneceksiniz." dedi Hassel kızgınca. "Ve ne yazık ki ben de sizin oğlunuzun kızı Greta ile evleneceğim. Bağışlayın beni." Revolveri kaldırdı ve karısının büyükbabasına ateş etti.

"Yaptığını ödeyecekti." diye mırıldandı Hassel. revolverinin ucundaki dumanlar tüterken. "Artık bekar kalacağım ama baska biriyle de evlenebilirim... Oh. koca Tanrım kiminle?"

Hassel sabırsızca zaman makinesinin onu laboratuarına geri döndürecek otomatik sistemi bekledi. Oturma odasına daldı. Hâlâ kızıl saçlı karısı, bir adamın kollarının arasındaydı.

Hassel gök gürültüsü gibi, "O halde," diye homurdandı. Bir aile faciası. Pekala, ne olacağını göreceğiz. Yollar ve yöntemler var."

Derin bir kahkaha salarak laboratuarına döndü. Ve kendisini 1903 yılına yolladı. Karısının sabık büyükannesi Emma Hotchkiss'i öldürdüğü yıla. Tekrar kendi zamanına döndüğünde kızıl saçlı karısı, hâlâ bir diğer adamın kollarındaydı.

"Ama o yaslı kadının, onun büyükannesi olduğunu biliyorum." diye mırıldandı Hassel. Bu bir benzesme olamaz. O halde yanlış giden lanet olasıca da neyin nesi?"

Cesareti kırılmıs ve saskın Hassel çaresiz değildi. Çalısma masasına geçip telefonu kaldırdı. En sonunda Malpractice laboratuarının numarasını çevirmeyi başardı.

"Sam, benim Henry."

"Kim?"

"Henry."

"Biraz yüksek sesle konus." "Henry Hassel!"

"Oh, merhaba Henry."

"Bana zaman hakkında bildiğini söyle."

"Zaman? Hımm..."

Basitleştirilmiş -ve- karmaşıklaştırılmış bilgisayar veri kanallarının yüklenmesini beklerken boğazını temizledi.

"Ah, iste. Zaman (1) Mutlak, (2) İzafi, (3) Yeniden Akımlandırılmış. (1) Mutlak: Periyot belirsiz, sürekli, günden güne değişken, sonsuz..."

"Affedersin Sam, yanlış tanımlama. Geri dön. Ben seyahat imkânı basarıyla olan zamanın referanslarını istiyorum."

Sam kanalları değistirdi ve tekrar başladı. Hassel bitene kadar dinledi. Homurdandı, iç çekti.

"Ok ah, oh, ah. Evet. Anlıyorum Sanırım. Bir süreklilik.

eh? Davranışların gelişimi geçmisten geleceğe seçenek sunmalı. O zaman doğru iz üzerindeyim. Ama davranışı anlamlı olmalı ha! Kütle-hareket etkisi. Saçmalık varolan olayların akısına giremez. Hımm... Ama bir büyükanne
nasıl saçma olabilir?"

"Ne yapmaya çalısıyorsun Henry?"

"Karımı öldürmeye," diye Hassel iç çekti. Telefonu kapatıp, laboratuara döndü. Hâlâ kıskançlıkla dolu büyük bir öfkesi vardı.

"Anlamlı seyler yapmalıyım," diye homurdandı. "Greta'yı yok edeceğim. Tümünü yok edeceğim. Pekala onlara gösteririm."

Hassel, 1775 yılına geri gitti. Bir Virginia çiftliğini ziyaret etti ve genç bir albayı vurdu. Albayın adı George Washington'du. Hassel öldüğüne emin olduktan sonra kendi zamanına ve evine döndü. Bir diğeri, kızıl saçlı karısını kucaklamıştı.

"Lanet!" dedi Hassel. Kızgınlıktan köpürerek bir kutu mermi açtı ve zamanda geri giderek. Cristopher Colombus'u, Napeleon'u, Hz. Muhammed'i ve buna benzer yarım düzine kisiyi öldürüp kendi evine ve zamanına döndü.

"Tanrı aşkına bu sefer olmalı," dedi ve karısını önceki gibi buldu. Bir anda dizleri çözüldü, ayaklarının altındaki dösemenin eridiğini sandı. Ayaklarının altında bataklık kumlarının kaynastığını hissederek laboratuarına döndü.

"Anlamlı olan lanet şey de neyin nesi." diye sordu kendi kendine. "Geleceği değistirmek bu kadar mı zor? Tanrı aşkına bu kez gerçekten değiştireceğim, alt üst edeceğim."

Yirminci yüzyılın başlarında Paris'e gitti. Madam Curie'yi tavan arasındaki küçük çalısma odasında buldu. Düzgün bir Fransızcayla, "Madam..." dedi. Sizden çok uzaklardan gelen bir yabancıyım. Ama gerçek bir bilim adamıyım.

Radyum konusundaki çalısmalarınızı biliyorum. Oh? Henüz radyum elde edemediniz mi? Önemli değil. İşte ben buradayım ve size nükleer füzyonun her ayrıntısını öğreteceğim."

Öğretti de. Otomatik geri çağırma aygıtı onu alırken yaptıktan yeterince tatmin ediciydi.

"Bu kadın yaptıklarım... Ooops!"

Bu son kelime ağzından tükürür gibi çıktı. Çünkü kızıl saçlı karısı hâlâ... Hassel beynindeki karmakarısık düsünceleri kovalayarak, düsünmek üzere bir koltuğa çöktü. O düsünürken, en iyisi ben sizi uyarayım. Bu bildiğiniz zaman yolculuğu öykülerine benzemez. Eğer Henry'nin karısını bastan çıkartan adamın kendisi olduğunu sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz, Onun oğlu; bir akrabası, hatta Ludwig Boltzman'da (1844-1906) değildir. Hassel, zamanda tam bir daire çevresinde dönmemistir. Öykünün basladığı yerde bitmesi hem kimseyi tatmin etmez, hem de herkesi kızdırır. Öyle ki bunun en basit nedeni, zamanın dairesel, lineer birbiri ardına dizilmis, disk seklinde sinüs dalgası gibi, logaritma eğrisi gibi ya da keman seklinde olmamasıdır. Hassel'in keşfettiği zaman özel bir seydir.

"Nasıl olsa içinden çıkacağım," diye mırıldandı Hassel. "En iyisi biraz arastırayım."

En azından bir ton ağırlığında görünen telefonla boğustuktan sonra kütüphaneye ulaşmayı başardı.

"Merhaba, kütüphane mi? Ben Hassel."

"Kim?"

"Henry Hassel."

"Ohh, merhaba Henry."

"George Washington hakkında ne biliyorsun?"

Kütüphane tarayıcıları tüm katalogları arastırırken küçük bir çıtırtı çıkardı.
"George Washington A.B.D.'nin ilk başkanı. Doğumu..."

"İlk başkan mı? 1775'de öldürülmemiş mi?"

"Henry, Bu gerçekten saçma bir soru. Herkes bilir ki George Washington..."

"Hiç kimse onun vurulduğunu bilmiyor mu?"

"Kimin tarafından?"

"Benim!"

"Ne zaman?"

"1775'te."

"Bunu nasıl yaptın?"

"Bir tabancam var."

"Hayır benim demek istediğim, bir yüzyıl önce bunu nasıl yaptın?"

"Bir zaman makinem var."

"Eh, ne yapalım. Burada hiç bir kayıt yok. Benim dosyalarım hâlâ düzgün. Iskalamış olmalısın."

"Iskalamadım. Christopher Columbus hakkında ne var? 1489'da öldüğüne dair bir kayıt var mı?"

"Ama o Yeni Dünya'yı 1492'de buldu."

"Bulmadı. 1489'da öldürüldü."

"Yine sen değil mi Henry?"

"Evet."

"Hiçbir kayıt yok." dedi kütüphane ısrarla. "Kötü bir atış yapmış olmalısın."

"Aklımı kaybetmeyeceğim." dedi Hassel titrek bir sesle.

"Niçin Henry?"

"Çünkü kaybedeceğim kadar kaybettim de ondan." diye bağırdı."Pekala Marie Curie'dcn ne haber? Yüzyılın başında Paris'i mahveden füzyon bombasını buldu mu, bulmadı mı?"

"Bulmadı. Enrico Fermi..."

"Buldu."

"Bulmadı."

"Ama ona ben öğrettim. Ben. Henry Hassel."

"Herkes senin mükemmel bir teorisyen olduğunu söyler. ama kötü bir eğitmen olduğunu da Henry. Sen..."

"Cehenneme kadar. Yaslı budala. Bir açıklaması olmak zorunda."

"Niçin?"

"Unuttum. Aklımda bir seyler vardı ama, simdi önemli değil."

"Ne önerirsin?"

"Gerçekten bir zaman makinen var mı?"

"Elbette."

"O halde git bir daha kontrol et."

Hassel 1775 yılına geri döndü. Mont Vernon'u ziyaret etti. Ve çiçekleriyle uğraşan bir adama. "Bağırmayın Albay," diye söze başladı.

Büyük adam merakla ona baktı.

"Çok eğlenceli konusuyorsun yabancı," dedi. "Nerelisin?"

"Oh asla adını duymadığınız öyle bir okuldan."

"Sen de çok komik görünüyorsun. Esrarlı bir tipsin. "

"Söyleyin bakalım. Christopher Columbus hakkında neler duydunuz."

"Fazla sey değil." diye yanıtladı Albay Washington. "İki üçyüz yıl önce öldü."

"Ne zaman öldü?"

"Anımsadığım kadarıyla 15. yüzyılın basında."

"Hayır! O. 1489'da öldü."

"Tarihin yanlıs olmalı dostum. Amerika'yı 1492'de buldu."

"Cabot buldu Amerika'yı. Sebastian Cabot."

"Yanlıs. Cabot biraz daha geç geldi."

"Ama çok iyi kanıtlarım var," diye basladı Hassel, ama sözleri iri yarı. sismanca bir adamın komik bir şekilde, öfkeyle kıpkırmızı kesilmiş bir hale gelmesiyle kesildi. Koyu gri bir pantolon ve tüvit bir ceket giymisti. Hem de bedenine iki numara küçük gelen kırkbeslik bir tabanca tasıyordu. Henry Hassel. bir anda ağzında hoş bir tat duyarak baktığının kendisi olduğunun farkına vardı.

"Tanrım." diye mırıldandı."Bu benim. Washington'u ilk seferinde öldürmeye geliyorum. Eğer bu gezimi bir saat sonra yapsaydım. Washington'u ölmüş bulacaktım. Hey henüz değil. Dur bir dakika. Önce bir seyler sormalıyım." Hassel'in uyarısını kimse duymadı, kendi kendisi, yine kendisini göremiyordu. Albay Washington'a doğru geliyordu ve onu vurdu. Adam yere yığıldı ve tümüyle öldü. İlk katil ise Hassel'e hiç aldırmayarak gerisin geriye döndü ve kayboldu.

"Beni duymadı." dedi Hassel."Fark etmedi bile beni. Ve niçin hiç hatırlamıyorum. İlk seferinde onu öldürürken kendi kendimi uyarıp uyarmadığımı. Neler oluyor burada?"

Tamamen dağılmıs bir halde Hassel 1940'ların basında Chicago Üniversitesi'ne gitti. Grafit tuğlaların ve grafit tozların ardında Fermi adındaki İtalyan bilginini buldu.

"Marie Curie'nin yaptıklarını tekrarlıyorsunuz, ha dot-tore?"

Fermi hoş bir ses duymusçasına merakla ona baktı.

"Marie Curie'nin deneylerini mi tekrarlıyorsunuz dottore?" diye gürledi. Fermi garip garip ona baktı.

"Nerelisin, amigo."

"Devlet."

"Devlet dairesinden mi?"

"Yalnızca devlet. Bu doğru, değil mi dottore? Marie Curie nükleer füzyonu buldu, bulmus olmalı, değil mi?"

"Hayır! Hayır! Hayır!" diye Fermi bağırdı."Biz ilkiz ve henüz o aşamaya gelemedik. Polis! Polis! Casus var."

"Bu kez devam ettireceğim." diye homurdandı Hassel. Sadık kırkbeşliğini çıkararak Fermi'nin göğsüne boşalttı.

Ardından tutuklanmayı ve gazetelerde kurban edilmeyi bekledi. Şaşkınlıkla Dr. Fermi'nin yıkılmadığını gördü.

Yalnızca göğsünde hafif bir patlama oldu ve çığlığına yanıt veren adam. "Hiç bir şey yok, " dedi.

Hassel zaman makinesinin otomatik geri çağırmasını beklemekten sıkılmıştı. Bu kez BÜ'ye kendi gücü ile döndü.

Bu ona müthis bir fikir vermisti, ama bunu fark etmekte çok gecikmişti. Hızla kütüphaneye koştu. İnanılmaz haberi için hazırlandı. Ancak kendisini kataloglarda hissedemiyordu hâlâ.

Uygulama laboratuarına giderek Sam'ın basit ve karmasık bilgisayarlarının 10700 Angstrom hassasiyete kadar ölçebildiği düzeneğe baktı. Sam, Henry'i göremezdi, ama havadaki dalgalanmalar sonucu onu algılayabilirdi.

"Sam." dedi Hassel. Korkunç bir kesif yaptım."

"Sen daima, kesifler yaparsın Henry," diye tamamladı Sam. Veri kartın dolmuş, yeni bir kasete bağlamamı ister misin?"

"Önce biraz öğüt istiyorum. Zaman yolculuğundaki basanlar referansının yazımının lideri kim?"

"Bu. Israel Lennox olmalı. Yale'den uzay mekaniği profesörü."

"Ona nasıl ulaşabiliriz?"

"Ulasamazsın Henry. 1975'de ölmüş."

"Yasayan kim var?"

"Viley Murphy."

"Murphy? Bizim kendi travma bölümümüzdeki mi? Şimdi nerede o?"

"Aslında Henry, o da bir seyler sormak için senin evine gitmişti."

Hassel hiç yürümeden evine gitti. Laboratuarına söyle bir bakıp kimse olmadığını görünce, oturma odasına döndü.

Kızıl saçlı karısı hâlâ diğer bir adamın kollarındaydı. Tüm bunlar anlayacağınız gibi, uzayda zaman makinesinin yapılmasından sonraki bir iki dakika içinde oluyor. Böyle seyler zaman ve zaman yolculuğunda normaldir. Hassel boğazını birkaç kere temizleyerek karısının omuzuna dokundu.

"Bağışla sevgilim," dedi. Viley Murphy beni görmeye geldi mi?"

O anda karısını kucaklayan adamı daha yakından gördü. Murphy'nin ta kendisiydi.

Hassel bağırdı, "Murphy! Ben de seni arıyordum. Olağanüstü bir deney yaptım. Hassel bildiği tüm ayrıntıları, olağanüstü deneyini anlatmaya basladı. Biraz garip bir sekilde de olsa...

"Murphy v-v= (v1/2-3/4) (v2+vxay+vb) ancak George Washington F(x)ydz olduğunda, ve Enrico Fermi F(v1/2)dxdt olduğunda. Marie Curie'nin bir yarısıydı. Peki Christophe Columbus'a ne oldu?"

Murphy. Bayan Hassel gibi Hassel'i önemsemedi. Sanki Hassel, eşitliklerini geçen taksinin tavanına yazmış gibiydi...

"Dinle beni Murphy," dedi Hassel. Greta sevgilim, bizi birkaç dakika yalnız bırakabilir misin? Ben, lanet olsun, siz ikiniz su saçmalığı keser misiniz? Bu ciddi."

Hassel ikisini ayırmaya çalıştı. Onu duyduklarından daha fazla etkileyemiyordu. Yüzü kıpkırmızı kesildi. Tekrar Bayan Hassel ile Murphy'ye vurmaya basladı. Bu sanki bir ideal gaza vurmak gibiydi. Sanırım en iyi anlatımı bu olmalı!

"Hassel!"

"Kim o?"

"Bir dakika dışarı gel. Seninle konuşmak isliyorum. Bir an duvara baktı."

"Neredesin?"

"Buralarda."

"Bir çesit boyutsun."

"Ya sen?"

"Kimsin?"

"Adım Lennox. Israel Lennox."

"Israel Lennox. Uzay mekaniği profesörü. Yale'den?"

"Aynısı."

"Ama, sen 1975'de öldün."

"1975'de sadece ortadan kayboldum."

"Ne demek istiyorsun?"

"Bir zaman makinası yaptım."

"Tanrı aşkına. Öyleyse ben de bu öğleden sonra... Bu fikir aklıma bir anda geldi, nedenini bilmiyorum. Ve en büyük deneyimi yaptım Lennox, zaman bir süreklilik içinde değil."'

"Değil mi?"

"Kelimedeki harfler gibi. Farklı parçacık serilerinden oluşuyor."

"Evet?"

"Her kısım bir 'şimdi'. Her 'şimdi' kendi özel geçmisine ve geleceğine sahip. Fakat hiçbiri diğeriyle bağlı değil.

Anlıyor musun? Eğer a=a1+a2i+xaz(b1)-1"

"Matematikle düşünme Henry."

"Enerjinin Quantum transferinin bir çesidi. Zamanı, quantanın farklı hücrelerinden dışarı veriliyor. Biz her bir quantumu ziyaret edebilir ve onda değisiklik yapabiliriz. Ancak bir hücredeki değisiklik diğerini hiç etkilemez. Doğru mu?"

"Yanlış," dedim üzüntüyle.

"Ne demek 'Yanlış' dedi kızgınca, ağzını bir karıs açarak."Birbiri ardına gelen esitlikleri alıyorsun ve..."

"Yanlış." diye tekrarladım. Beni dinleyecek misin Henry?"

"Oh, söyle hadi," dedi.

"Fark eltin mi, sanki bir hayal gibi oldun? Boyut, sınıflama?"

"Oğlum," dedim. Zaman tümüyle kisiye özel bir sey. Böyle seyler bildiğimiz yaşamda olmaz."

"Yani zamanda yolculuğun olanaksız olduğunu mu söylüyorsun? Ama biz bunu başardık."

"Emin olabilirsin. Ve daha pek çokları da var. Tüm bildiğim bu. Ama her birimiz zaman içinde kendi geçmişimize gittik ve diğerlerininkine karışamadık. Evrensel bir süreklilik yok Henry. Yalnızca milyarlarca teklik var. Her biri diğerinin sürekliliği ve bir süreklilik diğerini etkileyemiyor. Bizler aynı kaptaki milyonlarca spagetti tanesi gibiyiz.

Hiçbir zaman gezgini, geçmiste ya da gelecekte bir diğer zaman gezginiyle çakısamaz. Her birimiz yalnızca kendi tanemizde asağı ve yukarı yolculuk edebiliriz."

"Ama şimdi işte karşı karşıyayız."

"Biz artık zaman gezginleri değiliz Henry. Biz artık spagetti sosu olduk."

"Spagetti sosu mu?"

"Evet. Sen ve ben, istediğimiz herhangi bir taneciğe gidebiliriz. Çünkü bizler kendi kendimizi yok ettik."

"Anlamıyorum."

"Bir insan ne zaman geçmiste değisiklikler yaparsa bu yalnızca kendi geçmisini etkiler, baska kimseninkini değil. Geçmis hafıza gibidir. Bir insanın hafızasını sildiğin zaman onu da silersin. Ama baska kimseyi silemezsin. Sen ve ben kendi geçmisimizi sildik. Diğerlerinin tek dünyaları dönmeye devam ediyor. Ama biz kendi varlığımızı yok ettik. Anlamlı bir sekilde durduk."

"Kendi varlığımızı yok ettik de ne demek oluyor?"

"Uyguladığımız her imha hareketiyle biraz çözündük. Su anda ise tümüyle yittik. Kronik bir suç isledik. Bizler hayaletleriz. Umarım, Bayan Hassel. Bayan Murphy ile mutlu olur..."

"Neyse, gelin simdi akademiye. Ampere, Ludwig Boltzmann hakkında harika bir öykü anlatıyor."

Takdir-i İlahi ( The Beggar and the Diamond ) - Stephen King

2011-05-15T17:09:00.003+03:00

YAZARIN NOTU: Bu küçük öykü -aslı bir Hindu kıssasıdır- bana ilk kez New York, Scarsdale’li Bay Surendra Patel tarafından anlatıldı. Serbest bir uyarlama yaptım ve başkarakterlerin Efendi Şiva ve karısı Parvati olduğu öykünün asıl halini bilenlerden özür diliyorum.

Günlerden bir gün, başmelek Uriel asık suratla Tanrı’nın huzuruna çıktı. Tanrı “Ne o, canını sıkan bi’şey mi var?” diye sordu.

“Çok üzücü bi’şey gördüm,” diye yanıtladı Uriel, ve sonra ayaklarının arasını gösterdi. “Aşağıda”

“Yeryüzünde mi?” diye gülümseyerek sordu Tanrı. “Amaan, orada üzüntüden bol ne var! Eh, bi’ bakalım neymiş?”

Birlikte eğildiler. Bir hayli aşağıda, Chandrapur’un arka mahallelerinde, bir kır yolunda ağır aksak ilerleyen pejmürde bir beden gördüler. Pek zayıf bir adamdı, bacakları ve kolları yara bere içindeydi. Köpekler onu sürekli kovalıyorlardı, havlıyorlardı; ama adam, topuğundan ısırdıkların da bile dönüp değneğiyle onlara vurmuyordu; sadece, sağ ayağının üstüne basa basa, güçlükle yürümeye devam ediyordu. Bir anda bir sürü güzel yüzlü besili çocuk, yüzlerinde habis gülümsemelerle, büyükçe bir evden taşarak çıktılar ve zavallı adam elindeki boş dilenci çanağını onlara uzattığı vakit onu taşa tuttular.

“Defol git, seni iğrenç şey!” diye bağırdı bir tanesi. “Tarlalara defol ve geber!”

O an, başmelek Uriel gözyaşlarına boğuldu.

“Geçti, geçti” dedi Tanrı, Uriel’in omzunu tapıklayarak. “Senin, daha sert mizaçlı yaratıldığını sanırdım.”

“Kuşkusuz, öyleyim.” dedi Uriel, gözlerini silerken. “Sadece şu var, aşağıdaki adamcağız, yeryüzünün tüm evlatlarının başına gelmiş ne musibet varsa üzerine yüklenmiş sanki.”

“Elbette ki öyle” diye yanıtladı Tanrı. “O Ramu, ve bu onun görevi. O öldüğünde bu görevi başkası devralacak. Şerefli bir iş bu.”

“Belki öyledir” dedi Uriel, gözlerini bir ürperti bürümüştü. “Ama yine de onu böyle görmeye dayanamıyorum. Onun kederi yüreğimi kapkara kesiyor.”

“Karanlığa izin yok burada” dedi Tanrı, “ve madem öyle, onu sana getiren ne varsa değiştirmek için tedbir almalıyım. Bak buraya, benim iyi yürekli başmeleğim.”

Uriel baktı ve Tanrı’nın, elinde tavuskuşu yumurtası büyüklüğünde bir elmas tuttuğunu gördü.

“Bu büyüklükte ve nitelikte bir elmas, geri kalan yaşamı boyunca Ramu’yu ve yedi göbek sonrasına kadar sülalesini doyurur.” diye belirtti Tanrı. “Doğrusunu istersen, bu dünyanın en saf elması. Şimdi… bi’ bakalım…” Dizlerini tutarak öne doğru eğildi, elması iki seyrek bulut arasından dışarı uzattı ve aşağı bıraktı. O ve Uriel, Ramu’nun gideceği yolun tam ortasına çarpana kadar, pürdikkat elmasın düşüşünü izlediler.

Elmas öyle büyük öyle ağırdı ki Ramu, daha genç bir adam olsa, elmasın yere çarpışını kesin duymuştu; ama son birkaç gündür kulakları bir hayli kötüye gitmişti; ciğerleri, sırtı ve böbrekleri gibi. Sadece gözleri, yirmi bir yaşındayken olduğu gibi keskindi.

İlerde bir yerde, puslu günışığı içinde parıldayan ve ışıldayan o iri elmastan bihaber, yoldaki bir tümseği aşmaya çalışırken Ramu, derin bir iç çekti… Sonra durdu, değneğinin üzerine eğildi, çünkü bu iç çekiş bir öksürük nöbetine dönüşmüştü. Öksürükten kurtulmak için iki eliyle değneğinden güç aldı ve tam rahatlıyordu ki -eski, kurumuş ve neredeyse Ramu kadar harap olmuş- değnek, Ramu’yu tozun toprağın içine düşürerek, kuru bir çatırtıyla ikiye bölündü.

Ramu gökyüzüne bakarak ve Tanrı’nın neden bu kadar zalim olduğunu düşünerek yere uzandı. “Çok sevdiğim herkesten daha uzun yaşadım,” diye düşündü “ama nefret ettiklerim hala hayatta. Öyle yaşlandım öyle çirkinleştim ki köpekler bana havlıyor, çocuklar beni taşlıyorlar. Son üç aydır kırıntılar dışında yiyecek hiçbir şeyim yok; on yıldır, belki de daha fazla, aile ve arkadaşlarla yenilen temiz bir yemek de nasip olmadı. ‘Benim’ diyebileceğim bir evim olmadan avare avare dolaşıp duruyorum yeryüzünde; bu gece bir ağacın altında ya da beni yağmurdan koruyacak bir damı olmayan çalıdan bir çitin içinde uyuyacağım. Yaralarla kaplıyım, sırtım ağrıyor ve işerken, kan görmenin doğal olmadığı yerde kan görüyorum. Yüreğim dilenci çanağım kadar boş.”

Ramu, yaklaşık on sekiz metre uzaklıkta, onun hala-keskin gözlerinden dünyanın en büyük elmasını saklayan bir kum tepesinin varlığından bihaber, yavaşça ayağa kalktı ve puslu mavi gökyüzüne baktı. “Tanrım, ben ne bahtı kara biriyim” dedi. “Senden nefret etmiyorum, ama bana sırt çevirmenden korkuyorum, ya da herhangi birimize.”

Bunu dedikten sonra kendini daha iyi hissetti ve zorlu yürüyüşüne devam etti, sadece bir ara, kırılan değneğinin uzun parçasını yerden almak için durdu. Yürürken kendi kendini suçlamaya başladı, nankörce yakardığı ve kendine acıdığı için.

“Minnettar olmamı gerektirecek birkaç şeyim olduğu için,” diye düşündü. “bugün olağanüstü güzel bir gün; bir şeye şükretmeliyim, birçok açıdan kaybetmeme rağmen, gözlerim hala keskin. Kör olsam, nasıl korkunç bir durumda olurdum!”

Nasıl olacağını görmek için, Ramu gözlerini sıkıca kapattı ve öne doğru uzattığı kırık değneğinin eşliğinde, kör bir adamın değneğiyle yaptığı gibi, ayaklarını sürüye sürüye ilerledi. Karanlık korkunç ve boğucuydu; insan ne yapacağını şaşırıyordu. Kör olsa, nasıl hareket edeceğine ya da yolun bir tarafından diğerine nasıl geçeceğine ve su kanalına düşüp düşmeyeceğine dair hala bir fikri yoktu. Böyle bir düşüş sırasında yaşlı ve kırılgan kemiklerine ne olacağı düşüncesi onu korkuttu, ama gözlerini sıkıca kapalı tutmaya ve hızla ilerlemeye devam etti.

“Ancak bu, şükürsüzlüğünün devası olabilir, yaşlı dostum!” dedi kendi kendine. “Günün geri kalanını bir dilenci olduğunu ama en azından kör bir dilenci olmadığını hatırlayarak geçireceksin ve mutlu olacaksın”

Ramu yolun her iki tarafındaki kanalın içine doğru gitmedi, ama tümseğin üzerinden aşarken yolun sağ tarafına doğru kaymaya başladı ve böylece yerde, tozun içinde kor gibi parlayan kocaman elması geçip gitti; sol ayağı, elması beş santimle kaçırdı.

Yirmi yedi- yirmi sekiz metre sonra Ramu gözlerini açtı. Parlak gün ışığı gözlerine hücum etti; zihnine hücum ettiği gibi. Memnun bir şekilde tozlu mavi gökyüzüne, tozlu sarı tarlalara, yürüdüğü yolun üzerindeki dövülmüş gümüş rengi izlere baktı. Bir kuşun bir ağaçtan diğerine geçişini gördü, bir kahkaha savurdu ve bir kez bile arkasını dönüp hemen ardında duran koca elması görmemesine rağmen, yaraları ve ağrıyan sırtı hatrından çıkmıştı.

“Tanrı’ya şükür görüyorum!” diye haykırdı. “En azından bunun için Tanrı’ya şükür! Belki yolda değerli bir şey görürüm –pazarda para edecek eski bir şişe, ya da belki bir bozukluk- ama görmesem bile olanla yetineceğim.”

Ve Ramu, oldukça memnun, tekrar yola koyuldu, geride elması bırakarak. O zaman Tanrı yere doğru uzanıp elması yukarı çekti ve onu aldığı yere, Afrikada bir dağın ardına, geri koydu. Sonradan aklına bir şey gelmişçesine (Tanrı’nın aklına sonradan bir şey gelebileceğini söyleyebilirsek), bozkırdan bir demirağaç dalı kopardı ve onu Chandrapur Yolu’na attı, elması attığı gibi.

“Aradaki fark,” dedi Tanrı, Uriel’e. “dostumuz Ramu, o dalı bulacak ve geri kalan günlerinde o dal ona bir değnek olarak hizmet edecek.”

Uriel, Tanrı’ya belli belirsiz ( herhangi biri –başmelek bile olsa- o ışık saçan yüze ne kadar bakabilirse o kadar) baktı. “Bana bir ders verdiniz, değil mi Yüce Efendim?”

“Bilmem“ dedi Tanrı, uysalca. “Öyle mi yaptım?”

Çeviren: Bülent Özgün

Metnin aslı için buraya bakınız.

Five Minarets in New York ( New York'ta Beş Minare )

2010-12-24T00:13:00.003+02:00

Five Minarets in New York ( New York'ta Beş Minare )

berbat bir film. bunun mahsun'u yönetmen saymamamla ilgisi yok sizi temin ederim; daha evvelki iki filmini izleyip pek beğenmiştim ve hakkını vermiştim yönetmen olarak. lakin bu sefer ortada hiçbir şey yok. ne senaryo var, ne oyunculuk var, ne kurgu var vs. öyle berbat ki neresinden başlayacağımı şaşırıyorum:

1. mesela koskoca türk polisi uluslararası bir operasyonu sadece bir polis memurunun ifadesine göre nasıl gerçekleştirir anlamıyorum: "fırat, deccal hacı gümüştür dedi, biz de inandık" bu ne ya!

2. yine koskoca fbi görevlisi(hatta orada emirler yağdırdığına göre yüksek bir mertebede herhalde) david becker(isimler de bir hayli özgün, maaşallah); sokağa düşüp elinde fotoğrafla adam arıyor: "görürseniz insaniyetlik namına call me!"

3. hacı gümüş'ü konuşturmaya çalışan türk polisler, sırf "türk polisi işkence yapmaz"ı göstermek için sadece soru soruyorlar: "sen mi yaptın söyle, sen mi?" "sen mi yaptın, kim yaptı peki? kim kim kim ha?" sonra bir de yoruluyorlar, her tarafları terliyor. bi' git yahu!

4. "hakkaten hakka hizmet edersen herkes yardım eder"i göstermek için ülkücülere gidiyorlar, peki, anladık ama o grubun ülkücü olduğunu göstermek için bu kadar abartmaya ne gerek var. ana konuya çok az hizmet eden gereksiz bir sahneydi. peh!

5. şu harlem zencileri ne ayak? bizim türk polisi o kadar salak ki, kendilerini götürdükleri yerin güvenli mi değil mi olduğunu anlayamıyorlar, öyle allah yoluna dalıyorlar içeri.

6. binanın çatısındaki sahne başka bi' acayip, "bu binada gidebileceğimiz güvenli bi' yer var mı? evet, çatı var, orada sizi kimse bulamaz, hatta fbi helikopterleri bile" ne gereksiz bi sahneydi o: "hacı doğruyu söyle katil misin değil misin?" çök hacı, çök!"

7. amerikalı ajanın müslüman düşmanlığı 11 eylül'e bu kadar mı salak bağlanır: "kardeşim orada öldü, mezarı bilem yok, all of muslims are terrorist!" "biraz abartmıyor musun david?" "haklısın galiba..."

8. mahsun'un sesine ne olmuş? aynı batman gibi kalınlaştırıp konuşuyor. öyle daha mı karizmatik olduğunu düşünüyor acaba?

9. baştaki zikir sahnesi filmin neresine bağlanıyor allah aşkına? yahu filmin ana gidişine katkıda bulunacak şeyleri senaryoya koyamayınca böyle şaşalı ve içi boş sahneler mi koymak lazım?

10. fırat daha 3-5 gün tanıdığı bir adam hakkında söyleyebileceği o kadar çok şey varken "ben onun kadar iyi birini tanımadım gerçekten" gibi saçma sapan samimiyetsiz cümleler kuruyor. filmin genelinde diyaloglar çok yavan ve gereksiz zaten.

11. koskoca fbi, ulan adamlar uzaydan evimizi gözetliyor; ama hacı gümüş'ün en yakın tanıdıklarının telefonunu dinleyemiyor. iki ajan bilgi toplamak için dünyanın en saçma "verici yerleştirme" sahnesini gerçekleştirmek zorunda kalıyor bu yüzden, yazık; ulan nasıl hiç kimse görmüyor o vericiyi o kadar öküzce yerleştirirken. hem bi'halta da yaramıyor zaten.

filmin tek iyi kısmı üç usta oyuncunun gösterileri:
haluk bilginer: bu iğrenç senaryoya rağmen harika oynamış, onun olduğu kısımlar filme katlanmanızı kolaylaştırıyor.
suna selen: hadji silver'ın annesi rolünde içimize oturan bir oyunculukla gözümüzden yaşı getirdi.
eşref kolçak: fırat(mahsun)'ın dedesi rolünde kusursuzdu. fırat'la konuştuğu son sahnede o kadar inandırıcı ki senaryonun berbatlığına rağmen inandım mutlu sona.

Pamuk Gelin

2010-12-23T01:46:00.004+02:00

Pamuk, elinde süpürge yerleri süpürüyor. Üstünde eskimiş bir elbise, saçları dağınık, yüzüne bezgin bir ifade hakim. İçerden Kral sesleniyor:
“Pamuuuk! Benim pantolonum nerde?”

“Nereye koyduysan orda.”

“Bi’ kere de doğru dürüst cevap versen ölürsün be kadın!”

“Sen de eşyalarını oraya buraya atmasan ölürsün herhalde, akşama kadar canım çıkıyor arkanızı toplamaktan!”

“Aman iyi be! Yine başlama!”

Pamuk, ellerini göğe kaldırıyor.
“Yarabbim sana karşı ne hata işledim de karşıma şu çulsuzu çıkardın.”

“Hayatını kurtarıp seni prenses yaptığım günleri unuttun bakıyorum da.”

“Aman sevsinler, ne oldu sanki, şimdi de senin yüzünden mahvoluyor hayatım.”

Yavaş yavaş sinirlenmeye başlayan Pamuk, pencereden dışarıda oynayan kızına sesleniyor:
“Elyaaaaaf! Kızım yeme o elmayı, zehirli filan olur Allah korusun, kaç kere diyeceğim sana!”

Kral atlet-külot dolaşıyor; hem kendi kendine aranıyor hem de söyleniyor:
“Paranoyak karı…”

“Ne dedin sen! Sensin paranoyak! Benim çektiklerim sen çekseydin, şimdi ağzından salyalar aka aka tekerlekli sandalyede oturuyor olurdun.”

“Abartma! Yalan mı, kötü bi’şey olur diye saçını bile taramıyosun, bütün gün evin içinde papaz gibi dolanıyosun!”

“Sana ne deyim bilmem ki! Allah sana bin beterini yaşatsın, İnşallah!”

“Hala bir kral olduğumu hatırlatırım sana, senden de bir kraliçe gibi davranmanı bekliyorum, çingene gibi değil.”

“Bayramlık ağzımı açtırma şimdi. Baban öldükten sonra, sümsüklüğün, beceriksizliğin yüzünden ancak üç yıl dayanabildi krallık, ne elde kaldı ne avuçta. Kralmış, kıçımın kralı.”

“Ağzını bozma! Terbiyesiz kadın! Yoksa…”

“Yoksa ne? Döver misin? Bi’ onu yapmadığın kalmıştı! Hele bi’dene bakalım, dene de seni bu pisliğin içinde bırakıp gideyim. Ben olmasam sen elini bile yıkamazsın be! Pis herif!”

“Sanki hint kumaşısın, mübarek…”

“Ne demek şimdi bu, ben senin için saçımı süpürge edeyim, senin ettiğin lafa bak! Git daha iyisini bul o zaman.”

Pamuk, ağlamamak için elini ağzına bastırsa da patlama gerçekleşiyor, hüngür hüngür, bardaktan boşalırcasına ağlamaya başlıyor.
“Zamanında çektiklerim yetmiyormuş gibi şimdi de bu düşüncesiz heriften çekiyorum, ah ben ne bahtı karaymışım. Aaaaah! Ah! Oooooof! Of!”

“Yahu Allah aşkına yine başlama şu duygu sömürüsüne, üff bangır bangır şunun ağladığına bak yahu! Neyse bi’çay koy, kahvaltılık bişeyler hazırla da şu cam tabutu satmaya gideceğim, satayım da elimize üç-beş kuruş para geçsin.”

Pamuk, gözlerini ve burnunu elindeki toz beziyle siliyor, ayağından terliğini çıkarıp Kral’a fırlatıyor.
“Zıkkımın kökünü ye! Bi’ satmadığın o kalmıştı, Allah’ın belası defol!

Sıkı bir manevrayla terlikten kurtulan Kral, kapıdan sıvışıp kaçıyor. Pamuk, bir koltuğa çökmüş, başı ellerinin arasında, salya sümük ağlamaya devam ediyor. Sesi duyan Elyaf annesinin yanına geliyor, boncuk boncuk annesine bakıyor, onun dağınık saçlarını okşuyor.
“Ağlama anne. Ne olur ağlama.”

Sıcacık bir öpücük konduruyor annesinin tuzlu yanaklarına.
“Babam yüzünden mi ağlıyorsun, yine mi tartıştınız?”

Pamuk, başını kaldırıp kızına baktığında, böylesine güzel bir çocuğu bu pislik yuvasında yetiştiremeyeceğine karar veriyor, ayağa kalkıyor, gözyaşlarını siliyor, Elyaf’ı kucağına alıyor.
“Gidiyoruz kızım!”

“Nereye anne?”

“Senin kadar saf ve iyi yürekli ve senin kadar kısa insanların beraber mutlu ve huzurlu yaşadıkları bir eve.”

Küçük Elyaf, annesine güveniyor ve gülümsüyor.
Alelacele, küçük bir bavula birkaç parça eşya tıkıştırıp ormanın derinliklerine doğru yola koyuluyorlar. Altı-yedi saatlik bir yolculuğun sonunda Pamuk’un çok güzel ve çok acı anlar geçirdiği o küçük evin küçük kapısına ulaşıyorlar. Ev, Pamuk’un yüzünde anı dolu bir gülümseme yaratıyor.
“İşte geldik kızım, bundan sonra burada yaşayacağız.”

“Çok güzel bir ev anneciğim.”

Pamuk, tanıdık yüzleri görecek olmanın heyecanıyla neşelenerek kapıyı çalıyor.
“Hadi hayırlısı, bakalım.”

Kapıyı yaklaşık iki metre boyunda bir kadın açıyor. Saçları sıkıca topuz yapılmış. Dudağının üzerinde kocaman kahverengi bir et beni var. Üzerine tek parça yeşil bir elbise, bir de eski, grileşmiş bir bulaşık önlüğü giymiş. O kadar uzun ki kapıdan yüzünü göstermesi için iki büklüm olup neredeyse yeri yalayacak kadar eğilmesi gerekiyor. Zaten bir hayli çirkin olan kadın, bu haliyle korkunç bir yaratığı andırıyor. Yaratık, ıslak ellerini önlüğüne silip kalın mı ince mi ayırt edilemeyen bir ses tonuyla konuşmaya çalışıyor:
“Allah versin kardeşim, hadi! Kocam evde yok, para da yok, hadi başka kapıya, başka kapıya!”

“Yanlış anladınız, ben Mesut abiyi görmeye gelmiştim, burası onun evi değil mi?”

“Evet, n’olmuş? Ben de karısıyım, bana söyle ne diyeceksen!”

Pamuk, tam da kendini tanıtan cümleleri dilinde toparlarken içerden bir ses geliyor:
“Kim gelmiş?”

Kadın memnuniyetsiz ve yine tahminleri zorlayan o ses tonuyla bağırıyor:
“Ne bileyim, bir kadınla bir çocuk!”

Pıt pıt adımların sesi kapıya doğru yaklaştıkça Pamuk da rahatlıyor. Pos bıyıklı, mavi kadife pantolon ve oduncu gömleği giymiş, şirin ve yaşlıca bir adamcık beliriveriyor kapıda.
“Oooo Pamukcum, hoş geldin, hoş geldin, sefalar getirdin, bu ne güzel sürpriz! Gelin, gelin içeri. Aman aman bu küçük perikızı da kimmiş?”

Pamuk, kızının saçını okşuyor.
“Kızım.”

Mesut, Pamuk’la kızını kanepeye buyur ediyor, kendi de karşılarında bir koltuğa yerleşiyor. “Kızın mı? Evlendin mi sen? Ha doğru ya hatırladım şimdi, şu beyaz atlı prens! Kusura bakma, alzheimer yüzünden aklım bir gidiyor bir geliyor. Eee kocan nasıl, batmış diye duydum. Sahi o nerede?”

“Amaaan Mesut abi, hiç sorma başımıza gelenleri, perperişan olduk. Bu herifin beceriksizliği, umursamazlığı öldürdü beni! Koskoca krallığın hazinesini kumar masalarında yedi bitirdi. Halka hizmet götürmeyince onlar da isyan etti, canımızı zor kurtardık vallahi! İki oda bir salon eve razı oldum, yeter ki huzurlu bir hayatım olsun. Ama yooo, çekilecek çilem varmış, beyefendi hala çalışmıyor, boş boş geziyor, neymiş, krallar çalışmazmış da çalışmaya alışık değilmiş de falan filan. Kıç… Tövbe estağfurullah, yine ağzımı bozduracak deyyus! Hal böyle olunca ben de çıktım geldim sizin yanınıza, yine eski günlerdeki gibi! Size yardım ederim, çamaşırlarınızı falan yıkarım. Diğerleri nerede, madene mi gittiler?”

“Kardeşlerim mi? Hepsi de gitti bu evden, senin “sonsuza dek sürecek” evliliğinden sonra hepimizde bir evlenme isteği doğdu. Bizimkiler de her biri bir yana, bir hayat arkadaşı bulmaya yola çıktılar. Ben burada kaldım, boyu boyuma huyu huyuma birini bulamayınca da Kaktüs’le evlendim.”
Mesut, önlüğünü çıkarıp gelen Kaktüs’ü görünce yüzüne sahte bir gülücük çiziyor.
“İşte bu da benim canım karım Kaktüüüüs! Kaktüs, bunlarda Pamuk’la kızı. Pamuk benim eski arkadaşım, duymuşsundur, şu “ayna ayna” meselesi.”

Kaktüs, belli belirsiz başını öne eğiyor, ama memnun olmadığı belli; birkaç saniye tepkisiz dikiliyor ayakta sonra bulaşığına geri dönüyor. Mesut da Pamuk’a dönüyor.
“Demek öyle ha, üzüldüm doğrusu. Ama öyle fevri davranma bence, yıkma yuvanı, bak şu yavrucağa, babasız mı kalsın küçük yaşta. Maşallah, ne kadar da uslu ne kadar da tatlı! Adın ne senin kızım?”

Elyaf, kendi boyundaki yaşlı adamlara alışkın olmadığını belli edercesine dudaklarını büküyor. Pamuk, kızının saçını okşuyor.
“Söylesene kızım ismini! Bak bu amca yabancı değil benim akrabam sayılır. Hadi kızım!”

“Tamam tamam zorlama kızı canı isteyince konuşur!”

“Başta böyle yabani davranır da sonra tependen inmez, kusura bakma amcası, adı Elyaf.”

“Memnun oldum, prenses Elyaf.”

Yakıştırılan paye hoşuna giden Elyaf kıkırdıyor. Kıkırdama Kaktüs’ün bozuk tonlu sesiyle ürküntüye dönüşüyor.
“Mesut! Çabuk mutfağa gel!

Eli ayağına dolaşan Mesut, aceleyle mutfağa doğru giderken yolda özürleniyor:
“Kusura bakma Pamuk, hemen geliyorum.”

Pamuk, birkaç saniye sonra, içerden gelmeye başlayan tanımlanamaz sesleri, bağırışları, kükremeleri, mızmızlanmaları, aciz kalmış sesleri, yalvarmaları dinliyor ve kendi payını alıyor.
“O kadın bu evde kalamaz, kalmayacak. Bak Mesut o kadın bu evde kalırsa bu evi ikinize de dar ederim.”

On dakika sonra odaya dönen Mesut, ne diyeceğini bilemez halde yığılıyor koltuğa. Lafı Pamuk alıyor:
“Seni de rahatsız ettim abi, kusura bakma, başka gidecek yerim yoktu.”

“Rahatsız etmek ne demek, o nasıl söz, sen Kaktüs’e bakma, şu sıralar biraz sinirli, bir aydır şey yapamıyoruz da o yüzden.”

“Ne?”

“Anla işte canım, şey! Eskisi gibi değilim artık, yaşlandım tabi.”

Ayağa kalkıp Pamuk’un yanına geliyor, kulağına fısıldıyor:
“Yaşlılık işin bahanesi, hala aslan gibiyim evelallah, lakin benim hanım biraz iri gördüğün gibi, geçen boynumu kırıyordu, o yüzden biraz ara verdim.”

Pamuk’un duyduklarını idrak sırasında donuklaşan yüzü, bol bir kahkahayla parlıyor.
“Hay sen çok yaşa emi Mesut abi, hiç güleceğim yoktu.”

İçeriden kıskançlıktan kudurmuş bir haykırış kopuyor:
“Ben yatıyorum Mesut, sen de kes muhabbeti de gel çabuk!”

“Tamam karıcığım, hemen geliyorum.”

Mesut, sevgi dolu gözlerle Pamuk’a “elimden fazla bir şey gelmiyor bakışı” fırlatıyor.
“Acıkmışsınızdır siz, durun ben size yiyecek bi’şeyler hazırlayım.”

İyice acıkmış olan anne kız, önlerine konan ekmek, peynir ve elmayı çabucak yiyorlar; Mesut’un onlara hazırladığı kanepe-yatağa uzanıyorlar. Pamuk, kucağına bir kedi yavrusu gibi kıvrılmış kızına bakıyor, uyuduğunu anlıyor ve kendi kendine fısıldıyor:
“Bu evde bir gece daha kalamayız, nereye gideceğiz, ne yapacağız, Allah’ım sen yardım et.”

Sonra, kızının sıcaklığında mutlu olup umutlanarak uykuya gidiyor.

Sabah gün doğmadan kalkan Pamuk, kızını kucağına alıp sessizce evden çıkıyor. Tam kapıyı kapatacakken bir el elini tutuyor. Mesut kederli gözlerle Pamuk’a bakıyor; elinde bir bohça ve bir parça kâğıt, fısıldıyor:
“Al bunu, acıkınca yersiniz. Bu da Âlim’in adresi, belki onun yanında kalabilirsin. Kusura bakma, keşke elimden daha fazlası gelse. Kendine dikkat et Pamuk.”

“Teşekkürler Mesut abi, dert etme, seni anlıyorum, kal sağlıcakla.”

Pamuk iki saat sonra ulaşıyor Âlim’in evine. Çalıyor kapıyı. Kimse açmıyor. Tekrar çalıyor. Açan yok. Bir çalıştan sonra ümidi azalmaya başlıyor; tam gitmek için geriye dönerken elinde tespih, aksakallı bir dede cüce yavaş yavaş açıyor kapıyı.
“Bismillahirrahmanirrahim, kusura bakmayın namaz kılıyordum, buyurun kızım ne istemiştiniz?”

“Beni tanımadın mı Âlim abi, ben Pamuk, hani zamanında sizin evde kalmıştım, Prens filan gelmişti, kötü kalpli Kraliçe filan, hatırladın mı?”

“Haaaa, hatırladım, hoş geldin kızım, gel, gel içeri!”

“Sağ ol abi.”

“Buyur otur bakalım, tevafuğun böylesi... Seni buralarda görecek miydik.”

“Sorma ağabeycim bizim herifle kavga ettik, bu da ilk kavgamız değil, altı yıldır yiyecek ekmek bulamıyoruz, hep, hep o serseri yüzünden. Bıktım artık, ben de çıktım geldim. Bir daha da o herife dönmeyeceğim. Mesut abiye gittim önce, ama onun da derdi başından aşkın.”

“Biliyorum, asabi bir karısı var. Ben de o yüzden uğramıyorum pek, o da gelmiyor. Ama Alemlerin Rabbi Allah-ü Teâlâ Celle Celaluhu ve Celle Şanuhu ve Zülcelal ve Tekaddes Hazretleri en doğrusunu bilir, onun takdir buyurduğuna biz aciz kullar karışamayız, demek ki hayırlısı buymuş. Neyse gıybeti bırakalım… Hoş geldin sefalar getirdin Pamuk gelinim, lakin ettiğin lakırdılar üzdü beni. Allah-ü Teâlâ’nın aziz eylediği evlilik müessesesini daim kılmak bir zevcenin en tabi görevidir, sakın ha sakın bir daha böyle sözler ağzına kurulmasın. Allah’ın izniyle her şey düzelir, yeter ki sen kocanı sev, say; ona hizmette kusur etme. Allah-ü Teâlâ da kocana onu doğru yola sevk edecek musibeti verecektir. O zamana kadar sabırlı ol, Yaradana sığın ve bekle…”

“Öyle diyosun da abi, ben de sabredecek hal bırakmadı ki o deyyus.”

“Bak yine, oldu mu bu laf şimdi, kötü laf sahibine döner, bir daha duymayayım. Eteğindeki taşı dök yavrum, git kocanın eline sarıl, af dile…”

“Asla olmaz abi, bunu benden isteme, ölürüm de o çulsuza dönmem.”

“Bak, büyük konuşma kızım, evine git, kocanın düzelmesi için Allah-ü Teâlâ’ya dua et. Namaz kılıyor musun sen?”

Pamuk, utanıyor.
“Kılmıyorum abi, boyu devrilesice yüzünden namaza da başlayamadım.”

“Olmadı işte! Namazını kıl, Rabbine namazla dua niyaz et, Âlemlerin övünç kaynağı, efendisi, yaratılış sebebi Hazret-i Muhammed Mustafa Peygamber Efendimiz buyuruyor ki namaz dinin direğidir. Kim namazı kılarsa dinin direğini dikmiş olur kim onu terk ederse dinin direğini yıkmış olur. Peki, hiç direksiz bina olur mu? Direksiz ev ayakta durur mu? İşte senin yuvanın yıkılmaya yüz tutması da bu yüzdendir. Namaz kılarsan evinin bereketi de artar, yeter halis bir niyetle namazını kıl, yeter ki rabbine gönülden ihlâs ile yönel, çeşit çeşit nimet her türlü ikram sana Rabbimizin bir ihsanı olur.”

“Namaz konusunda söylediklerine diyeceğim yok Âlim abi, ama o herife dönmem bunu da bilesin!”

Âlim abi, Pamuk’un inadından yorgun düşüyor.
“Peki kızım, ben vazifemi yaptım, benden günah gitti, sen dilediğini yap öyleyse. Yalnız senin burada kalmana izin veremem, bu günaha ortak olamam. Bir de komşular ne der, hocaya bak, genç kızlarla zina ediyor demezler mi! Allah iftiradan korusun, Yarabbi! Bugünlük burada kalın, yarın size Asabi’nin adresini vereyim, ona gidersiniz, bizden sonra maden işine devam etti bi’süre, bir gün bir petrol damarı bulunca işi büyüttü, parasına para kattı, şimdilerde Petrol Kralı diyorlar adına. Eski Asabi değil artık, zengin olunca çok değişti, ama size sırt çevirmez diye umuyorum.”

“Sağ olasın abi.”

“Bir de Safi’nin adresi var bende. Yıllar oldu görüşmeyeli, öldü mü kaldı mı bilmem, bir git gör, büyükleri ziyaret sevaptır. Mahcub’la Mahmur’un da evlerini biliyorum ama onlara gitme derim ben, o kâfirler Allah’ın takdirine karşı çıktılar, ne idüğü belirsiz bir şeye dönüştüler.”

“Nasıl yani?”

“Hiç sorma kızım, hiç sorma, Allah onları doğru yola sevketsin…”

Bu ulvi sohbetten sonra, Âlim ile Pamuk eski günleri anıp saatlerce sohbet ediyorlar, yemek yiyorlar. Âlim Elyaf’a abdest almayı namaz kılmayı, dua etmeyi öğretiyor. Yatsı namazına müteakiben yatıyorlar. Güzel bir uyku çeken Pamuk ve Elyaf, Âlim’in hazırladığı patatesli yumurtayla kahvaltılarını yaptıktan sonra yola çıkıyorlar.
“Her şey için çok teşekkür ederiz Âlim abi.”

“Vazifemiz, hadi Allah’a emanet olun. Yalnız dediklerimi bir düşün, bari şu sabiye acı.”

“Neyse, Allahaısmarladık abi.”

“Güle güle.”
Uzun ve zahmetli yolculukları koskoca bir malikânenin dış kapısında son buluyor.
“İşte kızım, Asabi amcanın evi burası. Ev de amma büyükmüş haaa.”

“Yatmadan önce bana anlattığın masallardaki evler gibi mi anne?”

“Evet kızım.”

“Tavşanlar da var mıdır içerde?”

“Bilmem, belki vardır.”

Pamuk, bir metrelik tokmağı olanca gücüyle kaldırarak kapıyı çalıyor. Birkaç saniye sonra kapının ortasında açılan bir delikte bir çift göz beliriyor.
“Ne istiyorsun.”

“Ben Asabi abiyle görüşecektim.”

“Öyle biri yok burada, çek git!”

“Şey yani Petrol Kralı diyecektim, onu görmek istiyorum, yakınıyım ben.”

“Adın ne?”

“Pamuk deyin o anlar.”

Yaklaşık yarım saat sonra kapı açılıyor, bir uşak Pamuk’la Elyaf’ı içeri alıyor. Büyük kapılardan büyük salonlara, büyük salonlardan büyük odalara geçiyorlar ve sonunda Asabi Bey’in odasına ulaşıyorlar. Asabi Bey, altın işlemeli mobilyalarla döşenmiş bu odanın ortasında, büyük bir koltukta ağzında puro oturuyor. Bir cüce ne kadar yukardan bakabilirse o kadar yukardan bakıyor.
“Uzatmayalım, buraya neden geldin, ne istiyorsun, çabuk söyle, daha önemli işlerim var.”

“Merhaba abi, seni bi’ziyaret edeyim, halini hatrını sorayım dedim. Nasılsın iyi misin? Maşallah baya düzeltmişsin durumunu. Allah daha çoğunu versin. Nasıl oldu bu iş?”

“Üfff, bi’de sana hesap mı vereceğim, ne istiyorsan onu söyle!”

“Yanında kalabilir miyim abi, evişinde filan sana yardım ederim, ortada kaldım vallahi!”

“Bernard, şunları hizmetli odasına götür, söyle ikisine de bir iş versinler.”

“Kızım daha çok küçük, o çalışamaz abi.”

“Ne demek çalışamaz, bu devirde çalışmayana ekmek yok, ben bu seviyeye çalışarak çabalayarak geldim, etimle tırnağımla varettim bunca serveti. Çalışmayacaksan çek git be! Bi’de senle mi uğraşacağım.”

Onca söz Pamuk’un ağırına gidiyor ama bu son damla.
“Vay be abi, değişti dediler de inanmadım, meğer doğruymuş, para seni insan tarafını yok etmiş. Eskiden gözümde bir dev gibiydin şimdiyse bir hiçsin anlıyor musun, bir hiç!”

İyice sinirlenen Asabi, ağzından tükürükler saçıyor.
“Eski Türk filmi ağızlarını bırak be! Defol git! Atın şunları başımdan, atın!”

Yaka paça dışarı atılan Pamuk ve kızı ne yapacaklarını bilmez halde yürümeye başlıyorlar. Hem yürüyorlar hem ağlıyorlar. Pamuk, yaşlı gözlerle malikâneye doğru bir masalda anılmaması gereken günyüzü görmemiş küfürler savuruyor. Bağırış çağırışlar, gözyaşları, akan burunlar… Malikâne menzil dışı kalınca küfürler, ağlamalar da kesiliyor. Burunlarını çeke çeke ormanın derinliklerine doğru ilerliyorlar. Sora sora Mahmur’la Mahcub’un evini buluyorlar.
Elyaf, bu şirin mi şirin pembe evin, lila kapısını çalıyor. Kapı açılıyor ve Pamuk, karşısındaki yüzü zor da olsa tanıyor; bu Mahmur. O çok iyi bildiği yüz, şimdi sakal ve bıyıktan arındırılmış; biraz rimel biraz allık ve biraz da rujla süslenmiş, renklenmiş.
“Buyruuun kimi aradınıııız?”

“Ben… Pamuk.”

“Ay sen bizim Pamuş musun, ay tanıyamadım kııııız ne çok değişmişin, ay anam gel sana bi’ sarılayım gel, ne çok özlemişim kız seniiiiii”
Mahmur, Pamuk’a suyunu çıkarırcasına sarıldıktan sonra yukarı kata sesleniyor:
“Kız Mahcuuuuub, gel bak kim geldi, koş koş!”

Yukarıdan yumuşacık bir cevap geliyor:
“Kimmiş ayol bu kadar yaygara çıkartmana sebep olan misafir, çok merak ettim doğrusu.”

Kaşları alınmış, sürüm sürüm sürmelenmiş Mahcub, Pamuk’u görür görmez, ayolları patlatıyor.
“Ayol, ayol, ayol bu, ayol bu bizim Pamuk değil mi? Ay vallahi de o billahi de o! Kız sen n’apıyon buralarda şıllık, ay ne çok zaman oldu görüşmeyeli, vallahi özlemişim.”

Mahcub da içine almak istercesine Pamuk’a sarılıyor, içinde ayollar cicimler kızlar geçen onlarca sevgi sözcüğü söylüyor ve Pamuk’u bırakıyor. Bıraktığı anda hem o hem de Mahmur devasa çığlıklarla Elyaf’a saldırıyorlar.
“Ay ay ay ay ay burada kimler varmış kimler varmış, ay kız bu ne güzellik haspa, bu ne şirinlik, ben seni yerim ben seni yerim, bebişim benim.”

“Anam böyle bişey var mı yaaaa, şu dudaklara şu gözlere bak, kız sen cennetten mi düştün, bu ne güzellik böyle.”

Mıncık mıncık mıncıklanan Elyaf, şaşırıyor; annesi onu kurtarsın diye şaşkın gözlerle Pamuk’a bakıyor. Pamuk onca çığırışın içinde kaybolmasın diye sesini yükseltiyor:
“Kızım Elyaf, tanıştırayım.”

Boyalı ikizler Pamuk’un sesiyle irkiliyorlar, önce birbirlerine sonra Pamuk’a bakıyorlar.
“Ay kız ne şirin şey bu, maşallah, nazar değmesin tü tü tü tü tü!”
Mahcub devam ediyor:
“Gel kız otur, ayakta kaldın, gel geç şöyle.”

Pamuk, süslü püslü, pembe ağırlıklı eşyalarla döşenmiş evin, pespembe bir kanepesine ilişiyor, kızını da yanına oturtuyor. Mahmur merak ediyor:
“Eeee kız, hangi rüzgar attı seni buralara?”

“Herifle kavga ettik, ben de vurdum kapıyı çıktım.”

“Aman iyi yapmışın kıııız, hoş geldin vallaaaa, biz de dertleşicek birini arıyoduk, iyi oldu geldiğin. Eeee daha başka, anlat bakalım…”

Bu cümleyle birlikte gece yarısına dek sürecek bir sohbetin, curcunanın, sazlı sözlü eğlencenin fitili ateşleniyor. Geçmişten, gelecekten, yemeklerden, makyaj ürünlerinden, aşktan, seksten, alışverişten, giyimden ve en çok da erkeklerden konuşuluyor. Bardaklar içkiyle doluyor, boşalıyor. Gece bitiyor herkes bir yana sızıyor. Sabah olunca, Pamuk için her şey daha da netleşiyor: Mahcub’la Mahmur çok değişmiş, o eski taş söken, küçük boylu dev yürekli, sert adamlara benzemiyorlar. Biraz şeyler, nasıl denir… Yumuşak. Dün gece yaşanılan eğlence âlemi ve çoğu duvarı sarmış olan pos bıyıklı iri adamların resimleri, Pamuk’un tahminlerine tuz biber ekiyor. Böyle bir evde yetiştiremez kızını. Kimse uyanmadan çıkıp gidiyorlar.

Bir saatlik yolculuğun sonunda bir köye varıyorlar. Pamuk, bir berber dükkanına giriyor ve adres soruyor:
“Bu adresi biliyor musunuz, Safi abinin eviymiş, nerede acaba tarif edebilir misiniz?”

Dükkân sahibi, Pamuk’u şöyle bir süzüyor.
“Ne için arıyorsun Safi’yi?

“Yakınım olur, ziyaretine gelmiştim. Tanıyor musunuz kendisini?”

“Tanımaz mıyım, Otçul Safi’yi kim tanımaz, buraların en çok iş yapan satıcısıdır. Yalnız, son partiyi piyasaya hızlı sürünce, polisleri işkillendirdi anadın mı, sonra tak! Soluğu kodeste aldı.”

Pamuk elini ağzına bastırıyor ve boğuk bir “Aman Allah’ım!” çıkartıyor. Elyaf’ın elini kaptığı gibi dışarıya fırlıyor.
“Ben şimdi ne yapacağım, tanıdığım, güvenebileceğim kimsem kalmadı. Of Allah’ım of, ne kara yazım varmış.”

Kızını sımsıkı sarmak için kucağına alan Pamuk, ağlaya sızlaya yürümeye devam ediyor. Bir saate yakın yürüdükten sonra temiz yüzlü, pak giyimli kısacık bir çocuğun onları takip ettiğini fark ediyor, arkasına dönüp çocuğa bakıyor.
“Ne istiyorsun oğlum, niye bizi takip ediyorsun?”

Çocuk ay gibi gülümsüyor, Pamuk’u tanıyan gözler, ışıl ışıl parlıyor.
“Siz Pamuk Prenses değil misiniz?”

Soruya şaşıran, prensesliğini hatırlayan Pamuk, cevabı geç veriyor.
“E-e-e-e evet o benim, Pamuk Prenses. Sen kimsin oğlum?”

“Babam hep sizden bahsederdi, ben sizin içinde şarkılar söyleyip dansettiğiniz masallarla büyüdüm. Gözlerinizi, dudaklarınızı, çenenizi ezbere biliyorum. Odam sizin fotoğraflarınızla dolu.”

İyice şaşkına dönen Pamuk, soruyor:
“Senin babanın adı ne oğlum?”

“Adı, Çokyaşar. Benim ki de Prens.”

Pamuk, kızına da sıkı sarılıp, sevinçten ağlıyor.
“Demek sen, Çokyaşar’ın oğlusun, eviniz nerede oğlum, beni evinize götürebilir misin?”

“Tabi Pamuk Prenses, bunu her şeyden çok isterim.”

Beraber neşe içinde yürüyen iki küçük bir büyük insan, az sonra, mutluluk halesi sinmiş küçük bir evin küçük kapısına geliyorlar. Prens kapıyı çalıyor. Sıcacık bir “kim o?”.
“Benim anne, Prens.”

O sıcak ses daha da ısınıyor:
“Geldim güzel oğlum.”

Kapı açılıyor ardına dek. Küçücük minicik bir kadın, elini önlüğüne siliyor ve Pamuk o an anlıyor çocuğun o ay-gülüşü kimden aldığını. Kadın gülümsemesini silmeden konuşuyor:
“Hoş geldiniz.”

“Anneciğim, onu getirdim sana, Pamuk Prenses’i.”

Kadının gülümseyen yüzü, coşku dolu bir şaşkınlıkla bezeniyor.
“Gerçekten mi, siz Pamuk Prenses misiniz, aman Allah’ım gerçekten osunuz, buna inanamıyorum, hoş geldiniz hoş geldiniz! Ne güzel bir gün bugün, hoş geldiniz, sefalar getirdiniz evime. Keşke Çokyaşar da yanımızda olsaydı da bugünleri görebilseydi.”

Sevinç nidaları ile içeri davet edilen, Pamuk bu cümleyle sarsılıyor. O acı günlerde ona en çok destek olan dostu, sırdaşı şimdi bu dünyada değil. Tam da mutluluğu bulduğu sırada, acının buna katık olması Pamuk’un yüreğini eziyor. İçeri giriyor ve içi dışı güzel kadın ve oğluyla uzun uzun sohbet ediyor, Çokyaşar’ı ve onun kendisine duyduğu derin sevgiyi dinliyor iki ağızdan. Kararını o gün veriyor.
“Bütün yaşamımı Çokyaşar’ın eşine, oğluna ve Elyaf’a adayacağım.”

Günün akşamında bu sıcak yuvanın kapısı tekrar çalınıyor. Kapıyı Pamuk açıyor bu sefer, yüzüne kapanan kapılara inat. Karşısında koca bir demet çiçek buluyor. Çiçekler iniyor ve Kral’ın gülümseyen yüzü ortaya çıkıyor.
“Affet beni güzel Kraliçe’m, bundan sonra seni ve kızımızı mutlu etmek için bütün hayatımı feda edeceğim.”

Masal boyunca ağlamaya alışan Pamuk, feryadı basıyor. Hüngür hüngür ağlayarak, kocasına sarılıyor.

Hem Pamuk hem Kral sözünü tutuyor ve bu garip masaldan sonsuza dek mutlu yaşamaya aday dört kişilik yeni bir aile doğuyor.

How I Met Your Mother - A Love Story in Reverse

2010-12-23T01:44:00.002+02:00

Tersinden Bir Aşk Öyküsü

Hepinizin az çok bildiği üzere. Hoş bir dizi bahsini açtığım.
Beş ana karakterin üzerine kurulu tamamı flashback bir kurguyla ilerleyen bir durum komedisi. ABD'de yayın yapan CBS kanalında 19 Eylül 2005'ten beri yayınlanmaya başlamıştır. Şu an 6. sezonunda olduğumuz bu şeker dizinin yapımcılığını Carter Bays ve Craig Thomas yapıyor.

Tüm dizi evli-barklı Ted Mosby'nin ağzından anlatılıyor: Ted iki çocuğuna anneleriyle nasıl tanıştıklarını anlatıyor: Aslında konunun çıkış noktası bu olmasına rağmen genel itibariyle bu beş karakterin ilginç ve eğlenceli yaşamlarına ve birbirleriyle olan güzel ve komik ilişkilerine odaklanılıyor. Ana karakterleri tanıdığınız zaman herhangi bir devamlılığa ihtiyacınız olmuyor; çünkü dizinin yaklaşık 20 dakika süren her bölümü farklı bir konuyu işliyor; önceki bölümü kaçırsanız bile eğlenmeniz garanti.
Türkiye'de Türkçe altyazılı olarak Cnbc-e kanalında yayınlanıyor.

Karakterler:
Ted Mosby: Romantik, tatlı, çekici, esprili bir amerikan genci; mimar. Aşırı duygusal bir yanı var ve bu yüzden aşkta hep kaybedeben taraf.
Hissettikleri ve yaşadıklarıyla çağdaş dünyanın ilişkilere dair sorunlarını sembolize eder.

Marshall Eriksen: Ted'in en iyi arkadaşı, Ted'in diğer en iyi arkadaşı Lilly Aldrin ile evli. Garip alışkanlıkları olan eğlenceli bir çift. Bireysel olarak baktığımızda zayıf karakterler olmasına rağmen birlikteyken daha komikler. Ted'in özlem duyduğu bir aşkı temsil ediyorlar.

Lilly Aldrin: İyi yürekli, şirin, becerikli, hassas ve eğlenceli bir bayan. Ana sınıfı öğretmeni. Belki de bu yüzden Ted'e karşı bazen Ted'in hayatına müdahale edecek kadar korumacı bir tavrı var. Buffy dizisinden hatırlayacaksınız kendisini.
Eşiyle birlikte Ted'in ulaşamadıklarını, dolayısıyla çağdaş insanın hayallerini sembolize eder.

Robin Scherbatsky: Bir dönem Ted'le güzel bir ilişkileri olup ayrıldıktan sonra Ted'le dost kalan güzel ve alımlı karakter. TV sunucusu. Esmer güzeli. Maaşallah.
Kendi ayakları üzerinde durabilen özgür kadını sembolize eder.

Barney Stinson: Dizinin en komik, en eğlenceli, en farklı karakteri. Her gün farklı bir kadınla birlikte olan fırlamanın teki. Her zaman takım elbise giyer. Kendine has müthiş teorileri, çıkarımları vardır.
Tüketim toplumunun ürettiği ilişkileri sembolize eder.

Kaplan! Kaplan! (Tiger! Tiger!) - Alfred Bester

2010-12-22T23:09:00.002+02:00

Sizi Adam Edeyim

İngiltere'de, 1956 yılında, Tiger! Tiger! adıyla yayınlanan bu kusursuz Alfred Bester romanını uzak ara alıp yakın ara okudum ve ömrümce anacağım.
Neyse, devam edelim:
Roman daha sonra, 1957'de ABD'de The Stars My Destination(Yıldızlardır Hedefim) adıyla yayınlanmıştır.
Amerika baskısının ismi romanın içeriğine gönderme yaparken, İngiltere baskısının ismi baş karakter Gully Foyle'un roman boyunca süren devasa değişimine gönderme yapar.
Bester, kitabına bu ismi, İngiliz şair William Blake'in The Tyger adlı şiirinden etkilenerek verir.
Roman, temelde ışınlanmanın(romandaki adıyla jauntelemenin) keşfedilişi ve bunun toplumsal yaşamdaki etkilerini fon alır. Bu bildik(romanın yazıldığı dönem için yaratıcı) fonun üstüne; ışınlanma konusunda çok özel bir yeteneği olan Gully Foyle'un, intikam ve güçle harmanlanmış olağanüstü değişimini işler. Romanı renklendiren onca benzersiz karakter ve şaşırtıcı buluşlar, okuyucuyu daha önce deneyimlemediği bir düşünce akışına bırakır; zihin açar.

Alfred Bester'ın iki üstün romanında(The Demolished Man ve Tiger! Tiger!) iki üstün yetenek ve bunun toplumsal etkileri ve gelişimi işlenir; ama asıl kurgu intikam üzerinedir; baş karakterler bu yetileri intikam almak için kullanır.
Bir zamanlar, Superman ve Batman çizgiromanlarında metin yazarı olarak çalışan Bester, romanlarında üstün yetilerin "süper" etkilerinden ziyade insan ilişkileri eksenindeki yıkıcı yönlerini işler. Belki de bu yüzden onun eserleri, bilim kurgu edebiyatının yeni serpildiği yıllardan bu yana, kaçış edebiyatının bir parçası olarak değil, has edebiyatın üyeleri olarak anılmış ve okunmuştur.

Gully Foyle Benim Adım

Roman boyunca yüzünde bir kaplan dövmesi ile arz-ı endam eden müthiş karakter.
Cahil, soysuz, saygısız, görgüsüz ama ölümüne hırslı: Çağdaş amerikalının özü. Onu diğer Amerikalı karakterlerden ayıran en belirgin özellik, yaptığı kötülükleri erdem örtüsü ile gizlememesi.
Roman boyunca tanıdığımız tüm karakterler bir çok yönüyle Gully Foyle'dan üstündür: Zengin, görgülü, güvenilir, ünlü, akıllı, bilgili, güzel ve saftırlar; ama hepsi özündeki kötülükleri gizleme eğilimindedir; hepsi topluma ve kendilerine yalan söylemektedir. Sadece Gully Foyle dürüsttür, hem kendine hem topluma. O, her ne kadar vahşice bir hedefin peşinde koşsa da amacında saftır, kirlenmemiştir.
O, hedefine ulaşmak için önüne çıkan her şeyi -kendi varlığını bile- yok edebilecek kudrette ve hırstadır. Ve yaptıklarını, tamamıyla bencil duygularla, hayvani bir hırsın ve nefretin sonucu olarak gerçekleştirir, doğrudur; ama bunu sadece huzurlu olmak için yapar. O, çağdaş insanın içinde bulunduğu kapanı kırmayı becermiş ve topluma kabul edilmek için özgürlüğünden vazgeçmemiştir. Onu yalnız ve büyük yapan da budur.

Kendi ağzından(bize, insanlara, insanlığa):
"Sizi domuzlar, sizi. Hepiniz domuzlar gibi çürüyosunuz. İçinizde en çoğu var ama en azını kullanıyosunuz. Beni duyuyo musunuz, ha? İçinizde milyon var, kuruşlar harcıyosunuz. İçinizde bir dahi var, deliliği düşünüyosunuz. İçinizde bir kalp var, boşluklar hissediyosunuz. Hepiniz. Her biriniz... Harcamanız için savaş gerek. Düşünmeniz için engellenmeniz gerek. Büyümeniz için bi meydan okuma gerek. Kalan zamanda yerinizde sayıyorsunuz. Domuzlar sizi! Tamam ya, Allah sizi kahretsin! Ben size meydan okuyom, ben! Ölün ya da yaşayıp büyük olun. Nalları dikin ya da bana gelin, sizi heybetli yapayım. Ölün sizi kahrolasılar, ya da gelip beni, Gully Foyle'u bulun ve sizi büyük yapayım. Size yıldızları vereyim. Sizi adam edeyim!"

Murat Menteş Testi ( Sorular )

2010-11-28T00:15:00.008+02:00

Murat Menteş Şınavı

21 Eylül 1974 İstanbul doğumlu; edebiyatımızın kanı deli genç yazarı; kurgu dâhisi; veciz söz üstadı; uçarlı kaçarlı, vurdulu kırdılı, güzel lakırdılı, cilalı kitaplar mimarı; aktivist şair Murat Menteş’ten açacağız şimdi bahsi. Bu fişek kalemli, curcuna âlemli adamı ve yazdıklarını ne kadar tanıyorsunuz, görelim. Hazır mısınız şınava? Bakalım kaç tane çekebileceksiniz?

Aşağıdakilerden hangisi yazarımızın kitaplarından biridir?

a) Garanti Tarantino

b) Korkmam Artık Sen Varsın

c) Aynalı Barikatlar

ç) Davosa Mütevazı Bir Katkı

Kitapları kadar renkli bir hayatı olan yazarımız aşağıdaki işlerden hangisine icra etmemiştir?

a) Teknik ressamlık

b) Metin yazarlığı

c) Boks

ç) Sihirbazlık

“Dublörün Dilemması” adlı o panayır romanın başkişisi Nuh Tufan’ın en önemli fiziksel özelliği nedir?

a) Çok uzun boyludur(2,25 m)

b) Albinodur(hem de sürmeli)

c) Akciğerleri çok hava alır(sualtında 13 dakika kalabilir)

ç) Sesi çok güzeldir (Şarköy Türküsü’nü ondan dinlemek lazım)

Yazarımızın son kitabındaki bayan karakterin soyadı bir kitap ismidir, acaba nedir?

a) Şebnem Donkişot

b) Şebnem Şibumi

c) Şebnem Simyacı

ç) Şebnem Davincişifresi

Yazarın iki romanında da ismi geçen ünlü arabesk şarkıcısı kimdir?

a) Ferdi Tayfur

b) Müslüm Gürses

c) Orhan Gencebay

ç) Kibariye

Son romanındaki bir bölümü, ünlü bir çizer resimlemiştir; kimdir o?

a) Ersin Karabulut

b) Alan Moore

c) Galip Tekin

ç) Bahadır Baruter

Hangisi yazarımızın ilk şiir kitabıdır?

a) Kuzgun’un Gölgesi

b) Yazgının Böylesi

c) Kızgın’ın Ebesi

ç) Ezgi’nin Güncesi

Menteş, “Korkma Ben Varım” adlı romanının kurgusuna hangi yazar arkadaşını ve onun kitabını dâhil etmiştir?

a) Murat Uyurkulak - Har

b) Alper Canıgüz - Gizliajans

c) Ah Muhsin Ünlü - Gidiyorum Bu

ç) Emrah Serbes - Erken Kaybedenler

Murat Menteş’in “Garanti Karantina” adlı kitabının türü nedir?

a) Yemek kitabı

b) Sağlık kitabı

c) Şiir kitabı

ç) Deneme kitabı

Yazarımız, uzun süre(4 yıl) hangi derginin yazı işleri müdürlüğünü yapmıştır?

a) Yedi İklim

b) Gerçek Hayat

c) Bilim ve Teknik

ç) PC World

“Dublörün Dilemması”nın kapağında kimin resmi yoktur?

a) Murat Menteş

b) Alper Canıgüz

c) Onur Ünlü

ç) Gökdemir İhsan

Menteş’in yazdığı “İbretlik Libretto” şiirindeki “Şiddete meyyalim vallahi dertten” dizesi hangi filmde kullanılmıştır?

a) Dövüş Kulübü

b) Polis

c) Şiddetin Tarihçesi

ç) Güneşin Oğlu

Hangisi Murat Menteş’in çok sevdiği sanatçılardandır?

a) Britney Spears

b) Beyonce

c) Leonard Cohen

ç) 50 Cent

Genç yazarımız bu güne kadar kaç kitap bağışlamıştır edebiyatımıza?

a) 6

b) 5

c) 4

ç) 2,5 (birini halen yazmaktadır, yarıya gelmiştir herhalde)

“Korkma Ben Varım”da aşağıdaki şarkılardan hangisi yer almaz?

a) Black Wings - Tom Waits

b) Başım Belada – Ahmet Kaya

c) Dertler Benim Olsun - Orhan Gencebay

ç) The Future - Leonard Cohen

Aşağıdakilerden hangisi Menteş’in şiirlerinden biri değildir?

a) Garanti Karantina

b) Deplasmanda Plasebo

c) Avantadan Lavanta

ç) Atom Bohçası

Menteş’in Samed Karagöz ile birlikte yapıp bitirdiği TV programın adı nedir?

a) Klark

b) Afili Filintalar

c) Murat ve Samed’le Seyrüsefer

ç) İnsan Kitabın Kurdudur

İyi bir gazeteci de olan Menteş, birçok önemli isimle ropörtaj yapmıştır, aşağıdakilerden hangisi bu isimlerden değildir?

a) Ressam, grafik tasarımcı, illüstratör, yazar Mehmet Ulusel

b) Polisiye Edebiyat uzmanı, yazar Erol Üyepazarcı

c) Yazar Chuck Palahniuk

ç) Psikiyatri uzmanı ve yazar Ali Nahit Babaoğlu

Hangisi Menteş’in o müthiş karakterlerinden biri değildir?

a) Dilara Dilemma

b) Aytaç Mayself

c) Fuat Tufa

ç) Hayati Tehlike

Yazarımızın dili her türe yakışır, bir de senaryosu var elinde, acaba adı ne ki?

a) Kahrolası Federaller Aşkımı Süpürmüşler

b) Pırasayla Değil Mi Kardeşim?

c) Enkazların Altında

ç) Tümden Geldik Yine Tüme Varacağız

Cevaplar için buraya tıklayın.

Murat Menteş Testi ( Cevaplar )

2010-11-27T21:59:00.000+02:00

Cevaplar:

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	13	14	15	16	17	18	19	20
c	a	b	b	c	a	a	b	c	b	a	b	c	a	b	c	a	c	b	c

Değerlendirme:

0-5 Doğru:

Belli ki Murat Menteş ismini sık sık duyuyorsunuz ama okumak nasip olmadı. Çok şanslısınız: İki muhteşem roman, harika şiirler ve deneme kitapları sizi bekliyor.

6-10 Doğru:

Murat Menteş’i tanıyor, seviyorsunuz; ama onu daha çok romanlarından tanıyorsunuz. O durdurak bilmez, komik ve vecize dolu kitaplara bayılıyorsunuz. E haklısınız!

11-15 Doğru:

Murat Menteş’e hayransınız, ne yazsa bulup okuyorsunuz. Romanlarındaki karakterleri zihninize kazımış, şiirlerini ezberlemişsiniz. Onu çok seviyorsunuz. Biliyoruz, onun kitaplarının en kötü yanı bitmeleri.

16-20 Doğru:

Sizin Murat Menteş’in kendisi veya akrabası olduğunuzdan şüpheleniyoruz. Yoksa siz Afili Filintalar’dan mısınız? Sizin için Menteş harika bir yazardan öte bir abi. Onun yazdıklarını okumuyor sömürüyorsunuz resmen. Ama şu sıralar üzgünsünüz, çünkü yeni romanın bitmesine daha çok var.

Chuck Palahniuk Sınavı Soruları ( Chuck Palahniuk Test )

2010-11-16T10:45:00.003+02:00

15. chuck’ın türkçe’de yayınlanan tüm kitapları hangi yayınevinden çıkmıştır?

a. timaş yayınları
b. odtü geliştirme vakfı yayıncılık
c. ayrıntı yayınları
d. tübitak yayınları

14. palahniuk’un en sevdiği yazar kimdir?

a. charles dickens
b. İclal aydın
c. tuna kiremitçi
d. amy hempel

13. dövüş kulübü’nün simgesi olmuş temizlik ürünü hangisidir?

a. Çamaşır suyu
b. bulaşık deterjanı (limon aromalı)
c. Çamaşır deterjanı (elde yıkama için)
d. sabun

12. sayfaları geriye doğru, 273’ten başlayıp 1’e doğru giden palahniuk romanı hangisidir?

a. ninni
b. gösteri peygamberi
c. gel barry’e
d. dönüş kulübü

11. palahniuk’un hangi akrabası cinnet geçirip eşini ve kendisini vurmuştur?

a. büyükbabası
b. karısı
c. amcası
d. teyzesinin gelini

10. palahniuk’un basılmış ilk eserinin adı nedir(ağustos 1990’da modern short stories adlı dergide yayınlanmıştır)?

a. follow your heart wherever it goes
b. night club
c. tight club
d. negative reinforcement

9. chuck’ın, lokantalarda boğazını yemekle tıkayarak yaşamını idame eden seks bağımlısı victor mancini’nin hayatını anlattığı romanın adı nedir?

a. lokantada günah
b. strip fighter club
c. tıkanma
d. tıkınma

8. o kült roman dövüş kulübü’nün baş kadın karakteri kimdir?

a. tyler durden
b. carla sunger
c. tarla surgel
d. marla singer

7. Şimdiye kadar kaç palahniuk kitabı sinemaya uyarlanmıştır(ağustos 2010 itibariyle)?

a. 3
b. 2
c. 1
d. 0

6. hangisi palahniuk kitaplarını güzel türkçe’mize kazandıran çevirmenlerdendir?

a. canan kim
b. canan tan
c. funda uncu irklı
d. sevin okyay

5. palahniuk’un türkçe’de yayınlanmış en son kitabının adı nedir(ağustos 2010 itibariyle)?

a. dövüş kulübü 2
b. küçük prens
c. tekinsiz
d. Çarpışma partisi

4. hangisi bir c. p. eseri değildir?

a. günce
b. tıkanma
c. oturup ağladım Çocuklar gibi
d. ninni

3. o mide kaldıran “bağırsaklar” adlı öykü hangi palahniuk kitabındadır?

a. midesiz
b. günce
c. tıkanma
d. tekinsiz

2. c. palahniuk hakkında çekilen tek belgesel’in adı nedir?

a. postcards from the future
b. postcards from the past
c. postcards from the post
d. fight clubber

1. chuck’ın türkçe’deki kurgusal olmayan tek kitabının adı nedir?

a. ninni
b. dövüş kulübü
c. kaçaklar ve mülteciler
d. veni, vici, vokka: gezdim, gördüm, yazdım

0. yazar olana kadar neler neler çeken palahniuk bu kadar ünlü bir yazar olmadan önce hangi işle uğraşmadığı kalmıştır?

a. gazetecilik
b. otomobil tamirciliği
c. hasta bakıcılığı
d. lokanta ve kulüp işletmeciliği

chuck palahniuk sınavı cevapları ( chuck palahniuk test )

2010-11-15T17:16:00.012+02:00

doğru cevaplar:

0. d
1. c
2. a
3. d
4. c
5. d
6. c
7. b
8. d
9. c
10. d
11. a
12. b
13. d
14. d
15. c

değerlendirme:

10-16 doğru cevap:
tyler durden:
tebrikler, siz chuck’ı (chuck diyebilirsiniz, kanki olmuşsunuz zira) yutmuş hatta bütün olarak çıkarmışsınız. onun müthiş bir hayranısınız. sizin için chuck’ın alter egosu bile diyebiliriz; ya da onun için size. her kitabını çıkar çıkmaz alıp mazoşist bir zevkle okuyorsunuz. sıkı bir dövüş kulübü hayranısınız ve bahse girerim kendi dövüş kulübü kuralları’nız bile vardır. yalnız uyarmalıyım: bunca chuck hayranlığı bünyede/midede bunaltı/bulantı yapabilir.

5-10 doğru cevap:
carl streator:
sizin palahniuk’la aranız iyi. onu seviyor, okuyorsunuz; ilişkiniz okur-yazar düzeyinde. o postmodernist anlatım tarzı ve anlatılanların ilginçliği dikkatinizi çekiyor. İşin komik ve edebi yanı sizi ilgilendiriyor. sizin gibi okuyuculara daha çok ihtiyacımız var. ha, bu arada türkçe’de yeni bir palahniuk eseri var aldınız mı? aldınız tabi. onu da mı funda hanım çevirmiş? ah evet. size iyi okumalar.

0-5 doğru cevap:
victor mancini:
siz bir “loser”sınız, kaybetmeye mahkum bir silik. Şaka şaka. sadece chuck’ı ve kitaplarını yeterince tanımıyorsunuz. bu da iyi bir şey sizin için aslında: daha okuyacak bir sürü palahniuk kitabınız var sırada, ne güzel.

sorular nerede derseniz burada!

Kült! Diye

2010-09-15T18:03:00.003+03:00

Zaman zaman duyup, bazen de kullanmamıza rağmen, bir türlü tam olarak anlayamadığımız bir terimdir kendisi. 'Kült film' dediğimizde hemen hepimiz bir kaç film ismi sayarız; lakin içimizi de bir kurt kemirir "acaba anlamı nedir bu kült denilen şeyin".

Kelimenin kökenine bakarsak (merak etmeyin dilbilim dersi vermeyeceğim) kültür kelimesiyle aynı kökten geldiğini kolayca farkedebiliriz. Kült ve kültür kelimeleri latince "tapınmak" anlamına gelen 'cultus'tan gelmektedir. Aynı tanrıya tapınanlar birleşince bir kült (din) oluştururlar. Aynı kültü paylaşanlar ise belli bir yaşantı geliştirirler (sabredin yaklaşıyorum), bu yaşantılar da kültürü meydana getirir.

Peki kült filmin yukarıdakilerle bağı ne? Çok kolay:

Ana akımın dışında kalan ,beylik konulara yüz çeviren, farklı çekim teknikleri kullanılan, sıradışı karakterlere sahip, olağandan uzak konuların işlendiği, hiçbir sınıfa koyamadağımız , hiçbir kefeye sığmayan, sinemanın ucunda parendeler atan filmler vardır; işte bu filmler kült olmaya aday filmlerdir ama sadece bu özellikler onları kült yapmaz, olsa olsa "acayip" yapar. Zamanla bu filmleri, yukarıda saydığım özelliklerinden dolayı, belli bir zümre çok sever, izlemeye doyamaz, onunla yatar onunla kalkar,onu savunmaya, koşulsuz sahiplenmeye, ona inanmaya, tapınmaya başlar. Diğer herkes "ne buluyorsun yahu şu filmde" diye söylenedursun, o filmin zümresi bu soruya yüzlerce cevap verebilecek kadar hayrandır filme. Filmin ismini ne zaman duysalar esrik bir gülümsemeyle mutmain bir tavır sergilerler. Bu, o filmin kültleşmeye başladığı andır. O film artık bir nesne değil manevi bir birlikteliğin simgesidir, külttür.

Kısaca: Birilerinin hayran olduğu (hatta tapındığı), çoğunun sevmediği, bu sebeple sık sık bahsi geçen, bahsedildikçe akıllara kazınan, acayip filmlere kült film denir.

The Wrestler - Şampiyon

2010-09-15T18:02:00.008+03:00

Gösterim Tarihi : 20 Mart 2009
Yönetmen : Darren Aronofsky
Senaryo : Robert D. Siegel
Görüntü Yönetmeni : Maryse Alberti
Yapım : 2008, , 111 dk.

Oyuncular:

Evan Rachel Wood (Stephanie) , Marisa Tomei (Cassidy) , Mickey Rourke (Randy Robinson) , Ajay Naidu (Medic) , Judah Friedlander (Scott Brumberg)

İşini etinden kazanan yalnız bir adamın öyküsü.
Nazik, kibar, hassas.
Filmi keyifle izlememizi, hemencecik içine girmemizi sağlayan da bu hassas duruş; o iri yarı, sarsılmaz vücudun içindeki kırılgan ruh.
Aşırı bir okumayla onu hz isa'ya bile benzetebiliriz. isa kuzu, o "koç". Başkalarının günahları için vücudunu parçalıyor. İnsanlığın içindeki o bitmek bilmeyen şiddet eğilimini kendi bedeninde işleyerek onları arındıran bir kurtarıcı o.
Yalnız.
Uyuşamadığı kızı ve kendisi gibi etiyle para kazanan yalnız bir kadın dışında kimsenin umrunda değil varlığı; gerçek dünyaya tutunmasının iki güzide sebebi onlar. Varolmak için çabalaması gerekmeyen tek yer ringler. Kendini güçlü hissettiği, yalnızlığı tatmadığı tek yer orası.

Bir güreş filmi, şiddet gösterisi umulmamalı bu filmden; "eski toprağın şaha kalkışı" gibi bir tavır da beklenmemeli; amerikan başarı öyküsü hiç değil. Güzel bir film işte, olması gerektiği gibi. Hayatın ta kendisi gibi.

Aronofsky'nin evvelki filmlerinde uyguladığı renk işçiliği, etkileyici sahne seçimi ve müziğin iç burkucu kullanımı yok bu filmde. Ama Aronofsky'nin seçimi de bilinçli zaten. O gerçek bir şey anlatmak istiyor. Anlatıyor da.

Quentin Jerome Tarantino

2010-09-15T18:01:00.000+03:00

Soyadının ölümcül bir örümceğin adına benzemesi konusunda herkesin hemfikir olduğu bu çılgın yönetmene hayranlığım bir hayli beri bir zamana işaret eder.

Yalnız, keskin bir başlangıcı olduğunu sanmıyorum bu hayranperestliğin:
Sinemayı Van Damme'dan ibaret saydığım ilkgençlik dönemlerimden itibaren yavaş yavaş kanıma zerk edilen Tarantino müziği ile başladı herhâlde.

Hangimiz (bu filmin bu sahnesinde yeraldığını bilmesek te) Bay Travolta'nın iki parmağını gözlerinin önünden geçirerek yaptığı dans figürünü taklit etmemişizdir.
Neyse biz Quentin(Tarantino)'den bahsedelim-kusura bakmayın Quentin ile ilgili konuşurken çektiği o görkemli filmlerin lafa karışması muhtemel ve kaçınılmazdır ya yine de ben ağırlıklı kendisinden bahsetmeye çalışacağım:

27 Mart 1963'te, Amerka'nın Tennessee eyaletinin Knoxville şehrinde hayata gözlerini açmıştır(Allah uzun ömürler versin), alelade bir çocukluk geçiren Jerome'un en büyük tutkusu film izlemektir,(kanıdeli her genç/çocuk gibi)kovboy filmlerine, karate filmlerine , korku filmlerine ve tabii ki kösnül filmlere bayılır.
Okuldan kaçıp kaçıp anasının babasının verdiği harçlıkları sinema salonlarında, video dükkanlarında harcar.
16'sına gelince liseyi hepten bırakıp dönem dönem video dükkanlarında ve sinemalarda çalışmaya başlar. Bir sinemanyak olan annesinin yakın arkadaşı James Best'ten oyunculuk dersleri ve kamera ile ilgili teknik bilgiler almaya başlar, Allen Garfield'dan aldığı oynculuk dersleri de eklenince Jerome'un sinema eğitimi yavaş yavaş sağlamlaşır.
O gazla kendi kıt imkanlarıyla My Best Friend's Birthday'i çekmeye koyulur ve fakat mukadderat filmi tamamlayamaz.
İzlediği ve okuduğu( kendisi sıkı bir çizgiroman ve polisiye tutkunudur) onca eğlenceli ve kesinlikle ayrıksı şeyden sonra zihninde birikenleri perdeden önce kağıda dökmeye başlar ve kendisine nam kazandıran senaryoların ilkini, True Romance'i yazar,satar; sonra Natural Born Killers'ı yazar,satar. Eline yeteri kadar para geçince de göz kamaştıran işlerinin ilkini yapar: Rezervuar Köpekleri (Reservoir Dogs).
Sonra Tanrı'm "yürü ya kulum" der, Ucuz Roman'ı ( Pulp Fiction) çeker; derken Jackie Brown, derken Four Rooms'un bir bölümü, derken Kill Bill Volume 1-2, derken Grind House: Death Proof , çağlar da çağlar üstadım; varsın çağlasın!

Ayrıksı her insan gibi bazen dahi olarak bazen de salağın teki olarak nitelenir durur kendisi. Kimileri filmlerinin kopyalayapıştır filmler olduğunu, eski usül filmleri ısıtıp ısıtıp sunduğunu; kimileri ise onun eskilere (hem biçim hem içerik açısından) postmodern yaklaşımlar getirdiğini savunur.
Daha akıllı olanlar ise bunlara kulak asmayıp "biz eğlenmemize bakalım" diyerek Tarantino'nun o harika müziklerine, görüntülerine , diyaloglarına dalıp dalıp çıkanlardır.

Nota Bene:
True Romance (Çılgın Romantik) 93'te Tony Scott tarafından filme alınır ve kült olur.
Natural Born Killers 94'te film olur-yönetmen Oliver Stone- kült olmaz da ne olur.

Teen-slasher - Yeniyetme Doğraması

2010-09-15T17:40:00.002+03:00

Herşeyin cılkını çıkarmaya bin meraklı amerikan sinemasının kazandırdığı bir terim olarak ingilizce olması doğal; Türkçesi yeniyetme-doğraması. Adından da anlaşılabileceği gibi 13-20 yaş arası gençlerin film boyunca çeşitli şekillerde lime lime edilmesi konulu korku-gerilim filmlerine teen-slasher(denmez olsun) denir.

Genellikle çiftler halinde, kapalı veya açık(ama ıssız ve tekinsiz) yerlere eğlenmeye giden bir avuç salak ve sevişgen kanı-deli genç illa ki gitmemeleri gereken yerlere giderek, dokunmamaları gereken şeylere dokunarak, görmemeleri gereken şeyleri görerek işemek için uygun bir cami duvarı aramaktadırlar; hal böyle olunca envaiçeşit manyağı peşlerine takmaları da kaçınılmaz olur. Bu manyaklar bu gençleri, geriye has oğlan ve has kız kalana kadar doğrarlar (ki filmin devamı çekilebilsin). Sonra bu güzel/yakışıklı ve çekici çift manyağı alt eder, the end.

Genellikle konusu olmayan bu filmler, film izlemeyi kültürel bir etkinlikten çok, kız arkadaşıyla vakit geçirme eylemi olarak görme eğiliminde/arzusunda olan salak mı salak amerikan gençleri hedef alınarak çekilir. Dolayısıyla bu aşırı hormonlu amerikan gençlerinin neyi var neyi yok sömürülür:
Milli duygular: Önce zenciler ya da uzak doğulular ölür.
Beğenilme/benlik tatmini: Filmin başında doğranan şişman, çelimsiz, gözlüklü veya sivilceli gençleri saymazsak(ki onlar da has oğlan ile has kızın güzelliklerini katlamak için varlar) bütün oyuncular(?) fiziksel olarak harikadır.
Kahramanlık mitosu: Gerçi amerikada bu mitosun sömürülmediği film yok ama... Gençlere/gençleri kıymaya çalışan manyakları okulda hiçbir derste başarılı olamayan (bu yüzden futbol takımında oyuncu veya ponpon kız olan) idiot gençler öldürürür ne hikmetse...

Son söz:
Devam filmleri çekilmese kült mertebesine erişebilecek bazı örnekler vermesine rağmen bu janrın son yıllarda iyice cılkı çıktı. Hadi hayırlısı...

Cameo: Meşhur Arz-ı Endamı

2010-09-15T16:44:00.002+03:00

Ünlü birinin(yönetmen olur, bir şarkıcı olur, yazar olur, emektar bir oyuncu olur, kim olursa...) filmin bir veya bir kaç sahnesinde şöyle bir arz-ı endam etmesi olayına cameo denir. Bu ünlü kimseler genellikle küçük ve önemsiz rollerde saniyelerle sayılabilecek kadar az görünürler; ama bu, izleyici için hoş bir sürpriz olur. Yani bir nevi film size göz kırpar, siz de farkederseniz tadından yenmez bu cameo meredi...
Lakin bu ünlülerin isimlerini, film bittikten sonra akan isimler arasında göremezsiniz, boşuna aramayın; ama teşekkür edilir, edilmelidir. (Bazen cameo abartılınca ismi de listeye ekliyorlar o ayrı...)

Bir seferinde Taxi Driver filminde Martin Scorsese'yi görmüştüm: Betsy(Cybill Shepherd) kampanya binasına girerken, arkasında bir yerde oturuyordu; bi' de taxi'nin manyak bi' müşterisini oynuyordu... İlk gördüğümde acayip mutlu olmuştum: Vay be nasıl farkettim ama!

Shyamalan işin üstadlarından; her filminde mutlaka ortaya çıkıyor...
6. His'te doktor,
İşaretler'de rahibin karısını ezen zenci,
Kırılmaz'da uyuşturucu satıcısı,
Sudaki Kız'da otel sakinlerinden biri,
Köy'de görevli biri işte neyse...

Mesela 2008 yapımı The Incredible Hulk filminde, öylesine bir güvenlik görevlisini canlandıran ve ayrıca Hulk' u seslendiren Lou Ferrigno(solda), 1977'de yayınlanmaya başlanan The Incredible Hulk TV dizisinde Hulk'u canlandırmıştı. Yine The Incredible Hulk çizgiromanının ortak yazarlarından olan Stan Lee(sağda)(diğer yazar, Jack Kirby), film de Bruce Banner'ın kanının karıştığı gazozu içip etkilenen yaşlı adamı oynuyordu. Ben hemen tanımıştım Lou Ferrigno(yine solda)'yu... Tabi, biz o dizilerle büyüdük...

Cliche - Klişe - Basmakalıp

2010-09-15T16:32:00.002+03:00

Aslı Fransızca olan bu kelimenin ilk ve hal-i hazırda kullanılan teknik anlamı:
Matbaada, sabit ve değişmeyen kelime ve kelime gruplarını, resim veya şekilleri basmak için kullanılan kabartmalı dökme demir kalıbı. Büyükçe demirden bir mühür hayal edin; ya da daha güzeli ilkokuldaki patates baskılarınızın demir halini…
Defalarca kullanılacağı tahmin edilen bu demir kalıplar bir yerde saklanır, atılmaz.

Gelelim Türkçe’de de “basmakalıp” sözcüğüyle karşılanan ve bu kadar güzel bir karşılığı varken hala Alafranga kullanımına meyledilen Klişe’nin sinema ve edebiyattaki kullanımına:
Buradan bakınca üstte çıkardığım kelimenşei*’yle yakından alakalı bir kullanımla karşılaşıyoruz. Şöyle ki sinema veya edebiyat âleminde bazı olgu, olay, yapı veya cümleler, dökme bir demir kalıbı gibi hiçbir değişikliğe uğra(tıl)madan sürekli kullanılırlar; kullanıla kullanıla cılkları çıksa ve ilk etkilerinden eser kalmasa da bir türlü vazgeçil(e)mezler, lazım oldukça yerlerinden çıkarılırlar.

Mesela, kovboy filmlerinde ve bazı hareket-odaklı(aksiyon) filmlerde beliren bir klişe söyleyeyim:
Bir sebepten(mesela kendisini aklamak) kaçan bir adam vardır; onun arkasında da, izini süren, onu takip eden bir öbek uzman erkek vardır. Filmin bir anında bu uzmanların en uzmanı, yerdeki izlere dikkatlice bakar, hatta bunun için yere çömelir, sonra da “İzler hala taze, fazla uzağa gitmiş olamaz.” der.
Başka bir Klişe: Has oğlan bir yere doğru nişan almaktadır, sonra bir bakar kafasına silah doğrultulmuş:

*Kelimenşei: Ben uydurdum. Sözcük kökeni demek.

Klaket ve "Ah o klaketçi yok mu!"

2010-09-15T14:07:00.002+03:00

Filmlerin nasıl çekildiğine dair filmlerde ya da görüntülerde sıkça karşılaştığımız ve sinema ile az çok ilgilenenlerin iyi tanıdığı, çoğunlukla ahşaptan yapılma, çekime başlanmadan bir görevlinin kameranın önüne geçerek "klak" diye kapattığı nesnedir "klaket".

Üzerinde filme, yönetmene, görüntü yönetmenine, o anki sahneye ve çekime, çekim tarihine,saatine, kaçkez çekildiğine dair bilgiler barınır.

Bu, üzerine tebeşirle ( şu anda elektronik olanları daha makbul: Elektronik ses ve ışıklı harfler) yazılabilen siyah tahtanın üst kısmına daha dar bir tahta tutturulmuştur; bu iki parçayı birbirine sertçe vurduğumuzda "klak" diye bir ses vuku bulur.

Bu ses gereklidir (yeni teknolojiler sayesinde gereksiz, nostaljik bir sese dönüşmüştür), çünkü:
Çekim sırasında görüntü ile ses ayrı kaydedilir; montaj aşamasında bir sahne ile ona ait ses kaydının uyumu "klak" sesine göre ayarlanır.
Bazı filmlerdeki görüntü-ses uyumsuzluğu (günahını almayalım) klaketçinin başının altından çıkar gibi gelir bana hep.

Auteur

2010-09-15T14:04:00.000+03:00

Kendine has yönetmenlik anlayışına sahip,
çoğunlukla genel akışın dışında işler çıkaran,
filmin yapımının bir çok aşamasında( senaryo, yapımcılık, kurgu vs.) kendisi görev alan
ve (bu sebeple) daha sanatsal ve genellikle (yapım ve bütçe açısından)küçük filmler çeken,
"dediğim dedik, çaldığım düdük" diyen,
yapım şirketlerine yaranmak için sinema anlayışından ödün vermeyen
( bu sebeple büyük bütçeli filmler de çekebilen) yönetmenlere verilen ad.

Örnek:
Alfred Hitchcock (hitchcockvari diye bir tanımlama peyda oluyorsa sinema aleminde, onun auteurlüğüne ne şüphe!)
Bizde ,Nuri Bilge Ceylan: ödüllü auteurümüz.

Alman Dışavurumculuğu (German Expressionism)

2010-09-15T13:46:00.002+03:00

Alman Dışavurumculuğu

Patladığı zaman insana dair ne varsa etkileyen 1. Cihan Harbi(1914-1918), sanatta ve dolayısıyla sinemada bir çok akımın sancılı doğumuna sebep olmuştur; bu yüzden çoğu akımı açıklarken bu savaştan bahsetmemiz elzem hale gelir.
Alman Sineması savaştan sonra yaralarını sarmaya başlar, buna da Alman Sinemasının diğer Avrupa ülkelerinin sinemasına yetişmesini(ve biraz da propaganda yapmak) isteyen devlet bir hayli destek olur, bir film şirketi kurar: UFA(Universum Film AG)
Bizde de olduğu gibi, işe devlet el atınca sanat paradan daha ağır basar: Ah TRT'min eski zamanları tekrar gelse!
Neyse, hal böyle olunca kameraları serbest kalan Alman yönetmenler, dönemin plastik sanatlarına(resim, heykel, çizim vs.) bir hayli nüfuz eden Dışavurumculuk(Ekspresyonizm) akımından etkilenip, karakterlerin iç dünyalarındaki karmaşayı dışavurmak ve bilinen gerçek dünyaya yeni bir bakış getirmek için makaralarını hazırlarlar.
Ruh halini, içerideki karmaşayı olabildiğince dışavurmak için nesneleri çarpıtmaya, karakterlere ve nesnelere gölge düşürmeye, onları karanlığa bulamaya, oyunculara ağır makyajla his vermeye, olağandışı nesneler kullanmaya, fantastik durumlar(hatta yaratıklar) yaratmaya başlarlar.

Yani: Çok kabaca örneklemek gerekirse, Dışavurumcu filmlerde dekor, ışık ve makyajın kullanımı, dağınık ve az ışıklandırılmış odanızın o anki ruh halinizi ortaya dökmesine benzer bir sonuç yaratır.
Bilinen ve duyulan gerçekliğe tepki olarak doğan ve bu yüzden fantastik öğeler barındıran bu akım, bu olağan-dışı/üstü tavrını kaybetmesiyle etkisini yitirir. Buna biraz da nazilerin ağır baskısı neden olur tabi. 1930'lu yılların başında ölen bu akımdan geriye sadece ışık ve gölgenin anlam yaratmak adına yoğun kullanımı miras kalır.

İlk örnekler:
Dr. Caligari'nin Muayenehanesi (1920), Nosferatu, Bir Dehşet Senfonisi (1922), Fantom (1922), Schatten (1923), ve The Last Laugh (1924)

Sonra:
Metropolis (1927) ve M (1931)

Çok sonra(miras):
Vampir Nosferatu (1979), Blade Runner (1982), Makas Eller (1990)

Şimdi(miras):
Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi (2008)

Resimler: Sırasıyla koyu filmler.

Spaghetti Western

2010-09-15T13:27:00.001+03:00

Batıya ait olduğu vurgulansa da 1960'lara dek Amerika'dan pek çık(a)mamış olan sığır çobanı filmleri, 60'ların ortasında isminin hakkını verir ve Avrupa'ya da gelir:
İtalyan yönetmenler ve yapımcılar, bu vestern meretinin iyi iş yaptığını görünce "biz de yapalım aynısından, kim tutar bizi" derler ve düşük bütçe ve İtalyan oyuncularla bu işe girişirler; ardından İtalyanlardan feyz alan İspanyolların da işin bir ucundan tutmalarıyla tür o bilindik Amerik* tarzından sıyrılmaya başlar.

Her şeyi hızlı tüketen Amerikanın o fast-food tarzı içi boş-dışı gösterişli sığır çobanı filmlerini bol İtalyan soslu makarnaya dönüştüren, Sergio Leone'nin başı çektiği yönetmenler, türün içini doldurup onu şaha kaldırdılar. O dönem ticari sinemanın baş tacı olan kovboy filmleri, Avrupalı acı-sos-sever auteurlerin ellerinde ve kısa boylu çirkin esmer adamların yakın plan yüzlerinde etkili dramlara dönüştüler...

Önceleri alay edercesine "Hah! Güleyim bari... Vestern çekeceklermiş: bunlar olsa olsa Spagetti Vestern çekerler." denilen bu (demeye dilim varmıyor ama)alt-tür, 80'lerden günümüze doğru Vestern kelimesinin yerine kullanılır olup çağdaş sinemanın en çok atıfta bulunduğu türlerden birine dönüşmüştür.

*Ben ürettim bu terimi, Amerik. Güzel ama değil mi?

Avan-garde Sinema

2010-09-15T13:18:00.002+03:00

Fransızca ordu terimhanesinde "öncü birlik" anlamına gelen sözcük daha sonra kendi akımının öncüsü anlamına, oradan da sanat, kültür ve politikada yeniliğin ve deneyselliğin öncüsü anlamına genişler.

Ve böylece 1. Cihan Harbi'nden sonra Fransa'da doğan(ve diğer Avrupa ülkelerinde serpilip Amerika'da ölecek olan) sanat akımı da ismini bulur. Bu akıma göre, sanat artık doğanın taklidi olmaktan kurtarılmalı ve kendi varlığına kavuşmalıdır. Yani sanatın kalbi sanat için atmalıdır.

Bunun sinemadaki tezahürü şöyle olur:
Amerika'nın sinema sanatının içine etmesine ve "sanat halkın parası içindir" düsturunu kendine çıkış noktası bellemesine kızan bazı Fransız sinemacılar, buna karşı bir savaş başlatır. Bu uçuk kaçık adamlara göre bir film saf, katışıksız, salt olmalı; insanda daha önce hissetmediği duygular uyandırmalıdır.
Sinema artık somut gerçeklerin yeniden üretildiği bir alan olmaktan çıkıp soyut, bol çağrışımlı bir dünyanın bekçisi olmuştur. Avangard bir filmde ne alışılmış kamera açıları vardır, ne de bildik bir senaryo. Renkler, (s)imgeler, eşyalar; izleyiciyi şaşırtmak, afallatmak, onda his üretmek için farklılaşır.

Misal: Luis Buñuel ve Salvador Dali'nin ortak-tırlak zekalarından doğan Un Chien Andalou (Bir Endülüs Köpeği)

Slapstick Komedi (Şakşak Güldürü)

2010-09-15T13:08:00.000+03:00

Slapstick: İki ince tahtanın birbirine basitçe tutturulmasından ibaret müzik aleti.
Bir kaba güldürü türüne de isim olma sebebi şudur:
Eskiden İtalyan sokak tiyatrolarında (Commedia dell'Arte) bir karakter diğerine bir nesneyle(tava, sopa vb.) vuruyormuş gibi yaptığı anda sahne ardından bu slapstick aletinin tahtaları birbirine vurularak şapank, çatank diye ses çıkarılırmış ki sahne önünde gerçekleşen vuruş gerçeğe yakın olsun(belki de ses efektinin doğuşuyla karşı karşıyayız).
Daha sonra bu alet, zamanla; karakterlerin düşmesi, bir yere çarpması, birbirlerini kovalaması ve birbirlerine vurması gibi fiziksel durumlarla izleyiciyi güldürmeyi amaç edinmiş sinema filmlerini tanımlamak için kulanılan bir isme dönüşmüş.

Bu türü en güzel şekilde rahmetli Şarlo ve Laurel-Hardy ikilisi icra ederdi.
Türü çağdaş sinemada şahlandırmaya yeltenenlerin en iyisi de kanımca ZAZ ekibi ve Mr. Bean serisidir.

Nota bene: Tom ve Jerry çizgifilmlerinde türün tüm marifetini görebilirsiniz.

Kadraj

2010-09-15T13:07:00.000+03:00

Hep bir yerlerden duyup ne olduğunu az çok bilsek de tam anlamıyla kavrayamadığımız terimlerdendir kadraj:
Hem sinema hem fotoğrafçılık terimi olarak:
Fotoğraf makinesinin veya vidyo kameranın dış dünyayı kaydederken kullandığı çerçeve ve o çerçeve içine giren herşey.
Hani şu, yönetmenler, baş parmakları ve işaret parmakları yardımıyla bir dikdörtgen oluşturup öyle bakarlar ya kadraj nasıl diye!
Cümle içinde kullan:
Tüh! Kafan kadrajdan yukarı çıkmış!
Biraz sıkışın; kadraja hepiniz sığmıyorsunuz!

Soysuzlar Çetesi / Inglourious Basterds

2010-09-15T12:59:00.002+03:00

(Bu eleştiri yazısı taslak halindedir, eklemeler sürecektir)

Tarantino ilginçlikleri, farklılıkları hemen filmin isminden itibaren başlıyor: Doğru bir yazımla Inglourious Bastards olması gereken isim, Inglourious Basterds'a dönüşmüş ve Tarantino bunun neden böyle olduğunu, bu bilinçli yazım hatasının ne anlama geldiğini açıklamıyor. Açıklarsam büyüsü bozulur diyor, haklı bir gerekçe; ama muhtemelen hiç bir manası yok; sonuç olarak Tarantino amacına ulaşıyor: Bizi ölesiye merak ettiriyor.
İlk izleyişimde, Tarantino'nun saygı duruşlarını farkettim: Sinema Tarihi, Diller, Milletler
Filmin bir çok kısmında, farklı diller konuşuluyor ve bu filmin gidişatı için çok önemli hale geliyor. Ve milletler: Amerikalılar, hırslı ve cesur ama plansız ve sarsak; Almanlar sistematik ve sakin ama duygusuz; Fransızlar ise kibar, kırılgan ve naifler.
Filmin bir çok sahnesinde sinema tarihi ve bu sanatın sosyal değeri vurgulanıyor.
Bu açık okumaları farkedemeyen izleyici için beklenenin altında aksiyon sahnesi barındıran film, bu açıdan şiddete meyyal bir ünlü posasına dönüşmüyor; güzelce işleyip güzelce bitiyor. Bitişin değeri ve etkisi tartışılır tabiidir ki; lakin ben çok kolaycı buldum, ve alaycı.
Oyunculuklara gelirsek, ki sabırsızlanıyorum, izleyen herkesin hem fikir olacağı gibi Nazi Albayı Hans Landa’yı canlandıran Christoph Waltz, tüm filmin şahıydı; fazlasıyla karikatür bir karakteri canlandıran Brad Pitt bile Christoph Waltz'un tozunu yuttu.

Felsefenin Öldüğü Gün (The Day Philosophy Dies) - Casey Maddox

2010-09-15T12:50:00.000+03:00

Felsefe ölüyor; Eylem başlıyor

Çok hızlı bir okuyucu olmadığımdan, handiyse bir kaplumbağa olduğumdan, kitapla olan uzun birlikteliğim, onunla derin bir ilişki kurmama neden olur: (Bulmakta zorluk çekmediğim)Bir sebepten onu kabullenir, herkese karşı(ebeveyn bağlılığıyla) savunacak hale gelirim.
Bu sefer de böyle oldu: Üst-Düzey Güvenlikli Pelican Bay Eyalet Hapishanesi mahkûmlarından Casey Maddox’un yazdığı “Felsefenin Öldüğü Gün” adlı bu muhteşem kitap, beni çok etkiledi; onu çok sevdim.

Hemen şimdi söylemeliyim: Kitabın sonuna geldiğimde Casey, birincisi kitabın ortasında olmak üzere iki kez suratıma sıkı bir tokat çekti: Kitap boyunca üzerinde durduğu Batı Uygarlığı bağımlılığından ve tahakkümünden kurtulamadığımı, yazdığı satırlardan ziyade yazmadıklarıyla gösterdi.

Üç-beş sayfada bir, arkadaşlarıma kendi cümlelerimmiş gibi söyleyerek hava atmak için bir kenara not etmek istediğim yığınla paragraf sardı beni. Okudum, şaşırdım, etkilendim, en çok da durup düşündüm.

Tam Her şeyi anladım dedim, kitap olanca acımasızlığıyla Cık! O kadar kolay değil dedi: Anti-kahraman, süper yıldız, başkarakter her ne yaşadıysa(sahip olduğu olanca kafa karışıklığıyla) ben de yaşadım.

Neyse, biraz kitaptan bahsedeyim:
Anti-kahraman, süper yıldız, başkarakterimiz, bir sabah maskeli insanlar tarafından uyandırılır, bir kadın(Deirdre) ve üç adam("Yahudi-olmayan Derrick", "Normal John" ve "Pek-Ufak-Değilmiş Joe").
Bu insanlar, ona, senaryosu "İflahın Büyük Kara Kitabı: Batı Uygarlığı Bağımlılığından On İki Adımda Kurtuluş" adlı kitaba göre şekillenen bir şokümanter(filme alınan her şeyin gerçekten yaşandığı film türü) çekeceklerini ve başrolünde kendisininin oynayacağını söylerler.
Ardından yüzüne temsilcisinin ve reklamcısının kanlı yüzlerinin fotoğrafları çarpılır, her itirazında elektrik verilir, sonra banyoda aşırı dozda uyuşturucu verdiklerini söyledikleri karısını pencereden aşağıya atarlar. Kameralar kayıttadır. Film başlar.

Yönetmen Deirdre'ye göre film, Batı Uygarlığı Bağımlılığından Kurtuluş’un şaşırtıcı bir belgesi olacak ve tabi, kariyeri düşüşte olan başkarakterimizi bir süper yıldıza dönüştürecektir.

Satırlar ardı ardına dizildikçe, film kayda alındıkça, etrafımızı saran kapitalist düzen silahları ve Batı uygarlığı tahakkümlerinden ne ölçüde kurtulabileceğimizi, sarsıcı bir şekilde, başkarakter üzerinden, adım adım anlatmaya başlar kitap. Bir yandan şiddet(her türlüsü), seks(her türlüsü) ve kahkaha(her türlüsü) gırla gider tabi.

Yazarın alışılmadık üslubu, başta biraz rahatsız etse de sayfalar ilerledikçe, Algan Sezgintüredi’nin muhteşem çevirisi yardımıyla da, sizi kitabın içine sokmada fazlasıyla işe yarıyor: Bir felsefe kitabına yaraşır ağırlıktaki paragrafları bile bir solukta(sonra uzun uzun düşünmek üzere) okuyabiliyorsunuz.

Doğrusal ilerlese bile sizi ziyadesiyle şaşırtan kurgu, üstüne üstlük bir de ileri sararak, başa alarak kafanızı allak bullak ediyor, size kafanızı çalıştırmayı emrediyor. Bölümlere ayrılmış bir filmi izlerken yaramaz bir çocuğun kumandayla sürekli oynamasına benzer bir durum: Filmi kendi çabanızla anlamanız gerekiyor.
Bunca zahmet değiyor tabi: İyi bir sonla bitiveriyor kitap: Felsefe ölüyor; eylem başlıyor…

Gross-Out

2010-09-15T12:49:00.002+03:00

Sözlük anlamı: (Amerikan. Argo.) Mide bulandıran şey.

Komedi filmlerin bir alttürü. Bu “ucube” tür için, insanoğlunun her şeyin içine eden ruhani yapısının bir dışavurumudur diyebiliriz.Türün kısa tarihi, 60'ların sonuna doğru; sanat adına artık her şeyin tükendiğini düşünen, aslında kendi tükenmişliklerinin kıskacında kıvrım kıvrım kıvranan yönetmen ve yapımcı bozuntularının “ne yapsak da insanların dikkatlerini çeksek, ortalığı kızıştırsak” düsturuyla, insanların gerçek hayatta yapmaya ve izlemeye imkan bulamadıkları iğrençliklerin sergilendiği film(si)leri çekmeleriyle başlar.

Artık ipin ucu kaçmıştır; komedi film(?)lerinde insanları şaşırtmaya ve salonlara çekmeye yarayan her türlü yol mübahtır ve bu yolların çoğu, istismar filmlerindekine benzer bir amaçla, cinsellikten, iğrençlikten, heladan, kusmuktan vb pislikten geçer. Özellikle sosyopat amerikan gençlerinin “başkasının acısından zevk alma” gibi duygularını sömüren bu tür, John Waters'ın iğrenç(ilk anlamıyla) kült filmi Pink Flamingos ile ortaya çıkar ve ucu Jackass'e kadar uzanır.

En popülerleri: American Pie(serisi), Scary Movie(serisi), Road Trip, Deuce Bigalow (serisi), Borat, South Park(sadece iğrenç kısımlarını kastediyorum; eleştirel tavrını beğeniyoruz).

Karikatür

2010-07-07T14:16:00.000+03:00

"Tarzan" filmini izleyince aklıma bir karikatür gelmişti, çizmiştim:

Tarzan

2010-07-07T13:41:00.005+03:00

Çok hoş bir filmdi, yıllar önce izlemiştim, uzun süre etkisinden kurtulamadım, hatta bir çizim bile yaptım:

Aşk Marşı

2010-05-02T22:34:00.001+03:00

Öğrencilerimden bir şiir.

Nasıl (Okur) Oldum? ( Historia Uno Librarius )

2010-04-10T00:08:00.001+03:00

İlk okulda okumaya dair özel bir ilgim olduğunu hatırlamıyorum.

Orta okuldayken bir ramazan ayı idi; oruç tutarken vakit geçsin diye bir kitap buldum adı: Şişkolar ve Sıskalar; hoşuma gitmişti( sonradan önemli bir çocuk kitabı olduğunu öğrendim). Sonra, tarihini hatırlamıyorum, babanemgildeyken rafta kapağı çok hoşuma giden bir kitap gördüm: Muzaffer İzgü'den Ekmek Parası(Zıkkımın Kökü olarak da bilinir); istedim, verdiler, okudum, ağladım. Öyle güzeldi ki... Bir kaç ay önce yine okudum ve ömrümce okuyacağım.
Çok sevdiğim bir arkadaşım,okuldan çıkıp dolaşırken, bir vitrinin önünde beni durdurup, filmini izlediği ve çok çok korktuğu bir kitabı gösterdi: Stephen King, O. Etkilendim, ad zihnime kazındı.

Lise devrim niteliğindeydi, ilk kez kütüphane denilen şeyi gördüm orada, sonra Türkçe( Edebiyat değil Türkçe!-Lise hazırlıktı) öğretmenimiz Şeker Portakalı'nı tavsiye etti, buldum okudum, etkilendim, okumaya( yani bir alışkanlık olarak) başladım. Elime geçen herşeyi okudum.
Lise hayatım devam ederken birgün sinemaya gitmek için yola çıktım ama oraya vardığımda paramın yetmeyeceğini farkettim. Oralarda dolaşırken yerde korsan kitaplar satan birinden Stephen'ın Kara Kule'(1)yi aldım, 600 bin liraya (600 bin liram var; olur mu? / Olur, olur...). Böylece King saltanatı başladı, O hala aklımdaydı(okudum ve izledim sonra tabi).
Hala sürer o saltanat, sürecek de...
Lise devam ediyor, ağırlıklı King ve ne bulursam okuyorum, bir okur süzgeci hala gelişmedi.

Ve üniversite: Girer girmez ilk merak ettiğim yer oldu kütüphane, tavanı akıyordu o zamanlar, yerde kovalar vardı, raflar boştu; herşeye rağmen harikaydı çünkü çok büyüktü, sonra kitaplar arttı, çoğaldı, hergün kütüphanedeydim, her girişimde tüm rafları tarardım baştan sona, artık çalışanlarla ahbap olmuştum, yeni gelen kitapları kayda girmeden alır okurdum.
Birgün, bir pop şarkıcısına olan hayranlığım (lütfen gülmeyin ; ne yapayım seviyorum adamın sesini ve gırtlağını) hasebiyle gözcü gazetesinin tefrika halinde verdiği yaşamöyküsünü okurken en sevdiği kitaplar bölümünde onu gördüm: Trevanian, Şibumi ; merak ettim , buldum ,okudum ve aşık oldum; 5 kez okudum muhtelif zamanlarda, İngilizcesini de okudum (Belkıs Çorakçı (Dişbudak) bazı cümleleri hiç çevirmemiş haberiniz olsun! Ona da aşk olsun!), Trevanian'a taptım.

Üniversitede aldığım akademik eğitim( İngiliz Dili ve Edebiyatı ), bana okur olgunluğu kazandırdı, çok önemli yazarları ders olarak görmek, şevk kırıcıysa da , şu an o eğitimin değerini çok iyi anlıyorum: James Joyce, William Shakespeare ( Kral Lear olsa da okusak), Poe, Charles Dickens, Homeros( ancient literature dersinden), Aldous Huxley, George Orwell okudum; muhteşemdiler. Göstergebilim dersinden sonra dile eğildim , dilbilimle ilgili herşeyi büyük bir iştahla ve heyecanla okudum(okuyorum), sonra Alfred Bester, Arthur C. Clarke, Koontz, Hulki Aktunç, Murat Menteş, Enis Batur, Cem Akaş, Akşit Göktürk, okudum okudum okudum, geliştim, büyüdüm, iyi ki okudum, ben oldum.

Yarım Bırakmak ( Semi-Libro )

2010-04-10T00:07:00.003+03:00

Kendimce şöyle bir metaforla açıklayayım "yarım bırakma" huyumu(huyum batsın):

Kendinizi yüzlerce çeşit yemeğin, meyvenin , yemişin, tatlının olduğu bir sofrada hayal edin.
Bu sofradakilerden tadabilmeniz için de bir hayli kısıtlı zamanınız var.
Ne yapardınız:
Herbirinden azar azar mı tadardınız,
yoksa birkaç tanesini seçip onların tadına mı varırdınız?

Öyle aç(gözlü)ım ki tek yemekle yetinemiyorum.
Birinin tadına bakarken diğerini merak ediyorum; diğerini biraz tatmışken yeni bir yemiş keşfediyorum, ona yumuluyorum, çok sürmüyor diğerine geçişim, sonra bir başkası, başkası, başkası...
Yarım kalan onlarca tabak...

Bence harika bir durum, ben memnunum, böyle sürüp de gidecek.
Zira şimdiden 50'yi geçti benimkiler...
Belki daha da fazla...

Canım benim Şibumi'mi bile 3'üncü başlayışımda bitirdim...
Stephen King'in O adlı kitabını 4'üncüde...
Boris Vian'lar yarım,
Trevanian'dan Kasaba,
Korkma Ben Varım ve daha bi'sürü semi-libro...

TANRIGİLDE Bir Akşam (An Evening at GODs) - Stephen King

2010-04-10T00:06:00.002+03:00

KARANLIK BİR SAHNE. Işık, karanlığın ortasında kendi başına dönen kâğıt bir küre maketinin üzerine vurur. Sahne ışığı azar azar ortalığı aydınlatmaya başlar ve biz oturma odası şeklinde bir sahne görürüz: rahat bir sandalye ile yanında bir masa ( masanın üzerinde açılmış bir şişe bira durmaktadır ) ve odanın bir tarafında sehpalı bir televizyon. Masanın altında birayla dolu bir seyyar soğutucu vardır. Ve bir sürü boş şişe. Tanrı’nın kafası iyidir. Sahnenin solunda bir kapı vardır.

TANRI- beyaz bıyıklı iri bir adam- sandalyede oturuyor, bazen bir kitap ( İyi İnsanların Başına Kötü Şeyler Geldiğinde ) okuyor bazen de televizyon izliyor. Ne zaman televizyona bakmak istese her seferinde boynunu uzatmak zorunda kalıyor çünkü havada süzülen küre (bir ipin ucuna asılmış olsa gerek) görüş alanına giriyor. Televizyonda bir dur-kom var. Tanrı ikide bir gülme seslemesiyle birlikte kıkırdıyor.

Kapı vurulur.

TANRI (çok yüksek bir sesle)
Gir içeri! Kuşkusuz, ardına dek açık sana kapım!

Kapı açılır. İçeri Aziz Peter girer, üzerinde bol beyaz bir cüppe vardır. Yanında bir zarf taşımaktadır.

TANRI
Ooo Peter! Tatildesin diye biliyordum!

AZİZ PETER
Yarım saate kalmaz gidiyorum, ama imzalamanız için şu kâğıtları size getireyim dedim.
Nasılsınız, TANRIM?

TANRI
Daha iyi. Bileydim yemezdim şu acı biberlerden. Acı acı yemenin acı acı çıkarması oluyor.
Onlar cehennemden gelen nakil mektupları mı?

AZİZ PETER
Evet, nihayet. TANRI’ya şükür. Kelime oyununu maruz görün.

Zarfından bazı kâğıtlar çıkarır. TANRI onlara göz atar, sonra sabırsızca elini uzatır. AZİZ PETER süzülen küreye bakmaktadır. Arkasına bakar, TANRI’nın beklediğini görür ve uzattığı eline bir kalem koyar. TANRI bir imza karalar. O imzalarken, AZİZ PETER küreye bakmaya devam eder.

AZİZ PETER
Dünya hala burada ha? Onca yıl sonra.

TANRI kâğıtları geri verir ve dünyaya bakar. Bakışları bir hayli memnuniyetsizdir.

TANRI
Evet, hizmetçim evrendeki en unutkan kancık.

TV’den bir kahkaha kopar. TANRI görmek için boynunu uzatır. Çok geç.

TANRI
Belasını vereyim, Alan Alda mıydı o?

AZİZ PETER
Herhalde oydu efendim. İnanın göremedim.

TANRI
Ben de.

Öne doğru eğilir ve bir vuruşta, havada süzülen küreyi tuzla buz eder.

TANRI (ziyadesiyle memnun)
Hah işte! Ne zamandır aklımdaydı bunu yapmak. Artık TV’yi görebilirim.

AZİZ PETER üzgün üzgün dünyadan geri kalan kırık parçalara bakar.

AZİZ PETER
Şeyy… Sanırım o, Alan Alda’nın dünyasıydı, TANRIM.

TANRI
Eee? (TV’ye bakıp kıkırdar) Robin Williams! Robin Williams’a bayılıyorum.

AZİZ PETER
Siz… Şeyy… Kıyamet Hükmü’nü verdiğiniz sıra, sanırım Alda ve Williams dünyadaydılar, efendim.

TANRI
Ha, bende hepsinin videokaseti mevcut. Dert değil yani. Bira ister misin?

AZİZ PETER birayı alırken, sahne ışıkları azalır. Bir odak-ışığı kürenin kalıntıları üzerine vurur.

AZİZ PETER
Filvaki severdim onu, TANRIM – Dünyayı, diyorum.

TANRI
Fena değildi, ama geldiği yerde daha çok var. Şimdi –tatiline içelim hadi!

Şimdi, loş ışığın altında iki gölge var sadece, buna rağmen TANRI daha kolay seçiliyor, çünkü başının etrafında solgun bir hale var. Şişeleri tokuştururlar. TV’den bir kahkaha gümbürder.

TANRI
Şuna bak! Bu Richard Pryor! Bu adam beni öldürüyor! Herhalde o da…

AZİZ PETER
Şeyyy… Evet efendim.

TANRI
İçine edeyim. (Duraksar) Belki, içkiyi azaltsam iyi olur. (Duraksar) Sürekli… O şey bana mani oluyordu.

Sahne kararır, sadece o süzülen dünyadan geri kalanların üzerine ışık vurur.

AZİZ PETER
Evet efendim.

TANRI (Belli belirsiz)
Bizim oğlan döndü, değil mi?

AZİZ PETER
Evet efendim, biraz evvel.

TANRI
İyi. Her şey bal kaymak o zaman.

SON KALAN IŞIK DA SÖNER.

(Yazarın notu: TANRI’NIN SESİ mümkün olduğunca gür çıkmalı.)

Stephen King

Dakikalık oyun, 1990

Çeviren: Bülent Özgün

Metnin aslı için tıklayınız.

Kuşlara (Besle Kargayı Da Doysun Gözümüz) - Stephen King

2010-04-09T23:53:00.002+03:00

Pekâlâ, bu bir bilim kurgu şakasıdır.

1995’te veya o civarda gibi görünüyor, Londra’nın atmosferindeki kirlilik, tüm ekinkargalarının soyunu tüketmeye başlamıştır. Şehir yönetimi olayla bir hayli alakadar olur, çünkü kamu binalarındaki saçaklara ve küçük acayip çatlaklara tüneyen ekinkargaları, oldukça ilgi çekmektedir. Ellerinde Kodaklarıyla şu Yankiler, anlarsınız ya. Öyle olunca yönetim der ki “Peki, şimdi ne yapacağız?”.

İklimi Londra’nınkine benzeyen bir sürü yerden tanıtım-kitapçığı alırlar ki kirlilik sorunu tamamıyla halledilene kadar ekinkargası yetiştirebilsinler. Benzer iklime, ama düşük kirlilik oranına sahip bir yer bulunur: Bangor, Maine. Böylece gazeteye, kuş severlerden yardım isteyen bir ilan verirler ve bu işle uğraşan bir grup adamla konuşurlar. En sonunda, ekinkargası yetiştirmesi için, yıllığı 50,000 dolara bir adam tutarlar. Ardından Concord’la, şu kırılmaz çantalar içine yerleştirilmiş iki çanta ekinkargası yumurtası taşıyan bir kuşbilimci yollarlar –nakliye bölmesini sürekli sabit bir ısıda tutarlar ve falan filan.

Böylece, adamımız yeni bir iş sahibi olur: Kuzey Amerika Ekinkargası Çiftlikleri A.Ş. Hemen yeni ekinkargaları kuluçkalama işine girişir ki Londra ekinkargasız bir şehir olmasın. Lakin bir şey vardır, Londra Şehir Meclisi beklemeye dayanamaz ve her gün şöyle yazan bir telgraf gönderir: “Besle Kargayı Da Doysun Gözümüz.”

ç.n. Stephen King’in, kelime oyunları ve şakalardan derlenen bir kitap (der: James Charlton) için 1986 yazdığı bu öykü, farklı bir sonla bitmektedir ama, Usta’dan özür dileyerek, kelime oyununu Türkçeye taşıyabilmek adına küçük bir değişiklik yaptım: Öykü, İngilizcede sık kullanılan, iki cümle arasındaki ses benzerliğine dayanan bir kelime oyunuyla bitiyor: “Bred Any Good Rooks Lately?”(gönderme yapılan cümle: “Read Any Good Books Lately?”)

Çeviren: Bülent Özgün

Lanetli Sefer (The Cursed Expedition) - Stephen King

2010-03-30T20:20:00.003+03:00

“Ehh” dedi Jimmy Keller, çölün ortasında, üzerinde roketin durduğu rampaya bakarak. Yalnız bir rüzgâr esti çölün içinden ve Hugh Bullford “Evet, Venüs için yola çıkma vakti geldi sayılır. Neden? Neden Venüs’e gitmek istiyoruz?” dedi.

“Bilmiyorum” dedi Keller. “Hiç bilmiyorum.”

Roket Venüs’e iniş yaptı. Bullford havayı inceledi ve şaşırmış bir tonda “Nasıl olur, bu, o eski güzelim Dünya havası! Tam solunacak hava!"

Dışarı çıktılar ve bu sefer şaşırma sırası Keller’daydı. “Olur şey değil, tıpkı dünyadaki ilkbahar gibi! Her yer bereket dolu, yeşil ve güzel. Vay be… Burası cennet!”

Dışarı koştular. Meyveler sıra dışı ve lezzetli, sıcaklık mükemmeldi. Gece olduğunda, dışarıda uyudular.

“Buraya Cennet Bahçesi diyeceğim” dedi Keller hevesli hevesli.

Bullford ateşe gözlerini dikti, “Buradan hoşlanmıyorum Jimmy. Hiçbir şey yolunda gitmiyor. Burayla ilgili bir şey var… Kötü bir şey.”

“Sen bir uzay tutkunusun” diye alay etti Keller. “Uyu artık.”

Ertesi sabah James Keller ölmüştü.

Yüzünde, Bullford’un bir daha görmeyi ummadığı, dehşet dolu bir bakış vardı.

Onu gömdükten sonra, Bullford Dünya’yı aradı. Hiç yanıt almadı. Telsizin işi bitmişti. Bullford telsizi söktü ve tekrar bir araya getirdi. Telsizle ilgili bir sorun yoktu, ama gerçek ortadaydı: Çalışmıyordu.

Bullford’un endişesi ikiye katlandı. Dışarı koştu. Etraf önceki gibi sakin ve huzurluydu. Ama Bullford onun içindeki kötülüğü görebiliyordu.

“Onu sen öldürdün!” diye haykırdı. “Bunu biliyorum!”

Birden yer yarıldı ve Bullford’a doğru ilerledi. Aklını oynatmak üzereyken, gemiye doğru koştu. Ama öncesinde yanına bir parça toprak aldı.

Toprağı tahlil etti ve ardından dehşete kapıldı. Venüs canlıydı.

Birden uzay gemisi yana doğru yattı ve devrildi. Bullford çığlık attı. Ama toprak, gemiyi kapladı ve sanki dudaklarını yalayacak gibi göründü.

Sonra yine eski halini aldı, bir sonraki kurbanını beklemeye koyuldu…

Çev: Bülent Özgün ve Turabi Elmacıoğlu

Metnin aslı için buraya bakınız.

Asla Ardına Bakma ( Never Look Behind You )- Stephen King

2010-03-28T12:55:00.009+03:00

Yaşlı bir kadın, içeri öylece, dilediği gibi girebileceğini düşündüğü sırada, George Jacobs ofisini kapatıyordu.

Bugünlerde pek kimse aşındırmıyordu kapısını. İnsanlar George’tan nefret ediyorlardı. On beş yıldır insanların ceplerindeki parayı sömürüyordu. Hiç kimse onu kazıklayamazdı. Neyse biz öykümüze dönelim.

İçeri giren yaşlı kadının sol yanağında çirkin bir yara vardı. Elbiseleri pis paçavralar ve başka kaba saba şeylerden ibaretti. Jacobs parasını sayıyordu.

“İşte! Elli bin dokuz yüz yetmiş üç dolar, altmış iki sent.”

Kesin olmak, Jacobs’ın her zaman hoşuna giderdi.

“Sahiden çok para,” diye konuştu kadın. “Harcayamayacak olman çok kötü.”

“Ne –Sen de kimsin?” diye sordu Jacobs, yarı şaşırmış halde. “Ne hakla beni gözetliyorsun?”

Kadın cevap vermedi. Kemikli elini yukarı doğru kaldırdı. Adamın boğazında bir ateş parladı – ve bir çığlık. Ardından George Jacobs, son bir hırıltıyla öldü.

“Onu neyin –ya da kimin- öldürmüş olabileceğini merak ediyorum?” dedi genç bir adam.

“Öldüğüne sevindim” dedi diğeri.

Şanslıydı.

Ardına bakmamıştı.

ç.n. Bu minik öykü de 1960 yılında(12 yaşındayken) Stephen King tarafından, arkadaşı Chris Chesley ile beraber çıkardıkları bir fanzin(People, Places and Things) için yazılmıştır. Öykülerin sekizi King'e aittir.
Çev: Bülent Özgün
Öykünün aslı burada.

Sisin Diğer Tarafı ( The Other Side Of The Fog ) - Stephen King

2010-03-27T08:42:00.012+02:00

Pete Jacob dışarıya adımını attığı anda sis birden evini yuttu ve Jacob etrafını tamamıyla saran beyaz tabakanın dışında hiçbir şey göremedi. Bu ona, dünyadaki son insan olduğuna dair garip bir his verdi.

Birden Pete’in başı döndü. Midesi alt üst oldu. Düşen bir asansördeki biri gibi hissetti. Sonra bu his geçti ve yürümeye devam etti. Sis dağılmaya başladı ve Pete’in gözleri, korku, dehşet ve şaşkınlıkla kocaman açıldı.

Şehrin ortasında duruyordu.

Fakat en yakın şehir kırk mil uzaktaydı.

Bu şehir de neyin nesiydi! Pete hiç böyle bir şey görmemişti.

Yüksek kuleli zarif binalar göğe değiyordu sanki. İnsanlar hareketli bir taşıma bandı üzerinde ilerliyorlardı.

Bir gökdelenin köşetaşında* 17 Nisan 2008 yazıyordu. Pete geleceğe gitmişti. Ama nasıl?

Pete birden korkuya kapıldı. Dehşetli, müthiş bir korkuya.

Buraya ait değildi. Burada kalamazdı. Uzaklaşan sisin peşinden koştu.

Garip giysili bir polis memuru sinirli sinirli bağırdı.

Yerden on beş-yirmi santim yüksekte giden garip arabalar, az kalsın ona çarpacaklardı. Ama Pete kurtuldu. Tekrar sisin içine doğru koştu ve birden her şey karanlığa büründü.

Sonra o his yine belirdi. O tuhaf düşme hissi… Ardından sis dağılmaya başladı.

Burası eve benziyordu…

Birden, kulakları sağır eden bir çığlık duyuldu. Pete arkasını döndü ve ona doğru ağır ağır yaklaşmakta olan tarih öncesine ait dev bir brontosaurus gördü. Küçük yuvarlak gözlerinde öldürme arzusu vardı.

Dehşet içinde, tekrar sisin içine doğru koştu.

Bir dahaki sefere sis sizin üzerinize kapanır ve siz, o beyazlığın içinde koşan telaşlı adımlar duyarsanız… Seslenin.

Bu, Sisin kendine ait tarafını bulmaya çalışan Pete Jacobs olabilir…

Zavallı adama yardım edin.

*Binanın dış yüzeyinde, görünür bir yere (ekseriya köşelere) yerleştirilen, üzerinde binaya dair bilgilerin(yapım tarihi, mimar, vs) barındığı özel taş.
Çev: Bülent Özgün

Ökünün aslı için buraya gidin.

Kaçmak Zorundayım ( I’ve got to get away ) - Stephen King

2010-03-26T19:58:00.000+02:00

“Ne yapıyorum burada?” diye şaşırdım birden. Dehşete kapılmıştım. Hiçbir şey hatırlayamıyordum, ama buradaydım, bir atom fabrikasında montaj hattında çalışıyordum. Tek bildiğim adımın Denny Philips olduğuydu. Uykudan yeni uyanmış gibiydim. Bu yer korunuyordu ve muhafızların silahları vardı. İşlerini ciddiye aldıkları belliydi. Başka çalışanlar da vardı ve zombiyi andırıyorlardı. Mahkûm gibi görünüyorlardı.

Ama sorun bu değildi. Kim olduğumu bulmak zorundaydım… Ve ne yaptığımı.

Kaçmak zorundaydım.

Bulunduğum yerden ayrıldım. Muhafızlardan biri bağırdı, “Oraya geri dön!”

Odanın karşısına doğru koştum, bir muhafızı devirdim ve kapıdan çıktım. Silahların patlayışını duydum ve bana ateş ettiklerini anladım. Ama zihnimdeki o güdüleyici düşünce bastırıyordu:
Kaçmak zorundayım!

Diğer kapının önünü kesen bir grup muhafız daha vardı. Tuzağa düşmüşüm gibi geliyordu, ta ki aşağı doğru sarkan bir mekanik kol görene kadar. Kolu yakaladım ve bir sonraki iskeleye doğru, üç yüz fitten fazla yukarı çekildim. Ama bu iyi değildi. Orada bir muhafız vardı. Beni vurdu. Kendimi çok halsiz hissettim, başım dönüyordu… Büyük karanlık bir çukura düştüm…

Muhafızlardan biri şapkasını çıkardı ve başını kaşıdı.

“Bilmiyorum Joe, hiç bilmiyorum. Çok büyük ilerleme kaydediyoruz… Ama şu x-238A… Denny Phillips, ismindeki… Onlar harika robotlar… Ama arıza çıkarıyorlar, arada sırada, sanki bir şey arıyor gibiler… İnsan gibi. Aman neyse.”

Bir kamyon geçip gitti. Yan yüzünde bir yazı vardı, şöyle yazıyordu: ACME ROBOT ONARIMI
İki hafta sonra, Denny Phillips işine geri döndü… Gözlerinde boş bakışlar… Ama birden…

Gözleri netleşir… Ve, o karşı konulmaz düşünce belirir:
KAÇMAK ZORUNDAYIM!

Çev: Bülent Özgün

Metnin aslı için buraya bakınız.

Yolun Sonundaki Otel - Stephen King (Hotel at The end of The Road - Stephen King)

2010-03-21T18:02:00.014+02:00

“Daha hızlı!” dedi Tommy Riviera. “Daha hızlı!”

“Şu anda 85 basıyorum” dedi Kelso Black.

“Polisler hemen arkamızda,” dedi Riviera. “90’a kökle”. Pencereden dışarı doğru eğildi. Kaçan arabanın ardında bir polis aracı vardı, ciyaklayan sireni ve yanıp sönen kırmızı ışığıyla.

“İlerdeki yan yola gazlıyorum.” Diye homurdandı Black. Direksiyonu çevirdi ve araba etrafa çakıl saçarak dolambaçlı yola döndü.

Üniformalı polis başını kaşıdı. “Nereye gittiler?”

Ortağı kaşlarını çatarak baktı. “Bilmiyorum. Birden… Kayboldular.”

“Bak” dedi Black. “İlerde ışıklar var.”

“Bu bir otel,” dedi Riviera şaşkınlıkla. “Bu toprak yolun üstünde, bir otel! Şu Allah’ın işine bak! Polisler asla oraya bakmazlar!”

Black, arabanın lastiklerini umursamayarak, freni kökledi. Riviera arka koltuğa uzanıp siyah bir çanta aldı. İçeri girdiler.

Otelin, 1900lü yılların başından kalma bir görüntüsü vardı.

Riviera sabırsızca zile vurdu. Yaşlı bir adam ayaklarını sürüyerek çıktı. “Bir oda istiyoruz” dedi Black.

Adam ses çıkarmadan onlara baktı.

“Bir oda!” diye tekrar etti Black.

Adam ofisine tekrar gitmek için gerisin geri döndü.

“Hey, yaşlı adam!” dedi Tommy Riviera. “Kimse bana böyle davranamaz.”

35’liğini çekti. “Şimdi bize bir oda ver.”

Adam devam etmeye hazır gibi görünüyordu ama sonunda şöyle dedi: “Oda 5. Koridorun sonunda.”

Onlara imzalamaları için bir kayıt defteri vermedi, onlar da yukarı çıktılar.

İki kişilik demir bir karyola, kırık bir ayna ve kirlenmiş duvarkağıdı dışında bomboş bir odaydı.

“Aah, ne berbat bir yer burası!” dedi Black, iğrenerek. “Bahse varım, burada beş galonluk bir tenekeyi dolduracak kadar hamamböceği vardır.”

Ertesi sabah Riviera uyandığında, yataktan kalkamadı. Hiçbir kasını oynatamıyordu. Felç olmuştu. Az sonra yaşlı adam göründü. Elinde, Black’in kollarına soktuğu bir iğne vardı.

“Demek uyandın,” dedi. “Benim, benim, siz ikiniz yirmi beş yıldır benim müzeme yapacağım ilk katkılarsınız. Ama sizler iyi muhafaza edileceksiniz. Ve ölmeyeceksiniz.”

“Sizler, canlı müzesi koleksiyonumun diğer parçalarına katılacaksınız. Hoş parçalar.”

Tommy Riviera, dehşetini dahi ifade edemedi.

ç.n. Bu minik öykü 1960 yılında(12 yaşındayken) Stephen King tarafından, arkadaşı Chris Chesley ile beraber çıkardıkları bir fanzin(People, Places and Things) için yazılmıştır. Öykülerin sekizi King'e aittir.

Çeviren: Bülent Özgün

Öykünün aslı için buraya bakınız.

Adam Gibi Adam

2010-03-13T13:29:00.013+02:00

Veyis’e

Şimdi

Yürüyordur

Yüreğinde başkalarının acıları,

Sesinde özlem türküsü.

Bir kedi, kahve önü, otobüs durağı, derslik kapısı.

Yürüyordur adamlığa doğru

Biz ardında.

Çok özledim onu.

Gelse de sımsıkı sarılsak;

Üç beş kıza laf atsak.

Gelse de ağlasam ellerine doyasıya.

Yaşımız aynı da olsa

Kalbi büyüktür benimkinden.

Abimdir.

İçindeki çocuk

Koşar hala aynı sokaklarda.

Tut Ki

2010-03-09T15:43:00.002+02:00

Ne elim:
Ölüm.

Eller aldı
Ellerimi,
Eleverdim herşeyimi.

Aşk:
Ne elim.

Tut elimi,
Tutayım elini,
Tutuşalım;
Yanalım.

Parkinson Mavisi

2010-03-01T00:06:00.008+02:00

Parkinsonlu bir çocuğun
Masmavi gözlerinde oturuyorsun.

Güzel

Ve donuksun.

Kürtaj

2010-02-01T04:03:00.001+02:00

Doğmadan öldürdüğüm oluyor
Bazı şiirlerimi.
Ne de olsa rahim bende
Diyerek.

Merdiven

2010-01-25T11:43:00.009+02:00

Korkularla yaşıyorum. Şimdi burada, bu merdiven başında böylesine hareketsiz duruşumun sebebi bu. Bu cümle yaşamımın bir çok evresinde maruz kaldığım acının özeti.

Tüm yaşamını saran korkularının ilki, karanlık korkusuydu. 5 yaşında bir çocuk için doğal bir korku bu. Doğal olmayan onun bu korkudan yeni bir korku üretmesi. Annesi uzun süre, bu korkuyu yenmesi için ona yardım etti. Uyuyana kadar yanında kaldı. Daha sonra ışıkları söndürüp yanında kalmaya başladı. Sonra ışıklar yanık bir şekilde yalnız başına uyumaya alıştı ve sonunda karanlıkta uyumaya başladı. Korkuyu atlatmıştı ama şimdi de aydınlıktan korkmaya başlamıştı.

Konuşmayı geç öğrendiğim için pek arkadaşım olmadı. Sağ kaşımın ve sağ kolumun bir kısmı beyaz tüylerle kaplıydı. Bu durum arkadaş edinmemi daha da zorlaştırıyordu. Diğer çocuklar bana garip bir yaratıkmışım gibi bakıyorlardı. Zamanla diğer çocuklardan uzaklaştım kitaplarla dost oldum; yargılamayan, okumayı seviyorsan seni peşinen kabullenen sadık dostlar. Okumayı çok seven bir anne babanın çocuğu olduğumdan daha okula başlamadan öğrenmiştim okumayı. Annemin kütüphanesinden gizli gizli aldığım acayip kapaklı kitapları okuyordum. Bu kitapların içleri de acayipti: Canavarlardan, hayaletlerden, katillerden bahsediyorlardı. Lakin bu tehlikeli dünya korkutmadı beni.Yalnız kaldığımda sığınabileceğim bir dünya yarattım onlardan. Ürkütücü bir dünya ama okulda ya da mahallede yaşadığım dışlanmanın yarattığı dehşetten daha az sarsıcı. Akşamları karanlık çöktüğünde dünyamın varlıkları gelmeye başlıyordu odama. Zamanla onlarla anlaştım, onların varlığını kabullendim. Dolayısıyla varlıklarını kabul ettirmek için beni korkutmaya çalışmadılar. Onlar benim işime karışmıyorlardı ben de onların işine. Onları kızdırmamak için ışıkları söndürdüm. Artık odamda hiç ışık yakmamaya başladım. Işıklar yanınca beni terk edeceklerini, daha da kötüsü bundan beni sorumlu tutacaklarını düşündüm. Nerede bir ışık görsem söndürüyordum, aydınlığın sonuçlarından korkuyordum, dolayısıyla da aydınlıktan.

Büronun evrak işleri uzayınca gece yarısına kadar büroda kalması gerekti. Büro ikinci katta. Elektrikler o kapıdan çıktığı ve asansöre yöneldiği sırada kesildi. Çok kısa süren bir telaştan sonra merdivenlere yöneldi ve şimdi burada, merdivenin başında. Terliyor. Kalp atışlarının sayısı artmaya başladı. Şakakları zonkluyor. Parmakları uyuşuyor. Bacakları kaskatı. İlk basamağa inmek için adım atmaya çalışıyor ama nafile. Tavan yavaş yavaş aşağı inmeye başlıyor. Duvarlar çarpılmaya basamaklar büyümeye başlıyor. Her şey bulanık. Şimdi önünde hiç basamak yok. Karanlık bir uçurum var.

Artık korkmaktan yoruldum. Her an yeni bir korkunun mücadelesini verebilecek olmak beni korkutuyor. Korkmaktan korkuyorum artık. Bu yüzden çoğu zaman şu an olduğu gibi kendi kendime konuşurum. Bu, kendimi ve korkularımı analiz etmemi, dolayısıyla da korkularımla barışık yaşamamı kolaylaştırıyor.
Az önce eski göz ağrılarım yalnızlık ve karanlık korkusunun tetiklediği bir korku ürettim:
Merdiven korkusu.
İkinci kata inebilmem için önümde yaklaşık 20 basamak var. basamakların sağa doğru kıvrıldığı yerde bir pencere var. Sokak lambalarının ışığı vuruyor içeri. Oraya ulaşabilirsem aydınlıktan aldığım cesaretle zemin kata oradan da sokak kapısına ulaşabilirim.

Zamanla korkularıyla ne kadar hızlı barışırsa onu o kadar hızlı terk ettiklerini anladı. Ama her seferinde yenisi mutlaka geliyordu. Bazen aylar, yıllarca rahat yaşıyor, bazen de ertesi gün yeni bir korkusuyla karşılaşıyordu. Alışma ve kabullenme süreci hep çok zorlu oldu. Hele büyüyüp bir işe, çevreye ve aileye sahip olunca her şey daha da zorlaştı.

Bu yüzden kimse benim korku dolu bir dünyada yaşadığımı bilmiyor. Kimseye de söylemedim. Ne aileme ne arkadaşlarıma ne de eşime. Bazen korkularımı gizlemekte çok zorlanıyorum. Evliliğimizin ilk aylarında ortaya çıkan su korkum yüzünden haftalardır banyo yapmadığımı fark etmesin diye bedenimi hijyenik mendillerle silmek zorunda kaldım. Ama eşim su içmediğimi fark ettiğinde böbreklerimdeki geçici bir rahatsızlık yüzünden içmediğimi söyledim. Ayna korkum yüzünden tıraş olmadığım, dağınık gezdiğim; beyaz renkten korktuğum ve bu yüzden işe gidemediğim, hiçbir işle uğraşamadığım dönem; her çeşit hayvandan korktuğum ve bu yüzden eşimin balığını ve köpeğini sattığım “kaçtı; akvaryum devrildi, öldü” diye yalan söylediğim dönem; zaman zaman karanlık korkumun yeniden ortaya çıktığı dönemler; açık hava korkum yüzünden işe gidemediğim”hastayım” yalanına sığındığım bir aylık dönem; bedenimdeki kıllardan korktuğum için saçımı ve bedenimi kazıdığım, yılan korkum tekrar depreştiği için eşimin saçlarından korktuğum dönem. Hepsi de çok zor, katlanılması güç dönemlerdi. Hala neden boşanmadığımıza şaşıyorum. Belki de eşim her şeyin farkında; belki yıllar boyu korkularıma katlandı.

Geriye baktığı zaman görüyor ki edindiği, yaşadığı, terk ettiği onlarca korku ona şunu öğretmiş: Bu onun kaderi: Korkmak.

Böylesine çok korku tecrübesi yaşıyor olmam, onlara karşı bir bağışıklık kazanmamı sağlıyor. Mesela eğer yılan korkusunu atlatmışsam uzunca bir süre yılanlardan hiç korkmuyorum. Bu da beni diğer insanların gözünde korkusuz biri yapıyor. Evet, ben korkusuz bir korkağım.

Son 5 yıl 5 ay 22 günü korkusuz geçirdi; ama yine başladı. Bu merdivenlerden aşağı inemezse eve gidemeyecek. Ama şu an merdivenleri bile göremiyor. Önünde sonsuz bir karanlık. Belki de her şey bir hayalden ibaret, adımını atsa ikinci basamağa kolayca geçecek. Peki ya hayal değilse. Ya o uçurumun içine düşüp sonsuzlukta kaybolursa, ya hiç ölmeyip sonsuza dek düşerse. Başı dönmeye başlıyor. Nefes alamamaya başladı. Düşünceleri karmakarışık, gerçeklikle bağını yitiriyor. Ölmek üzere.

Mantıklı düşünmeliyim, daha önce defalarca kez başardım. Şimdi de başarabilirim, korkumu yenebilirim. Sakin olmalıyım. Sakin ol. Sakin ol. Derin nefes al. Ver. Al. Ver. Al. Ver. Şimdi yavaşça adımını at. Korkma hiçbir şey olmayacak, düşmeyeceksin.

Yavaş yavaş ayağını kaldırıyor, adımını hazırlıyor. Her hareketi temkinli. Yavaş.

Gözlerimi kapatıyorum. Evet. Adımımı attım. Ve işte. Hiçbir şey olmadı; ikinci basamaktayım.
İşte yendim. Çabucak doğan bu korkumu çabucak öldürdüm.

Eliyle alnındaki teri sildi. Derin bir oh çekti. Karısını düşündü. Bir hayli geç kalmıştı. Bir kaç basamak sonra önünü görememeye başladı. Kirpikleri on santim uzamış gözlerinin önünü kapatmıştı. Zaten karanlık olan merdivenler daha da kararmıştı. Şaşırdı. Ama şaşkınlığı kısa sürdü. Eski korkularından biri tekrar gelmişti. Kollarındaki kıllar da uzamaya başladı. Saçları, sakalı, kaşları, bütün kıllar uzamaya, bedenini sarmaya başladı. Uzayan her kıl, besinini vücudundan aldığı için gittikçe zayıflıyordu ve acı çekiyordu. Sanki zorla ameliyattan kalma dikiş iplerini çekiştiriyorlardı. Ağlamaya başladı. Kıllar canlı gibiydi. Ağzından, burnundan, kulaklarından içine girmeye çalışıyorlardı.

Sakin olmalıyım. Az önceki korkumu nasıl yendiysem bunu da yenebilirim. Sakin olmalıyım. Düşün. Düşün. Düşün. Onları kontrol edebilirim. Onlar bedenimin bir parçası. Zihnim bedenimin sahibi. Geri çekilin. Geri çekilin.

Yaklaşık yirmi dakika boyunca kılları kontrol etmeye çalıştı. Acıdan yorulmuştu. Sonra yavaş yavaş kıllar geri çekilmeye onu serbest bırakmaya başladı. Ama yine acı veriyorlardı. İçeri giriyorlardı. Kendi istedikleri gibi değil ama yine de amaçlarına ulaşmanın mutluluğuyla.
Adımlarını hızlandırdı. Beş basamak sonra yine başladı. Şimdi bir yatak odasındaydı. Karanlık, köhne bir yatak odası. Yan yatmış uyuyordu. Birden uyandı. Nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Ortamı tanımaya, korkusuyla barışmaya, tekrar merdivenlere dönmeye çalıştı. Olmadı. Yataktan kalkmayı denedi. Kalkamadı. Bir şey ona izin vermiyordu ama hepten de hareketsiz değildi. Uykuda bir insanın bilindik hareketlerini yapıyordu. İstem dışı. Yavaş yavaş yatağın altından sesler gelmeye başladı. Küçükken en çok korktuğu şeydi, yatağın altındaki “şey”. Sesler kesildi. Yorganı başının üzerine kapadı. İstem dışı. Kalbi yine hızlı atmaya başladı. Terden sırılsıklam olmuştu. Birden iğrenç bir yüz belirdi yorganın altında. Korkudan ölecekti neredeyse. Sonra sakinleşti. Yüze uzun uzun baktı. Onu tanımaya kabullenmeye başladı. Yüz değişti, değişti, değişti. Tanıdık bir hal aldı.
Yüz kendi yüzüne dönüştü. Kendisi oldu.

İşte şimdi tekrar merdivenlerdeyim. Hızla koşuyorum. İşte kapı orada. Artık özgürüm. Biliyorum.
Artık korkmak yok.

Bir Bulut Olsam?

2009-12-23T09:37:00.009+02:00

Bir bulut olsam daha rahat olurdu herşey. Bir bulut olsam arşın arşın yukarda dururdum kirli topraktan. Göğe yakın olurdum. Gök denen şey olurdum. Kuşa, ağaca özgürlüğümle örnek olurdum. Ve tüm insanların hayali olurdum. En temiz en saf halimle inerdim yer yüzüne, başka bir surette, ve temizliğin sembolü olurdum o vakit. Kızsam korkardı herkes benden gerçi, ama bilirdi sonrasında yağmur olup yağacağımı. Bir kuşa, bir böceğe, bir çiçeğe ya da bir bebeğe benzerdim bazı göslerde. Belki bir sevgilinin cemali olurdum hasret çeken sevgiliye. Taptaze bir yaprağa nem olurdum. Yıkasan da gitmeyen pislikler vardır, onlara çare olamazdım belki ama, tozunu alırdım ufak kusurların. Her şey daha güzel görünmezdi ama benle. Çamur olurdum bazen, ayaklara bağ olurdum. Hoş, onu da bir avuç su temizler ya...

Bir bulut olsam tepende dolaşırdım hep. Gölge değil, huyum sebep. Sis olurdum gözünün önünde, gerçekleri görme diye değil, kötülükleri görme diye. Yağmur olur yıkardım yürüdüğün yolları. Yıldırımlarım, şimşeklerim olurdu gözünün önünü aydınlatan. Bir de kurtulamayacağım kronik bir rahatsızlığım olurdu, mide gurultum, nefretimi değil sevdamı anlatan...

TÜRKÇE SÖYLEYEN: CAN YÜCEL

2009-12-04T20:31:00.012+02:00

Atatürk'ümün var ettiği bu güzel ülkeye, eğitim ve kültür alanında nice hazineler bırakmış, Milli Eğitim Bakanı ve Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi Hasan Ali Yücel'in oğlu Can Yücel, babasının bıraktığı yerden devam eder bu kültür adamlığına.

Ankara Üniversitesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesi ve Cambridge'te dilbilimi üzerine eğitim gören Can Baba; uzun süre Paris ve İngiltere’de yaşar, Londra’da BBC Türkçe Yayınlar Servisi’nde spiker(bu sözümü duysa bana ne söverdi kim bilir) olarak çalışır, sonra tası tarağı toplayıp memleketine döner. Bodrum ve Marmaris’te turist rehberliği yapar. Bir süre İstanbul'da yaşadıktan sonra, ömrünün sonuna kadar kalacağı ve ismi Can Babayla bir anılacak olan Muğla'nın Datça kasabasına yerleşir. Sonra, yüreğinde hep en başta duran şiire tüm yüreğini, yaşamını verir. Ama ne şiir; isyanın, düşünmenin, aşkın ta kendisi...
Birçok dili beşik dili gibi bilen Can Baba, çeviriyle de uğraşır. Datça'da geçimini böyle sağlar bir nevi. Ağırlıklı şiir ve oyun çevirisi olmak üzere, birçok alanda çeviri yapar. Che'den ve Mao'dan yaptığı çeviriler yüzünden 12 Mart 1971’deki askerî müdahale sonrasında 15 yıla hüküm giyer ve 1974 yılında ilan edilen genel affa kadar, Adana Cezaevi’nde tutuklu kalır.

Kendi deyimiyle çevirmeyen, Türkçe söyleyen Can Baba, çeviri yaparken Türkçemizin, çeviri yapılan kaynak dilin altında ezilmesini istemez ve eserleri Türkçe nasıl daha güzel söylenebilirin peşinden koşarak bizim edebiyatımızın bir parçasına dönüştürür, bize çevirir handiyse…
Şiirin topraklarını karış karış bilen bu şarabi dilmaç, elbet hak görecektir kendine, dilden dile serbestçe dolaşmayı...

O olmasa Shakespeare, 66. Sone'sinde, dönüp bize,

Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

Veyahut Hamlet,

Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin!

Veyahut Whitman,

OY REİS! KOCA REİS!

Yahut Baudelaire,

Örenimin üstünde fırdönün gönlünüzce!

diyebilir miydi…

Can Baba gitti; bana da Can'dan çeviriler okumak kaldı.

Türkçe söylediği eserler:

1992 / Define Adası (R. L. Stevenson)
1992 / Hamlet (W. Shakespeare)
1992 / Oliver Twist (C. Dickens)
1991 / Fırtına (W. Shakespeare)
1991 / Kar Kokusu (C. M. Schulz)
1988 / Batı Yakasının Hikâyesi (A. Laurents)
1983 / Don Cristobita ile Dona Rosita (F. G. Lorca)
1982 / Şvayk Hitler’e Karşı (B. Brecht)
1981 / Bahar Noktası (W. Shakespeare)
1977 / Yeni Başlayanlar İçin Marks (yazan ve çizen Rius)
1972 / Saloz’un Mavalı (P. Weiss)
1968 / Siyah İktidar (S. Carmichael)
1967 / Gerilla Harbi (Mao Tse Tung)
1967 / Küba’da Sosyalizm ve İnsan (E. Che Guevara)
1967 / Lenin Petrograd’da (E. Wilson)
1964 / Muhteşem Gatsby (S. Fitzgerald)
1964 / Sırça Kümes (T. Williams)
1959 / Lord Stradford’un Türkiye Hatıraları (S. Lane-Poole)
1958 / Ann Frank’ın Hatıra Defteri (A. Frank)
1957 / Her Boydan (Dünya şiirinden)
1956 / Yeni Türkiye: Bir Garp Devleti (G. Duhamel)
1953 / Hatırladıklarım (E. Roosevelt)

Başka Kaynaklar: “TÜRKÇE SÖYLEYEN” CAN YÜCEL, Can Yücel’in Shakespeare Çevirilerinde “sadakat.”

Yalnızlık Güzeldir

2009-10-30T13:25:00.003+02:00

Yalnızlık, ancak siz onu istediğinizde güzeldir.

Acı Aşk

2009-10-30T12:59:00.001+02:00

Aşka eşlik etmiyorsa, acının ne hükmü var.

Zandan Adam

2009-10-15T22:50:00.003+03:00

Kime layık oldum ki şimdiye kadar. Hep avuçlarımda nasırlar var diye ellerim hissetmez zannederler. Bilmezler ki çalışmaktandır ellerimin nasırları ve hissederim benliğimin en derinlerinde en küçük kıvrımları. Tırnaklarım taş ayıklamaktan kırılır benim. Çakıl taşları temizlemekten yıpranır bu kadar. İncittiğimi zannederler, bense sadece tutmak isterim. Belim büküktür benim. Kambur derler, zayıf derler. Oysa önemserim kendimi başkalarının beni önemsediğinin en az yarısı kadar.Ter kokarım buram buram ben. Yıkanmam zannederler. Pasaklı derler. Bense milletin arabayla gittiği yolu koşarım bu demlerde. Pabuçlarım yırtılır, oturup dinleneyim demem. Çamurdur benim ayakkabılarım her daim. Özensizim zannederler. Bense her gün bataklıktan çıkıp gelirim bu çiçekli şehre. Akşamsa geri dönerim karanlık inime. Sonra sevmem zannederler. Bense her şeyi severim, beni sevidiğinde...

Dayak/n

2009-08-31T00:25:00.007+03:00

- Click here for funny video clips

Dayak/n

Yağız bir delikanlı gibi
Yumrukluyor acı ciğerlerimi.
Ben:
Sevmeye cahil,
Sevilmeye aç.
Kara,
Kapkara bir hüzün gözlerimdeki.

Bak bana!
Ne çok bir bilsen,
Ne çok istiyorum görülmeyi.
Çığlığım bu yüzden.

Ne okumalı, ne?

2009-08-12T15:42:00.009+03:00

Akşit Göktürk okunmalı, çevirdiği, yazdığı her şeyi.
Gölgesizler okunmalı, her fani için gereklidir Hasan Ali Toptaş büyüsü. Buyrun.

Alfred Bester'dan ne bulunursa okunmalı, düşünmek, hayal etmek nedir görülmeli. Ne demişim.
Şibumi, mutlak, bir kaç kez okunmalı; Trevanian'a dua edilmeli.
Otostopçunun Galaksi Rehberi tam tekmil hatmedilmeli, Douglas Adams'ın zekasına ve mizah gücüne ölünmeli.
Dublörün Dilemması okunmalı ki genç-kaçık Murat Menteş, dilinizin pasını alsın, güldürsün.
Cemil Meriç okunmalı, ne yazdıysa, düşündüyse, ezberlenmeli. Bir deyip on nasıl anlatılır görülmeli, dilimiz hatırlanmalı.
Ben, Lucifer okunmalı, niye derseniz, buraya bakmalı.
Chuck Palahniuk okunmalı, ne yazdıysa, Amerika'ya onun kaleminden bakmalı, afallamalı.
Hulki Aktunç mutlak, her daim okunmalı, Türkçe'ye neden hayran olunur, malumat nedir görülmeli.
Tom Robbins okunmalı, gülerken şaşırmalı, eğlenmeli, doyasıya.
Kurt Vonnegut okunmalı, Pall Mall içilmeli, sonra dava açılmalı. Post-modernist olmalı biraz, de' mi ya!
Boris Vian okumalı, 'Patafizik bilmeli. Garip okuma deneyimleri edinmeli.
Iain Banks ile Camda Yürüme(k)li, ne deyim ben şimdi. Allah'ım ben niye böyle yazamıyorum.

Sana

2009-07-30T00:04:00.003+03:00

Bazen hayat, seni severken olagelenlerden ibaret, alelade bir sürece dönüşüyor.
Ꭶ
Güzelliğinden çıkıp gelmeni isterdim.
Seni
Öyle de sevebilmeyi.
Ꭶ
Senden başkasının ellerinde
Ancak cehennem sıcaklığını bulabilirim.
Ꭶ
Sensizlik bedenimin her köşesini kaplayan bir tümör gibi. Hiçbir tedavi girişimi işe yaramıyor. Seni gözlerimde canlandırmaya çalışıyorum ama nafile: Bedeninin her kıvrımı hayal gücümün sınırlarını aşacak kadar olağanüstü. Ancak sıcaklığını hissedebilecek kadar yakınında olduğum zaman yokluğunun dayanılmaz acısı hafifliyor. Ancak o zaman bana bahşetme inceliğini gösterdiğin kusursuz güzelliğinin tadına varabiliyorum.
Ꭶ
Ölümün en kötü yanı, Tanrı’nın bana sunduğu cennetin senin bana yaşatmış olduğun cennetten daha az mutluluk verici olduğunu keşfetmek olacaktır.
Ꭶ
Bana gülümsediğin an ruhumun ısındığını hissediyorum.
Ꭶ
Ölümün karanlığına düşmemek için sana tutunuyorsam, bu seni sevdiğimden değil, ölümü sevmediğimdendir.
Ꭶ
İki insanın yüreğindeki saf noktalar arasındaki en kısa mesafe doğruluktur.
Ꭶ
Bugün gözlerinin içine bakabilmek gibi bir lükse sahip olduğum için çok mutluyum. Ancak, seni sevmek gibi pahalı bir şeyi kalbimde taşımanın bedelinin altında her geçen gün daha da ezildiğimi de hissediyorum. Şunu biliyorum ki yıldızları kıskandıracak kadar güzel bir varlığı sevmek benim haddimi aşıyor. Ben her gün, içine düştüğüm sevda vebasından kıvranıyorum ama ne yazık ki senin kalbinin üzerinde “âşıkların ulaşamayacağı yerlerde muhafaza ediniz” yazılı.
Ꭶ
Bazen, bir varlığa baktığımda, onu ancak senden bir iz taşıdığı için sevebildiğimi fark ediyorum.

Deha

2009-07-29T23:56:00.001+03:00

Bir dahi için dehasını kullanmak zor olmasa gerek. Çalışmadan elde edilenler insanı diğerlerinden nasıl üstün kılar.

Akrostiş (kardeşime)

2009-07-29T23:46:00.005+03:00

kardeşime

Hüzne boğulup ağlamanın sırası değil
Artık ağlayana dek gülme zamanı.
Terk edip geride bütün acıları,
İsimsiz ve ağlatan şarkıları,
Ceza verilmiş bütün anıları
Elinden tutup bahara salma zamanı.

Özgürlüğüne gem vurma, sırası değil!
Zevk iç hayat bardağından
Gamsız, kinsiz ol sen
Üzülme hiçbir şeye; bak güzel olan her şeye
Nefretini at bir köşeye ve yaradanına eğil.

İlk Kez

2009-07-29T23:45:00.002+03:00

“Böyle bir fahişeyi evime nasıl getirebildin?” diye bağırdı babam. Bunu bir soru olarak algılayıp cevap verebilmeyi ne çok isterdim. Fakat babam bir cevap için değil cevabın neden olacağı sorunların hesabını sormak için bağırıyordu. Annem öldükten sonra bütün kadınlar “fahişe” olmuştu babamın gözünde. Annemi çok seviyordu ve onun ölümü babamı çok değiştirdi.

Tanrı İnancı: İnsan Onuru

2009-07-29T23:44:00.000+03:00

İnsan, Tanrı’nın onuru için değil, kendi onuru için savaşmalıdır. En yüce bilinç ve iyiliğin kendisi olan Tanrı da bunu ister zaten.

Garson!

2009-07-29T23:32:00.000+03:00

Garson!
İki ölüm (hayat) getir bize:
Acılı.

Sonra da çay:
İnsan kanı.

F. Nietzsche

2009-07-29T23:24:00.000+03:00

Ölümün son iyiliği, bir daha ölümün olmamasıdır.

Ꭶ

Önce zorunlu olanı istemek; sonra da istenileni sevmek gerekiyor.

Ꭶ

Bizler arzu edilenden ziyade arzu etmeye aşığızdır.

Ꭶ

Dünyanın potansiyel hallerinin sınırlı sayısı ve geçen sınırsız zaman miktarı göz önüne alınırsa, muhtemel bütün haller olmuş olan hallerdir. Ve şimdiki hal bir tekrardır.

Ꭶ

Yaşam, doğumdan önceki ve ölümden sonraki kara boşluklar arasında bir kıvılcımdır.

F. Nietzsche

> Yaşam > Ölüm > Yaşam >

2009-07-29T23:21:00.000+03:00

Ölüm, yaşam için gerekli olan zemini hazırlayan yegâne olgudur.

Aşk: Acı: Bağımlılık

2009-07-29T23:10:00.000+03:00

Aşk, acısıyla bağımlılık yapıyor.

Mehmet GÖREN

Ah Kadınlar!

2009-07-29T23:09:00.001+03:00

Kadınlar yeryüzünün en muhteşem varlıklarıdır; ama bunu onlara asla söylemeyin!

Ayışığı: Sen

2009-07-29T23:07:00.002+03:00

Bütün duaların kabul edildiği geceler vardır: Yıldızların birer bebek yüzü gibi parladığı geceler.
Hiç kimsenin gözlerinde yaş birikmez, hiç kimse nefretiyle gurur duymaz, gülmeyi küçümsemez böyle gecelerde.
Küçük çocuklar uyanıp su içmeye kalktığında ayışığı akar ellerine. Ama hep bir şeyler eksik kalır.
İşte bu yüzden senin gibi melekler doğar; kusursuz olsun diye böyle geceler.

Asil: Nefret

2009-07-29T23:07:00.001+03:00

Çıkar ilişkisi barındırmayan tek duygu nefrettir.
İşte bu yüzden duyguların en asilidir.

D. H. Lawrence

2009-07-29T23:02:00.001+03:00

Günahın aslında kendi benliğine karşı yaptığı hatalardan ibaret olduğunu fark etmek, insan ruhuna ağır geldiğinden, kendi doğrularını Tanrı’nın doğruları olarak kabul edip ihaneti kendine değil Tanrı’ya yapmış farz eder ki bu da insan ruhunu rahatlatır.
Ꭶ
Günahı insan uydurur, yaramazlık duygusunun keyfini çıkarmak için. Dahası kendi edimlerinin sorumluluğunu başından atmak için.
Ꭶ
Kadının cehennemdeki dörtte üçlük kısmıyla öyle bir savaşmalısınız ki bu cehennemden kurtulmak isteyen dörtte birlik saf kısma ulaşabilesiniz.
Ꭶ
Tek ve en büyük ceza, insanın kendi bütünlüğünü yitirmesidir.
Ꭶ
Kan bilinci (beden gücü) ve ideal bilinç arasında geçişler yapmalıdır insan. Salt birini tercih etmemelidir.

D. H. Lawrence

Peltek

2009-07-29T23:01:00.001+03:00

Topuklarıma ısıtılmış çivi sokulduğunda, ağzımda yuvarladığım şeylerin dilimin parçaları olduğunu fark ettim. Ağzımdan sızan kanlar lacivert gömleğimi mora boyamıştı. Bu cehennemden kurtulsam bile bir daha “r” ve “t” harflerini düzgün söyleyemeyeceğimi düşündüm.

Sapkın

2009-07-29T22:49:00.001+03:00

İnsan varlığının en hazin yanı aşk’ın karşısında umarsız kalışıdır. Onu hayvandan ayıranın hislerden çok düşünceler olduğu gerçeği düşünülünce, hislerle ilintili olan arzuların sapkınlıklarından biri olan aşk’ın varlığı, onu gittikçe hayvanlaştırmaktadır.
(01.03.2004 19:48)

Yaşlan

2009-07-29T22:40:00.000+03:00

Yaşamın verdiği ağırlık beni ezemez. Ben yüzümdeki çizgilerin beni bağlayamayacağını bildiğim kadar, ruhumun; ergenlik çağına yeni girmiş, dünyanın dönüşüne aldırmayan, çevresindeki olayların kendisi için oluverdiğini düşünen asi bir gencin ruhuyla eşdeğer oluğunu da biliyorum.
Benim tiyatromda henüz gençlik perdesi kapanmadı: Hala şarkılara eşlik edip sevincimden ağlayabiliyorum.
El yazım bir sismograf kâğıdındaki çizgiler gibi olsa da duygularım ölü bir adamın bakışları kadar dik ve düzgün.

Acı

2009-07-29T22:39:00.000+03:00

Önümde sıkı sıkıya bağlı bir şekilde yatıyordu. Parmaklarını kesişimi görmesi için, başının etrafına yerleştirdiğim camdan bir bölmenin üstüne koymuştum ellerini. Beraberliğimiz süresince bana yaşattığı her acıyı şimdi parmaklarıyla sayıyordum. Onu bağlamadan önce içirdiğim karışım bütün çığlıklarını boğazında tutuyordu. Benim acılarımı içimde tuttuğum gibi.
Neyse ki işim bitmişti. Az sonra saçlarını kazımaya başladım. Geriye çıplak güzel bir baş bırakarak yere yığılan saçlar, bana bir şeyi hatırlatmıştı: Nöroloji mastırı yaparken tanışmıştım onunla; saçları hala o zamanki gibiydi.

Ayrılık: Soğuk: Ölüm

2009-07-29T22:33:00.000+03:00

Ölümün soğuğunu daha çok hisseder oluyor insan, sevdiğinden ayrılınca.

Uykuyu

2009-07-29T22:30:00.010+03:00

Gözlerim bir türlü kapanmıyordu. Ne kadar çabalasam da uyuyamıyordum. Koyunların tümünü çitin önce sağ tarafına sonra da sol tarafına geçiriyordum ama nafile. Bir kısmını sağ tarafta bırakıp sol tarafta kalanlarla aynı anda zıplatıyor ve birbirlerine çarpmalarını seyrediyordum ama yine de uykum gelmiyordu.

UYKU’nun U’sunun içine kıvrılmayı denedim ama sırtım çok acıdı. Y’yi denedim; bu sefer de belim ağrıdı. K’yi devirip sırt çizgisine uzandım, olmadı, çok sertti. Biraz düşündükten sonra, onu KUYU’ya dönüştürmek aklıma geldi ve içine, belki uykum gelir umuduyla, bakmaya başladım. Bir an bir şey görür gibi oldum. Daha dikkatli bakmak için eğilirken birden kuyunun içine düşmeye başladım. Düşüşüm çok uzun sürdü. Hatta bu kuyunun bir dibi olmadığını bile düşündüm. Tanrı’ya şükür ki bunu hiç acı çekmeden öğrendim. Dibe vardığımda zemin öyle yumuşak bir hal aldı ki belli bir acıya kendini hazırlamış olan bedenim bundan rahatsız bile oldu. Ayağa kalktım, etrafıma bakınmaya başladım ama görebildiğim tek şey karanlıktı. Gözlerimi kapattığımda da açtığımda da gördüğüm şey aynıydı: Kapkara bir karanlık. Bir an gözlerim kapalıyken de görebiliyorum gibi salakça bir düşünceye kapıldım.

Sınırsız gibi görünen (aslında görünmeyen) karanlıkta, kuyunun bir duvarının olması gerektiğini düşünerek ilerlemeye başladım. Yön idrakimi yitirmiştim: İleriye doğru mu gidiyordum yoksa sürekli daire mi çiziyordum. Sonunda ellerim duvar olduğunu düşündüğüm bir cisme dokundu. Islaktı, yapışkandı, çürümüş et gibi kokuyordu.

Korkunç bir ses çıkararak duvarın beni yutacağını düşündüysem de hiçbir şey olmadı. Sadece çıldırtıcı bir sessizlik.

Gölgesizler - Hasan Ali Toptaş

2009-07-11T04:42:00.000+03:00

Sonraki cümlesinde beni nasıl büyüleyecek diye garip bir beklentiyle okuduğum, yudumladığım; her kelimenin kendi varlığının ötesinde çağrışımlara neden olduğu büyülü bir köy gezintisi.

İçinde, inci tanesi güzelliğinde ve olgunluğunda onlarca cümlenin barındığı tapılası eser; zihnime inen en güzel balyozlardan biri.

Sokağa çıkınca görebileceğiniz kadar gerçek olan insanların, büyülü bir evrende yaşıyorlarmış gibi tarif edilmesi; bu tariflerin sanki bir ömür biriktirilen cümlelerle kağıda dökülmesi insanı hayrete düşürüyor.

Ve hiç zorlanmadan yaratılan, mücevher değerinde cümleler:

"belki de berberin kendine sığmazlığı vardı orada; sözgelimi bir köyde, yine böyle bir dükkanda berber kılığında oturuyor ve arada bir başını çevirip buraya bakıyordu."

"köy, güneşin altında yaralı, beyaz bir hayvan gibi yatıyordu."

"şafak sökerken, sabah ezanından kopmuş heceler gibi yavaş yavaş dağılmıştı toplananlar; alacakaranlık sokakları geçip evlerine varmış ve kuş uykusuna yatmışlardı."

"herkes her şeyi görmekten körleşmişti."

"havada, her şeyi varoluşunun son çizgisine iten kalın, kalınlığı kadar da bükülmez binlerce telin gerginliği vardı."

"farklı eksikliklerin içine gizlenmiş bir fazlalık belki, bir eksiklik."

"oysa dışarıda hiç bir şey yokmuş, yani yağmurlar hala mevsimlerin ötesindeymiş. toprağın sesi bu, demiş pencerenin dibinden, ağaçların sesi, taşların, kuşların. her şeyi işitebiliyorum tanrım, kulaklarım delindi benim!"

Yetimleme

2009-07-10T04:22:00.000+03:00

Kalk git!
Yarım bırak şiiri.
Arkandan ağlarsa
Dön sarıl!
Çocuğunmuş gibi.

Şiirbaz

2009-07-10T04:19:00.002+03:00

Ne zaman bir şiire yeltensem
Üçten geriye sayıyorum
Ve birden
Kayboluyor şiir.

Üç
İki
…

Kuşlar

2009-07-10T02:14:00.001+03:00

Yıldızları sayabileceğimiz kadar

Berrak bir gecede

Yüce bir dağın zirvesinde

Karşılaşırlar bir Şahin’le bir Serçe.

Serçe zirveye bin bir zorlukla

Kendini parçalayarak ulaşır,

Fakat zaten hakkıdır Şahin’in

Bütün zirveler.

Sonra bakarlar uzun uzun

Birbirlerinin gözlerine

Sanki her biri diğerinin ruhunu görür gibi.

Ne nefret vardır ne gurur

O iri ve güzel gözlerinde Şahin’in.

Mütevazı ve sevgi dolu bir yaşamın

Pırıltısıdır gözlerini bürüyen.

Serçe kaybolmuşçasına bakar

O iki zümrüde.

Sonra bir umut doğar içine.

Belki bu değersiz yaşamına

Bir erdem katabilir

Eğer dost olabilirse Şahin’le:

—Merhaba

—Merhaba, böyle güzel bir günde,

Neden buradasın,

Soğuk ve ıssız bir dağ zirvesinde.

Hem sen bir serçe değil misin?

—Biliyorum ait değilim buraya

Ama görmeliydim seni,

Yüceliğini.

Öğret bana!

Şahin sorar sakince:

—Ne öğretebilirim sana?

Benim bilgim de ne eksiktir

Ne fazla.

Kimseden daha çok bildiğimi söyleyemem.

—Bana şahin olmayı öğret

Güçlü olmayı senin gibi.

Tertemiz bir ruhun üzerine kurulmuş

Muhteşem bir zekânın temsilcisidir Şahin, bilgece:

—Herkim kendini reddetmezse

Ve barışırsa içindeki ruhla

O kişi güçlüdür, çok güçlü.

Yeryüzünde her serçenin bir şahin kadar

Değeri vardır.

Her şahinin de bir serçe kadar.

Tanrı eşit yaratır herkesi,

Farklı kılar sadece görevlerini.

Sen serçeyken güzelsin

Bilmelisin kendini.

Serçe büyülenmiş gibi bakar Şahin’e

Serçeliğinden utandığı günler gelir aklına.

O zamanlar

Bakıp bakıp kanatlarına

Ne kadar güçsüz olduklarını düşünürdü.

Hayal ederdi uzak diyarları

Yüksek zirveleri.

Tanrı’nın onu artıklardan oluşturduğunu

Düşünürdü bazen de.

Ama şimdi duyunca Şahin’in

Erdemli sözlerini

Anlar kendisinin de bir önemi olduğunu

Hayran olur Şahin’in güzelliğine

Ve bilgeliğine.

Bir şahin olamıyorsa da

Karar verir serçelerin en iyisi olmaya.

Böylece o gün

Sarsılmaz ve ebedi bir dostluğun,

Bir kardeşliğin

Tohumları serpilir yeryüzüne.

Her ne zaman ben

Utansam serçeliğimden.

Seni düşünür

Ruhumu yüceltirim.

İyi ki varsın canım KARDEŞİM.

Can’a Öykünmece

2009-07-10T01:49:00.000+03:00

bana

Şiir düzüyormuşsun.

Toprağa değmemiş ellerin.
Aşkı tende,
Şehveti hiç bilmemişsin.
Tükürüp önyargılarını hepten
Ağız dolusu “insan” diyememişsin.
Özlemi kemiğinde hissetmemiş,
Tutup başını,
Acının hasını
Çekmemişsin.
Doğru bildiğini
Çığırmaya sinmişsin.
Nefret edilmeye dayanmamış yüreğin.

Şiir düzüyormuşsun.

Hadi oradan
Dümbelek!
Halt etmişsin.

Yeni Tür

2009-07-10T01:42:00.010+03:00

Onlardan nefret ediyorum, iğreniyorum. Birini bir yerde görmeyivereyim, o çelimsiz boynunu ısırıp koparasım geliyor.

Öyle nefret dolu biri olduğumu düşünmeyin sakın; her şeye, herkese karşı sevgi doluyumdur aslında; ama onlar… Hepsinden tiksiniyorum. Hainler, nankörler, sahtekârlar…

Her şey uzun zaman önce başladı; çok daha hızlı koşabildiğim, koca bir kak-kırtı tek ısırışta parçalayabildiğim, burnumun çürük bir harşa benzemediği, kabilenin tüm dişilerini peşimde koşturduğum zamanlardı…
Güzel ve huzurlu bir yaşamımız vardı. Etrafımızı saran o güzelim ağaçların, yemişlerin, çiçeklerin, tertemiz havanın, suyun, gökyüzünün, her şeyin tadını çıkarıyorduk.
Diğer türlerle de aramız iyiydi. Dinozorlardan uzak duruyorduk, işlerine karışmadığımız sürece onlar da bize karışmıyordu. Arka ayakları üzerinde yürüyebilen tüysüz insan yaratıklarıyla da iyi geçiniyorduk; bizi seviyorlardı, bize yiyecek veriyorlardı. Biz de onları seviyorduk. Oldukça zayıf ve savunmasız olmalarına rağmen o dev dinozorları öldürebilecek kadar akıllı ve cesurdular. Sonra, dinozorlar gibi korkutucu da değildiler ya da böcekler gibi rahatsız edici.

Bir gün en yakın arkadaşım Fırrt (sürekli orayı burayı eşeleyip bulduğu her şeyi fütursuzca midesine indirdikten sonra, olur olmaz zamanlarda kuyruğunun altından çıkardığı pis kokuya eşlik eden ses yüzünden onu böyle çağırıyoruz) her zamanki gibi dilini sarkıta sarkıta bana doğru koşup heyecanla şöyle dedi:

Hey Ouuu (iyi şarkı söylediğim için)!
Yine ne var Fırrt?
Duydun mu?
Neyi duydum mu?
Yeni bir tür evrilmiş.
Sahi mi?
Hem de bize benziyormuş.
Fazla sevinme bence, doğal seçilime dayanamayıp diğerleri gibi yok olur gider yakında.
Bu sefer yanılıyorsun işte! Biz nasıl evrildiysek o da pekâlâ evrilebilir.
Haklı olabilirsin.
Ne dersin, gidip bakalım mı?
Aman boş ver, sonra bakarız.

O an pek belli etmesem de sevinmiştim. O günden sonra, sürekli, bize benzeyen bu yeni türü düşünür oldum. Şu yapışkan böcekleri saymazsak insanlar dışında bizimle yakın temas kuran başka canlı yoktu. Bu yeni türle yakın bir dostluk kurabilirdik belki, çok eğlenebilirdik. Çok heyecanlıydım. İçim içime sığmıyordu (Nereden bileyim? O pis yaratıkların huzurumuzu bozacağını bilseydim, sevinmek şöyle dursun, evrilir evrilmez öldürmez miydim? Ah benim bronto* kafam!).

Birkaç gün sonra, meraklı kalabalık dağılınca, kimseye haber vermeden yeni türü görmeye gittim. İnsanların yaşadığı mağaralardan beş-altı stego** boyu uzaklıkta küçük bir ağaç kovuğundaydı. Tek başınaydı (erkeği henüz evrilmemişti). Çaresiz. Meraklı. Ve çok tatlı. Yumuşacık tüyleri, minicik ağzı, bizimki gibi kulakları, yaprak rengi gözleri vardı. Çelimsizdi. Küçük burnunu saymazsak fazlasıyla bize benziyordu. Çok sevimliydi.

Kural gereği ona hiç yardım etmedik. Yaşamaya kendi başına başlamalıydı. Yavaş yavaş bedenini tanımaya, sesler çıkarmaya, karnını doyurmaya, yürümeye, koşmaya, hissetmeye, düşünmeye başladı. Ve üremeye (keşke hiç başlamamış olsaydı, üreme dönemlerinde çıkardıkları sesler yüzünden doğru dürüst uyuyamıyoruz şimdi). Üç tırnak büyümesi süresi kadar sonra sayıları seksene ulaştı. Gün geçtikçe de artıyorlardı (soykırım şansımızı yitirdiğimiz günler, aaaah ah!). Onlara konuşmayı öğrettik. Onlara dinozorlardan nasıl uzak kalacaklarını, zehirli bitkilerden ve kahrolası böceklerden nasıl korunacaklarını öğrettik (haram olsun!). Onlara insanlara nasıl davranmaları gerektiğini gösterdik.

Çeyrek centro ömrü kadar bu yeni türle iyi geçindik. Her şey çok güzeldi. Yiyeceklerimizi ve barınaklarımızı onlarla paylaşıyorduk. Onlar da bize yardımcı oluyordu. Tyranno tırnağına benzer tırnakları sayesinde ağaçlara kolayca tırmanıyorlar, bizim için, güzel, taze ve tatlı meyveler, lezzetli yemişler topluyorlardı. Kıvrak bedenleriyle bizim giremediğimiz kovuklara girip, topladıkları böceksavarotlarını bize getiriyorlardı.
Sonra bir gün, yorucu ve tatlı bir çiftleşme sonrası gölde yıkanırken, sarkık dilli canım arkadaşımın, yüzünde yeni bir haber getirmenin şaşkın heyecanıyla bana doğru koştuğunu gördüm. Tanıdık bir sahne:

Buna inanamayacaksın?
Yine ne var Fırrt?
Gördün mü?
Neyi gördüm mü?
Yeni tür, insanlarla yemek yiyor.
Sahi mi?
Hem de et yiyorlar.
Çok garip…
Gidip bakalım mı?
Koş, durduğun kabahat!

Oraya vardığımızda çok ilginç bir manzarayla karşı karşıya kaldım. Yeni türün otuz-otuz beş üyesi insanlarla iç içeydi. Bizler insanlara bir stego boyu yaklaşamazken (bir efsaneye göre benim büyük büyük büyük dedem İriburun, bir insana on ayak boyu yaklaşabilmiş) bu yeni türün onlarla bu kadar yakın ilişkide bulunması oldukça garipti. Birkaç tanesi ateşin etrafına kıvrılmış uyuyor, birkaç tanesi büyükçe bir herrera ciğerini parça pinçik ediyordu. Geri kalanlar, insanların bacaklarına sürtünüyor, omuzlarına tırmanıyor, kucaklarına oturuyorlar ve bunları yaparken de Fırrt’ın koku yaymadan önce midesinden gelen seslere benzer bir ses çıkartıyorlardı. İnsanlar da onları okşuyor, besliyor, seviyordu. Fırrt bana dönerek:

Yaaaa?
Haklıymışsın.
Bu nasıl olabilir Ouuu, insan yaratıklarıyla nasıl bu kadar iyi geçinebiliyorlar.
Bilmiyorum.
Ciğeri gördün mü?

Ateşi buldukları günden bu yana, insanların yediği dinozor etlerinden, özellikle ciğerden, muhteşem kokular yükselmeye başlamıştı. Kokuları bu kadar güzel olan bu yiyeceklerin kim bilir tatları nasıldı, hep merak ederdim. Onca yıllık dostluğumuza rağmen insanlar bize hiç et vermemişlerdi. Onları haklı buluyordum, dinozorları onlar avlıyordu; o pençesiz ve çelimsiz ön ayaklarıyla yaptıkları sivri şeyleri kullanarak, çukurlar kazarak, bu etleri fazlasıyla hak ediyorlardı. Sağ olsunlar, etleri yedikten sonra geriye kalan kak-kırtları da bize bırakıyorlardı.
Ama şimdi, insanlar (tüm dünyaya hakim olabilecek kadar akıllı olmalarına rağmen çok saflar; böyle giderse soyları tükenecek), hiç düşünmeden, yeni tanıdıkları bu türle o güzelim yiyeceklerini (ağzım sulandı) paylaşıyorlardı.

Ne güzel görünüyor değil mi. Par gibi kızarmışlar.
Evet, harika…
Neden bize de et vermiyorlar Ouuu?
Sanırım biz onlarla iyi iletişim kuramıyoruz.
Neden?
Belki de konuşma biçimimiz yüzünden. Bizler patlayan seslerle konuşuyoruz. Gülümserken bile hırlayarak onları rahatsız ediyoruz; yeni tür gibi mırlayamıyoruz. Hem sonra, tüm konuşmalarımız boyunca dişlerimiz görünüyor; onlar da bizim onları ısıracağımızı düşünüyorlar.
Kabilemizin kavga kuralını bilmiyorlar mı: Isıracaksan dişini gösterme!
Nereden bilsinler. Sorun da bu ya zaten: Onlara kendimizi anlatamıyoruz.

Takip eden üç-dört gün boyunca yeni tür bize karşı çok farklı davranmaya başladı. Artık bizimle dolaşmamaya, yiyeceklerini paylaşmamaya, bize yardım etmemeye, bizimle konuşamamaya başladılar. Sürekli insanlarla dolaşıyorlardı. Onlarla yemek yiyor, onlarla uyuyorlardı. Yürüyüşleri bile değişmişti. Bütün bu onursuz yaltaklanmalara rağmen tüm evreni az önce ben yarattım tarzı, kibir dolu adımlarla ortalıkta dolaşıyorlardı.
Sonra insanlar da değişmeye başladı. Önce bize kak-kırt vermemeye; sonra bizi taşlamaya, ağaç dallarıyla kovalamaya başladılar. Geçen her gün bizden biraz daha nefret ediyorlardı. Hatta bazılarımızı o sivriltilmiş dallarla yaraladılar. Artık korkuyla yaşar olduk. En sonunda da o diyarları terk ettik. Ama bu kinin nedenini bir türlü anlayamadık.
Ta ki bir dinozorhabercisi bize olanları anlatana dek:

Hey millet, toplanın, size haberlerim var. İnsan yaratıklarının bize neden kötü davrandıklarını öğrendim.
Nedenmiş?
Dün gece yine, kızıl kayalarda dinozorları gözlüyordum. Tam gözetleme yerimi değiştirmeyi düşünüyordum ki Mau ile Miau arasında tanıdık bir ses işittim. Sonraki seslere dikkat kesilip kaynağını bulmayı başardım: Aşağıda, ormanın içinde, buradan yaklaşık elli stego boyu uzaklıkta, büyük bir mağaranın ağzında yeni türün iki üyesi konuşuyordu. Biraz sonra yeni türün sekiz üyesi ağızlarında yiyeceklerle geldiler ve onları mağaraya bırakıp gittiler. Bütün gece boyunca bunu dört kez tekrarladılar.

Adiler. Nankör yaratıklar. Hırsızlar. Hainler. Yüce Büyükbaş onların belasını versin. Onlara sevgi gösteren, onları besleyen, koruyan insanlara (Ah aptal insanlar ah! Körsünüz siz, kör!) bu yapılır mı? Onlardan nefret ediyoruz. İğrenç yaratıklar. Bizi insan dostlarımızdan uzaklaştırdılar, onları bize düşman ettiler; onlar yüzünden yerimizden yurdumuzdan olduk.

İşte böyle. Bu yeni türün evrilişi bize huzur yerine bela getirdi. Şimdi, buralara da gelip huzurumuzu kaçırmasınlar diye dua ediyorum. Onlardan nefret ediyorum, onları düşündükçe midem bulanıyor. Ömrüm yettikçe, torunlarımın, torunlarımın torunlarının, onlarında torunlarının bu iğrenç türden nefret etmesini sağlamak için uğraşacağım. Bazen düşünüyorum da acaba doğaya karşı nasıl bir hata işledik de Büyükbaş böyle lanetli bir türün evrimine izin verdi.

*Brontosaurus: Beyninin ağırlığı, vücudunun ağırlığının 1/130000’i kadar olan otçul bir dinozor cinsi.
**Stegosaurus: Yaklaşık 9 m uzunluğunda otçul bir dinozor cinsi. Sırtında savunma silahı olarak testere gibi çıkıntılar mevcuttur.

Yedi Eşli Kumap

2009-07-10T01:40:00.002+03:00

Size, yaşadığınız dünyaya yaraşır bir masal anlatacağım.
Beni çok iyi dinleyeceksiniz çünkü bir gün gelecek bu anlattığım masalın hayaliyle mutlu olmayı hatırlayacaksınız.

Bir zaman sonra, yeryüzünün unutulmuş bir köşesinde, kimsenin bilmediği, bilse de unutmak istediği kara bir diyar var olacak. Hükümdarı Kara Kral olan Karadiyar’ın bir de prensi olacak: Prens Kumap. Bu prens, halkını öyle büyük bir zulümle yönetecek ki halkın kötülüğe alışıp onu sevmesine bile izin vermeyecek.
Karadiyar’ın tüm ışığı sönünce Prens, Kara Kral’ın hükümdarlığını tüm dünyaya yaymak isteyecek; lakin böyle bir kudrete erişmesi için yerin altından, ta derinlerden karanlığın sırlarını toplaya toplaya uzun bir yol kat etmesi ve sonunda yerin yedi kat altına inerek siyahın özü Amle’yi bulup yemesi gerekecek. Bu ölüm karası yemişe erişebilmesi içinse yerin katlarını koruması için görevlendirilmiş yedi dev Ecüc’le çiftleşmesi ve onları kendine eş etmesi gerekecek.

Kötülüğün ve karanlığın evrene hâkim olmaması için Amle’yi koruyan Ecüc’ler, binyıllar boyunca bu kutsal görevle onurlandırılsalar da ışıktan ve birbirlerinden bu kadar uzak olmaları onların kalbinde karanlığın kardeşi yalnızlığın doğmasına sebep olacak.
Her canlının en zayıf yanı olan yalnızlıktan vuracak Prens Kumap onları.
Dev Ecüc’lere sevgi göstermek, daha önce sevgiyi hiç bilmemiş olan Kumap için her şeyden zor olacak ama buna katlanması gerektiğini bilecek.

Yedi yüzyıl sürecek olan bu seyahat sırasında Karadiyar aydınlanıp güzelleşecek, ışıktan doğan tüm renkler her yanı saracak. Kara Kral da içine çekilip oğlunun gelmesini bekleyecek. Sonsuz karanlığa erişmesi için bu küçük aydınlığa izin vermesi onu hiç üzmeyecek, her şeyin bir bedeli olduğunu bilecek.

Bu, yaşamın görüp göreceği son huzurlu yüzyıllar boyunca dünyanın kuzey tepesinde Kral Karbeyaz önderliğinde bir ülke doğup büyüyecek: Akdiyar.
Akdiyar yeryüzünün en aydınlık yeri olacak, yılın yarısında Gün hiç batmayacak, diğer yarısında ise aydınlığın onuru, milyonlarca ışıkla kutsanacak. Kral Karbeyaz’ın içi öyle duru, öyle nur dolu olacak ki bu güzelliğin tüm dünyada da var olmasını arzulayacak ve her gün Nurözlü Ölümdeğmez Kâhin Anya’ya soracak:
“Anya, akyüzlü güzel Anya, söyle bana, huzura muhtaç bir yer var mı dünyada?”

Ve Kral, okuyacak cevabı Anya’nın su damlası gözlerinden:
“İçiniz refah olsun Kralım, yeryüzünde hiçbir kuş acıya yakmıyor ağıdını ve hiçbir şair, gözyaşıyla ıslatmıyor kâğıdını.”

Böylece geçecek yüzyıllar, Akdiyar’a hizmet eden her Kral Karbeyaz, kendisine bırakılan mirası katlayacak; kalpler birbirine mutluluk, refah ve aydınlıkla perçinlenecek.

Yerin yüzeyi böyleyken altında Prens Kumap dört yüz yıl boyunca uğraşacak ve yerin ilk katına ulaşacak. Burada yaşayan ve kalbi yalnızlıkla narinleşen ilk Ecüc’le karşılaştığında, Prens Kumap ona bembeyaz bir kurdele sunup şimdiye kadar hiç çekmediği büyüklükte acıları göze alarak güzel sözler söyleyecek:
“Güzelliğinizi söndüren bu zindanda binyıllar kalmış olmanızı saygıyla karşılıyorum. Bu mukaddes göreve gösterdiğiniz sadakati tadabilmek arzusuyla size eşim olmanız için yalvarıyorum.
Elimdeki bu ak kurdeleyi, hasret kaldığınız aydınlığın ve sizi bu kara yalnızlıktan kurtaracak bir izdivacın nişanı olarak kabul edin.“

Yalan koktuğunu bilse de koca yüreğini bir anda huzur ve neşeyle dolduran bu sözlerin güzelliği karşısında bir kat daha kırılganlaşacak olan Ecüc, eğilip Ak Kurdele’yi alacak ve boynuna takacak. Çünkü her canlı, sevilmek ve kabullenilmek için yalanlara katlanır. Taktığı anda kurdele Ecüc’ün boynunu sıkmaya başlayacak, Prens Kumap acıyla yere yığılan Ecüc’le çiftleşecek ve kötülüğün tohumlarını onun rahmine serpecek. Ecüc Kumap’a eş olunca, kalbi de Kumap’ın kalbine eş olup kapkara kesilecek. Zorla karısı yaptığı dev Ecüc’ün gücüyle Kumap yerin ikinci katına daha çabuk ulaşacak.

İki yüz yıl sonra ikinci kata erişmeyi başaracak olan Kumap, Ecüc karısını kullanarak ikinci Ecüc’ü kandıracak, çünkü bir kez daha sevgi gösterecek ne tahammülü ne de gücü kalacak.
Ecüc, ikinci katın koruyucusu olan kardeşine sahte mi sahte sözler söyleyecek:
“Güzel kardeşim, ben geldim bak yanına, yalnızlığın sona erdi artık ve bu zor görev de bitti. Binyıllardır özlemini duyduğun yeryüzüne ve aydınlığa kavuşacaksın. Bak! İşte bu Ak Prens, bize bu kutlu haberi vermeye geldi, sana da bir hediye getirmiş, karanlığın soldurduğu saçlarını apak yapacak bembeyaz bir tarak. Al tara saçlarını ve layık olduğun mutluluk aksın içine.”

Yalan olduğunu bilse de dev yüreğini şeffaf bir mutlulukla dolduran bu hoş sözlerin verdiği güven sayesinde Ecüc, bir kat daha hassaslaşacak; ak tarağı alıp okyanus boyu saçlarını taramaya başlayacak. Çünkü her canlı, sevilmek ve güven duymak için yalanlara katlanır. İlk darbeyle birlikte saçlar kendi iradelerini bulacaklar ve devin tüm bedenini saracaklar. Kumap yerde çaresizce yatan devin rahmine kapkara tohumlar serpecek ve böylece ikinci eşine sahip olacak.

Prens Kumap iki sadık Ecüc’le devam ettiği bu habis yolculuğu sırasında eşlerine eş, gücüne güç katacak ve yüzyıl içinde geri kalan beş Ecüc’e de koca olacak.

Prens Kumap, dünyanın merkezi, siyahın özü Amle’ye ulaştığında nefretinin ve kötülüğünün coşkusu, huzuryırtıcı bir kahkahayla yeryüzüne değin çınlayacak.
Amle, Kumap’ın boğazından inip özüne ulaştığı an güç, bir daha el değiştirmemek üzere kötüye geçecek.

Yedi güzel yüzyılın sonunda, hasret ve nefretle beklediği o günün geldiğini hisseden Kara Kral, içine derin bir ışık çekip uykusundan uyanacak; bir yanardağ ağzına tüneyip oğlunu ve özlediği karanlığı bekleyecek.
Prens Kumap kalbine zincirli yedi dev gebe Ecüc’le yerin yüzüne çıktığında beyaz gökyüzü, prensin babasını bile ölüme sürükleyecek bir gücün azametiyle titreyecek.
Kumap, içinde olgunlaşan Amle’yi yeni doğan yedi erkek Ecüc’ün ağzına kusacak ve o an Sonsuz Üreyiş Efsanesi gerçekleşmeye başlayacak:
Her yeni doğan erkek Ecüc anasıyla çiftleşecek, her birleşmeden yedi Ecüc doğacak, doğacak olan Ecüc’ler de analarıyla çiftleşecek ve yine her birleşmeden yedi Ecüc doğacak. Yavrulardan yavrular, onlardan da onlar olacak; bu sonsuza dek sürüp gidecek. Ecüc’lerin savaşması gerekmeyecek, var olmaları yetecek.

Bilirsiniz, güzel olan her şey kısa sürer ya da bize öyle gelir.
İşte bu yüzden, Üreyiş’in başladığı gün Kral 7. Karbeyaz, her şeyden habersiz saf yüreğiyle Kâhin’in yanına gidip sadece ananeye uymak adına soracak o Diyar Tarihi kadar kıdemli soruyu:
“Anya, akyüzlü güzel Anya, söyle bana, huzura muhtaç bir yer var mı dünyada?”

İşte o an, Anya’nın gözlerindeki iki su damlası düşecek, geriye umutsuz, karanlık sözler bırakarak:
“Ah! Ne yana baksam, kapkara bir acının izlerinin biriktiğini görüyorum Ak Kralım. Her kula keşke doğmasaydım dedirtecek denli korkunç bir zulüm saracak dünyayı. Yedi yüzyıl, yedi kat dipte, yedi cellâdın nefesiyle biriken bir husumet geliyor, her güzelliği kendine benzetmeye.”

Her şeyi bilen ve bu yüzden sonsuz bir acıyla inleyen Anya’nın gözleri doğruyu söyleyecek.

Kral Karbeyaz hiçbir şeyin çare olmadığını bileceği için ağlayıp sızlamayacak, yenileceğini bildiği bir savaşa girerek barışla yıkanmış ruhunu kirletmeyecek. Dünyaya yakışmayan bir mutluluğu yedi yüz yıl sürdürebildikleri için atalarını saygıyla anıp tevazu dolu bir kabullenmişlikle son kez bakacak aydınlık gökyüzüne.
Sonra diyarında nurla yapılmamış tek nesne olan Kara Hançeri göğsüne saplayıp, kankarası bir karanlığın ülkesini ve tüm evreni sarmasına boyun eğecek.

Bu masal da burada bitecek; güzel değil ama olması gerektiği gibi…